Persoonlijk bevallingsverhaal van Laura: De geboorte van Noortje... Vader worden.... Een rollercoaster van emoties en (goedbedoelde) adviezen Menno's Story De geboorte van Guus... V anaf het moment dat mijn vrouw zwanger was, ging er in mijn hoofd een knop om. Plotseling was het niet meer alleen 'ons', maar ook 'ons plus een mini-versie'. En ja, ik moest toegeven, het was alsof ik in een achtbaan van emoties stapte. Natuurlijk wilden we het geweldige nieuws meteen delen, al waren we pas een aantal weken zwanger. Ja mannen, dat lees je goed; WE, want let op.. je bent samen zwanger! Na enige aarzeling nodigden we onze ouders direct uit om de volgende dag bij ons een hapje te eten, met natuurlijk een vaag excuus om ze over te halen van de plotselinge uitnodiging. En omdat wachten niet echt ons sterkste punt is, meldden we ons de volgende dag aan bij het Geboortehuis. Het leek wel alsof mijn partner zich ging inschrijven voor de meest fantastische cursus ooit. De vaart zat er lekker in, maar wat wilde ik eigenlijk zelf? Je wordt vader, maar waar begin je. In het begin zocht ik vooral hulp bij andere vaders in mijn directe omgeving, maar hier kwam ik voor een verrassing te staan. Veel van die gasten leken de eerste maanden van het vaderschap spontaan te zijn vergeten. Misschien omdat baby's minder snel een vaderlijke hechting ontwikkelen? Geen idee. Wat ik wel zeker wist, is dat toen ik bij mijn mannelijke collega's probeerde te ventileren over de toekomstige geboorte van mijn dochter, ze vooral bezig waren met welke sport ze zou gaan beoefenen. Serieus, jongens? Maar goed, laten we eerlijk zijn, mannen en vrouwen beleven zwangerschap anders. Ik bedoel, wij mannen hebben het toch vrij makkelijk, toch? Vraag dat maar aan iedere moeder. Om toch wat tips in te winnen, vroeg ik ook bij mijn ouders om advies, al was het voor hen natuurlijk ook ruim 30 jaar geleden. De Centuring Pregnancy avonden, die het Geboortehuis organiseert, hebben zowel mij als mijn partner enorm geholpen. De avonden waarbij ook de (toekomstige) vaders aanwezig waren, leverde bruikbare tips op. Wist je bijvoorbeeld dat de eerste poep van je baby zwart is? Nee, je baby is niet kapot. Daarnaast heb ik tijdens de zwangerschap nog enige podcasts geluisterd, waaronder Papa Podcast van Barend van Deelen en Wijnand Speelman. Verder heb ik het boek Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt! gelezen van de auteur Kluun. Dit boek bracht enige lucht in de zaak en leerde mij dat het vooral een kwestie van wachten is en dat je moet vertrouwen op je eigen emoties zodat je tijdens de zwangerschap je partner kan helpen met de kleine dingen, want eerlijk gezegd, we waren allebei nieuw op dit speelveld. Welke laatste tip ik mee wil geven voor de bevalling; ga beide voldoende opzoek naar afleiding, zowel voor jezelf als samen. Ik merkte vooral bij het naderen van de bevalling dat de tijd alleen maar langzamer ging en de dagen steeds zwaarder gingen wegen. Koester die momenten want het zal weer even duren voordat je met een koud biertje in de kroeg staat. De avonden waarbij ook de (toekomstige) vaders aanwezig waren, leverde bruikbare tips op. Wist je bijvoorbeeld dat de eerste poep van je baby zwart is? Nee, je baby is niet kapot. Eindelijk was het zover en mocht ik het bevalbad gaan vullen, tip: lees toch echt eerst die gebruiksaanwijzing.. ik was vergeten het zeil in het bad te leggen dat het bad tijdens de bevalling schoon houdt. Beginnersfout. Gelukkig was ik gewoon thuis op de dag van de bevalling en kon ik samen met mijn partner, onder begeleiding van Lubien, vol moed de bevalling ingaan. Als vader heb je snel het gevoel dat je tijdens een zwangerschap aan de zij-lijn staat maar het is o zo belangrijk om er voor je partner te zijn tijdens de bevalling. Dit geldt natuurlijk niet voor alle bevallingsverhalen, maar door er alleen al bij te zijn aan de rand van het bad en het helpen met coachen sleep je elkaar door de weeën. Enig puntje van kritiek kreeg ik toch wel toen ik een mandarijntje ging eten naast het bad, deze geur staat blijkbaar op de zwarte lijst en ik werd toch vriendelijk verzocht om de kamer te verlaten of die … mandarijn weg te stoppen. Na de bevalling waren die eerste nachten zoals voorspeld zwaar. En tijdens de kraamweek bleek dat zelfs de verloskundige en kraamverzorger elkaar tegenspraken. Mijn eigen mening meegerekend, besefte ik al snel dat vertrouwen op je eigen gevoel van onschatbare waarde is. Het verzorgen van een baby luistert vrij nauw en is volgens een gestructureerd schema om alles te kunnen peilen. Dit was in het begin erg wennen omdat ik er eerlijk gezegd ook niet altijd het nut van in zag na een zware slapeloze nacht. Maar je wilt natuurlijk het beste voor je kind dus even doorzetten. Te midden van alle luiers en slapeloze nachten, zag ik om me heen dat iedereen het nieuwe ouderschap op zijn eigen manier omarmt. Sommigen gaan all out, maar wij hielden het liever bescheiden. Ik denk dat het belangrijk is om vooral het geen te doen wat voor jullie goed voelt, en niet wat er verwacht wordt. Tijdens de zwangerschap en na de bevalling zijn er, soms zonder dat je van het bestaan van deze personen afweet, mensen die enorm met jullie meeleven. Tip: lees toch echt eerst die gebruiksaanwijzing... Ik was vergeten het zeil in het bad te leggen dat het bad tijdens de bevalling schoon houdt. Beginnersfout. Soms heel fijn, maar ook erg benauwend want je raadt het al; er worden verwachtingen gecreëerd door anderen die je niet waar wilt of kunt maken. Wees van het begin af aan duidelijk naar de buitenwereld hoe jullie willen omgaan met de eerste maanden met jullie pasgeboren kindje. Wij zaten na 3 maanden nog steeds met kraambezoek, die lang bleven zitten en vooral over hun eigen huisdieren bleven praten. Trap er niet in. Mijn tip zou zijn; blijf bij jezelf want alle clichés zijn waar, en de tijd vliegt voorbij. Je hebt echt geen tijd voor ongewenste bezoekjes van verre kennissen en achterburen. Een goede vriend van me zei ooit de wijze woorden; ‘Als men last heeft van een beslissingen van jou, om bijvoorbeeld nog niet op bezoek te mogen komen, dan is dat aan hun om daar mee te dealen en voor hun zelf een reden om mee naar de psycholoog te gaan als ze het geen plekje kunnen geven.’ De zware nachten maken het namelijk al moeizaam genoeg in een relatie, blijven communiceren en het uitspreken van elkaars wensen is op zichzelf al complex, maar wel de sleutel tot succes. O ja, en sportkeuzes voor mijn dochter zijn nu even niet aan de orde, eerst zelf maar eens van die bank af komen na deze drukke periode.

Een interview met onze verloskundige Desiree hoe je als verloskundige omgaat met het geven van slecht nieuws Interview Desiree Hoe breng je als verloskundige slecht nieuws terug naar verlies Hoe lang ben je al verloskundige? Ik ben in februari 2011 in Amsterdam afgestudeerd als verloskundige aan de Verloskunde Academie, dus alweer ruim 11 jaar verloskundige (tijd vliegt). Ben je dan automatisch ook echoscopiste? Nee, je bent niet direct ook echoscopiste, daarvoor bestaan er aparte opleidingen, deze opleiding heb ik in 2012 gevolgd. Wat vind je het leukste aan je werk als echoscopiste? Ik vind het heel leuk om jullie je kindje te laten zien, dat is ook de reden dat ik ook pretecho's maak. Maar wat ik met name fijn vind is om jullie snel gerust te kunnen stellen wanneer nodig of meer duidelijkheid te kunnen geven wanneer een zwangere bijvoorbeeld buikpijn en/of bloedverlies heeft. Onzekerheid is heel vervelend en dat hoop ik met het maken van een echo weg te kunnen nemen. Zijn er ook dingen die je niet leuk vind? Wat ik bij de vorige vraag al aangaf, hoop ik iemand gerust te kunnen stellen. Helaas is dit natuurlijk niet altijd zo. Soms is het maken van een echo helemaal niet leuk, omdat ik bijvoorbeeld zie dat er iets niet goed is met het kindje in je buik of wanneer het hartje gestopt is met kloppen. Hoe vaak tref je een zwangere met een miskraam? Ik denk in een maand ongeveer 3x. In de praktijk moeten we ongeveer 5-6x per maand vertellen dat het hartje gestopt is met kloppen en dat er sprake is van een miskraam. Hoe ga je daarmee om? Hoe breng je het slechte nieuws? Ik neem de zwangere en haar partner mee in wat ik zie op de echo. Vaak is het voor ouders snel duidelijk dat het niet goed is, omdat ze dat zo gehoopte kloppende hartje niet zien. Ik vertel dan ook direct wat er aan de hand is. Na de echo praten we dan verder over wat we zien op de echo, hoe dit komt, wat er nu gaat volgen en heel belangrijk; waar hebben ouders dan behoefte aan. Is het altijd meteen duidelijk dat het een miskraam is? Het is niet altijd gelijk duidelijk met 1 echo. Soms komt het voor dat een zwangere niet helemaal een regelmatige menstruatiecyclus heeft. Als ik dan een echo maak en op de echo is een hele prille zwangerschap te zien zonder dat we een hartje zien kloppen, betekent dit niet gelijk dat er sprake is van een miskraam. Het kan ook goed zijn dat een zwangere dan minder ver zwanger is. We moeten dan altijd de echo herhalen om te kijken wat we dan kunnen zien. We beseffen dat die tijd tot de volgende echo heel lang en onzeker is, maar die tijd is wel nodig om dan meer duidelijkheid te kunnen geven. Ben jij de enige die echo’s maakt bij het Geboortehuis? Nee, ik ben gelukkig niet de enige. Charlotte maakt ook echo's. Is ook fijn om dit met z'n tweeën te doen, zo kunnen we ook overleggen met elkaar als we ergens over twijfelen of om even samen te kijken. Hoe begeleiden jullie in de praktijk vrouwen met een miskraam? We begeleiden vrouwen naar behoefte. Zwangeren komen hier voor een echo, als deze niet goed blijkt te zijn gaan we in gesprek. Meestal bellen we de dag erna hoe het gaat en of er vragen zijn. Bij een miskraam kan je afwachten tot je lichaam het zelf "oplost", maar je kan ook verwezen worden naar het ziekenhuis voor behandeling. We begeleiden je in de keuze die je daarin maakt. Weet altijd dat hier niet per se een goed of fout in is. Je moet doen wat voor jezelf goed voelt. In de tijd na de miskraam hebben we regelmatig telefonisch contact en als daar behoefte aan is een controle op de praktijk. Sommige vrouwen vinden het fijn om na een doorlopen miskraam nog een controle echo te hebben om te kijken of de miskraam echt achter de rug is, deze maken we dan ook op de praktijk. We krijgen regelmatig van vrouwen terug dat ze het contact na het slechte nieuws als heel fijn en betrokken hebben ervaren. Voor ons is dit vanzelfsprekend, want we leven met jullie mee in leuke tijden, maar zeker ook als er verdriet is. Kun je als vrouw iets doen om een miskraam te voorkomen? Nee, helaas kan je niets doen om een miskraam te voorkomen. Bij een miskraam is er vroeg in de ontwikkeling van het kindje een "foutje" opgetreden waardoor het hartje van het kindje stopt met kloppen en het kindje stopt met groeien. Of de innesteling in de baarmoeder is niet goed gegaan waardoor het kindje zich niet verder kan ontwikkelen. Heb je als vrouw iets fout gedaan als je zwangerschap eindigt in een miskraam? Nee, je hebt zeker niets fout gedaan! Als zwangere probeer je vaak een oorzaak te zoeken en dan begin je over jezelf te twijfelen. Maar je hebt niets fout gedaan en je had niets kunnen doen om dit te kunnen voorkomen! Zaken als sporten, bewegen, vrijen of vliegen kunnen geen miskraam veroorzaken. Wanneer stuur je iemand door naar het ziekenhuis of de gynaecoloog bij een miskraam? We sturen je naar het ziekenhuis als je dit zelf wilt. Soms is het kindje in de buik al een poosje gestopt met groeien, maar heeft je lichaam nog niet door dat het niet goed is, er komt geen miskraam op gang. Je hebt geen bloedverlies of buikpijn. Het is medisch gezien fijner voor je lichaam om af te wachten, maar mentaal is dit soms heel zwaar. Mocht je dit willen kunnen we je dan verwijzen naar het ziekenhuis voor een behandeling om de miskraam op gang te brengen. In sommige gevallen duurt de miskraam, dus het bloedverlies en de krampen lang, waardoor je je lichamelijk en mentaal niet goed voelt. Dit is ook een reden dat we verwijzen naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis zal de gynaecoloog een behandeling met je bespreken. Dit is meestal en bij voorkeur een behandeling met medicatie om de baarmoeder te laten krampen en zo de miskraam te laten starten. Soms kan er gekozen worden voor een curettage. Heb je na een miskraam meer kans dat dit nog een keer gebeurt? Nee, in de meeste gevallen is het echt pech. Soms is er een medische reden waarom een miskraam optreedt. Na herhaaldelijke miskramen zal er onderzoek aangeboden worden. Wat is je advies aan vrouwen na een miskraam? Neem de tijd om het verlies te verwerken samen met je partner. Soms staan jullie er verschillend in en dit is oke, ben er voor elkaar en respecteer elkaars verdriet en manier van verwerken. Mocht je een kinderwens hebben voel je vanzelf wanneer hier weer ruimte voor is. En een praktische tip: blijf je foliumzuur gebruiken als jullie kinderwens blijft bestaan.

Hier vind je alle voor jou interessante onderwerpen die te maken hebben met jouw bevalling. Tevens vind je hier ook alle zorg en ondersteuning die wij jou als Geboortehuis bieden tijdens jouw bevalling... Hier vind je alle voor jou interessante onderwerpen die te maken hebben met jouw bevalling. Tevens vind je hier alle zorg en ondersteuning die wij jou als Geboortehuis bieden tijdens jouw bevalling... Alles over de bevalling Jouw bevalling Elke bevalling is uniek. Er is geen standaard draaiboek voor hoe een bevalling zal verlopen. We gaan in dit proces uit van jouw kracht en geven je de ruimte om de bevalling op jouw manier aan te gaan, te doorlopen en te beleven. Tijdens de zwangerschap zullen we je leren kennen en gaandeweg ontdekken wat jouw wensen zijn, jouw verleden en jouw manier van kijken naar de bevalling. Voor ons is alles bespreekbaar, we zoeken graag met jou naar het plan wat het beste bij je past. Jij staat centraal! Goed om te weten Een goede voorbereiding is het halve werk! Kennis van wat je kan verwachten tijdens de bevalling, zal je helpen om betere keuzes te kunnen maken tijdens jouw bevalling. Hieronder vind je feitelijke kennis, maar bijvoorbeeld ook een bevalplan om jouw wensen kenbaar te maken. Uiteraard nemen we de tijd om dit rustig met je te bespreken. Plaats bevalling Fasen bevalling Baringshouding Bevalplan Inleiden Beladvies Tips voor de partner Pijnbestrijding Al jouw zorg onder één dak Tijdens de bevalling zullen we jouw wensen als uitgangspunt nemen en stap voor stap kijken wat jij nodig hebt in het gehele proces. Soms heb je als zwangere meer nodig om je kunnen voorbereiden op de bevalling. Hierbij kan onze coach ondersteunen. Merk je dat je tegen de bevalling aan moeilijk kan ontspannen? Of gun je jezelf gewoon nog even een moment om te genieten? Dan kan een ontspannende massage een uitkomst bieden! Persoonlijke begeleiding Massage Coaching De overweldigende kracht, het vertrouwen wat ik terug heb gekregen in mijn lichaam en de positieve ervaring neem ik mijn hele leven mee. Nog zo vaak denk ik hier aan terug en het heeft mij krachtiger gemaakt als vrouw. Bron: Nina's story

Tussen de 4e en de 8e dag na de geboorte van jullie kindje wordt bij jullie thuis door de GGD een hielprik en gehoortest afgenomen. Hielprik en gehoortest Wat komt er bij kijken? terug naar kraambed Algemeen Tussen de 4e en 8e dag na de geboorte van jullie kindje wordt door de verpleegkundige van de GGD een hielprik en gehoortest afgenomen. Via de gemeente waar de aangifte is gedaan, wordt aan de GGD doorgegeven dat er een kindje is geboren. De hielprik De hielprik is zoals de naam al zegt een bloedafname uit de hiel van de baby. Het is belangrijk dat de hiel goed warm is. Veel kinderen hebben niet veel last van de prik zelf maar vooral van het stuwen, als de hiel warm is hoeft dit vaak niet. Het bloed wordt gecontroleerd op een aantal zeldzame ziektes waarvan de meeste erfelijk zijn. Deze zijn niet te genezen maar wel te behandelen met bijvoorbeeld medicijnen of een dieët. De hielprik wordt daarom ook zo vroeg verricht om op tijd te kunnen handelen. Je krijgt altijd binnen 5 weken uitslag hiervan. Rond de 30 weken zwangerschap krijg je een folder over de hielprik van ons. Voor verdere informatie kan je terecht op de site van het RIVM inclusief vertalingen. De gehoortest De gehoortest wordt meestal voorafgaand aan de hielprik uitgevoerd. De baby krijgt in het oor een klein dopje waaruit een hoge piep komt, de weerkaatsing van het trommelvlies wordt hierbij gemeten. De uitslag krijg je direct. Soms mislukt de test (o.a. door teveel omgevingsgeluid), dat kan bij één of beide oortjes zijn. In dat geval wil dat nog niet zeggen dat er iets mis is, maar wordt de test na enige tijd herhaald. Handige linkjes Hielprik Gehoortest Heel prick test Hielprik en gehoortest Hielprik en gehoortest bij pasgeborenen 25MB Openen Ondersteunend materiaal

Persoonlijk bevallingsverhaal van Charlotte: De geboorte van Lieke... Mijn eerste bevalling was een geplande keizersnede waar ik met een goed gevoel op terugkijk. Mijn placenta lag voor het geboortekanaal, dus ik had geen andere optie. Toen ik opnieuw zwanger raakte wist ik dat ik volgens protocol ‘medisch’ was en in het ziekenhuis zou moeten bevallen... Charlotte's Story De geboorte van Lieke... D at ik volgens protocol "medisch"was en in het ziekenhuis zou moeten bevallen vond ik moeilijk om te accepteren. Want buiten het litteken om, ben ik verder gezond en zag ik mijzelf niet als ‘hoog risico’-zwangere. Een natuurlijke thuisbevalling in bad was mijn grootste wens... Halverwege mijn zwangerschap is Barbara W. bij ons thuis langs geweest om onze opties te bespreken. Samen met mijn man hebben we onze wensen voor de bevalling en de risico’s die horen bij een VBAC (vaginal birth after cesarean) besproken. We kwamen erachter dat onze percepties van de risico’s nogal uiteenliepen en de beste manier om het samen eens te worden over het geboorteplan was op zoek te gaan naar meer informatie. Zogezegd, zo gedaan. Ik haalde veel kennis en informatie uit boeken (Vrije Geboorte, Mijn reis naar binnen en MAMA’en) en online door het volgen van geboorteprofessionals op Instagram (@vrijegeboorte, @niravandijk, @vroedvouwmargot, @doulatribe.nl, @ninapierson, @volvertrouwen, @mijnvbac). Zij delen wetenschappelijk onderbouwde informatie over het geboorteproces en de geboortezorg. Ook heb ik via ZOOM een gratis VBAC- webinar gevolg van Doula Tribe. Om een beeld te krijgen van hoe een VBAC in het ziekenhuis zou verlopen heb ik online de protocollen opgezocht en gelezen. Onze conclusie: we moeten niks en in overleg met onze zorgverleners kan en mag héél véél. Je hebt veel rechten en keuzes die je mag en kúnt maken tijdens je bevalling. Hierdoor voelde we ons gesterkt om ons eigen plan te trekken. Thuis bevallen vonden we uiteindelijk een te groot risico, maar ik wilde pas overgaan op een medische bevalling als daar echt aanleiding voor zou zijn. Dus ik besloot de mogelijkheid voor een poliklinische bevalling onder leiding van het Geboortehuis te gaan onderzoeken. Met dit plan weken wij af van het protocol en daar moet in eerste instantie de verloskundige wel achterstaan. Mijn geboorteplan is besproken in het praktijkoverleg en gelukkig iedereen kon zich vinden in ons plan. Dat was een enorme opluchting. De volgende stap was om het ziekenhuis te overtuigen, maar dat was niet zo eenvoudig. We hebben meerdere gesprekken gevoerd met de gynaecoloog van TerGooi Blaricum en het Meander Medisch Centrum in Amersfoort. Na goed overleg met de ziekenhuizen en het Geboortehuis hebben we uiteindelijk afgesproken dat ik (volgens protocol) een draadloze CTG om zou doen, maar dat de begeleiding van mijn bevalling bij het Geboortehuis zou blijven (afwijking van protocol). Op 27 juni 2022 begonnen rond 21:30 de weeën en de volgende ochtend om 6:30 heb ik het Geboortehuis gebeld. Barbara to B. kwam langs en met 2cm ontsluiting heeft zij TerGooi en het Meander gebeld. In beide ziekenhuizen was geen plek dus we besloten wat langer thuis te blijven in plaats meteen uit te wijken naar een ander ziekenhuis. Ik ben onder de douche gaan staan en om 8:30 heeft Lubien (die Barbara inmiddels had afgelost) nogmaals gebeld naar de ziekenhuizen. Onze conclusie: we moeten niks en in overleg met onze zorgverleners kan en mag héél véél. Je hebt veel rechten en keuzes die je mag en kúnt maken tijdens je bevalling. Hierdoor voelde we ons gesterkt om ons eigen plan te trekken. TerGooi had een kamer vrij! Helaas zonder bad, dus eenmaal daar ben ik weer onder de douche gaan staan. Het warme water hielp de rugweeën wat te verzachten, maar rond 11:00 heb ik om pijnstilling gevraagd. Ik kon geen houding of manier meer vinden die mij door de pijnlijke en intense rugweeën heen kon helpen. Na het meten van mijn ontsluiting (4cm) en overleg met mijn man en Lubien heb ik gekozen voor een ruggenprik. Door onze uitgebreide voorbereiding wist ik wat er zou gebeuren en wat de consequenties waren. Daardoor bleef ik rustig en kon ik mij goed blijven concentreren op de weeën. Ik durfde aan te geven wat ik wel en niet wilde. Ik heb een paar keer tegen de verloskundige van het ziekenhuis gezegd dat ze rustig aan moest doen of even moest stoppen, want ze handelde veel te snel. Mijn vliezen werden gebroken en er werd een schedelelektrode in het hoofdje van de baby geplaatst. Alles ging op mijn tempo, ook toen mijn bevalling medisch werd. De anesthesist was aanwezig en ik kon vrijwel direct naar beneden, wat een opluchting! Ik had verwacht dat Lubien weg zou (moeten) gaan, maar ze bleef en ging samen met mij en mijn man mee naar beneden. Dat was zo ontzettend fijn! Eenmaal terug op de kamer nam Barbara het weer van Lubien over. De uren verstreken, maar mijn weeën werden niet sterker. Het ziekenhuis gaf mij twee opties: weeënopwekkers inzetten of overgaan op een keizersnede. Wij besloten zelf voor een derde optie: afwachten. Dit was een risico voor mijn litteken, maar het ging goed met mij en de baby. Toen er om 14:30 nog geen vooruitgang was in mijn weeën en ontsluiting hebben mijn man en ik besloten over te gaan tot een keizersnede. Ik voelde mij niet comfortabel bij de inzet van weeënopwekkers en de daar bijhorende risico’s voor mijn litteken. Ik heb met de gynaecoloog de tijd genomen om mijn wensen voor de gentle sectio te bespreken (navelstreng laten uitkloppen en zelf doorknippen, direct huid-op-huid) en om 15:16 is onze dochter Lieke in alle rust geboren. Ik wist dat ik het verloop van mijn bevalling niet kon plannen en heb altijd rekening gehouden met scenario’s als pijnstilling en een tweede keizersnede. Door mij goed voor te bereiden had ik de regie en dat was voor mij het allerbelangrijkste. Ik wist wat mijn rechten en opties waren en bepaalde zelf het tempo... In het hele proces van de voorbereiding tot aan de geboorte van onze dochter hebben wij heel veel steun, begrip, liefde en begeleiding gekregen van alle verloskundigen van het Geboortehuis. Daar zijn wij hen eeuwig dankbaar voor.

Persoonlijk bevallingsverhaal van Florine: De geboorte van Jolie... Het is 23:00. Ik ben vandaag voor de tweede keer gestript. Het doet nog weinig, behalve met mijn hoofd. Die is een beetje onrustig. Zo lang kan het toch niet meer duren? Is dit dan de nacht waarin het gaat gebeuren? Florine's Story De geboorte van Jolie... M et gezonde spanning stap ik mijn bed in en ga voor de zekerheid toch nog even plassen. Met een kind dat al diep is ingedaald en een kop thee of 4 achter de kiezen zal ik ongetwijfeld binnen een half uur toch wel moeten plassen. Ik loop van de badkamer terug naar bed en ga liggen. Iets in mij zegt; je moet nog een keer plassen. Ik sta op en spring net op tijd op zij van het vloerkleed af en pats! Een hele plas vruchtwater volgt. Wow! Dit kende ik nog niet. Bij mijn eerste kindje zijn mijn vliezen niet spontaan gebroken. Ik vond het eigenlijk wel gaaf dat dit zo gebeurde! Vol bewondering sta ik te kijken hoeveel water er op de grond ligt en bij elke stap die ik zet wordt de vloer in onze kamer steeds doorweekter. Pak een glas! Roep ik naar Tom. Die daarop antwoord met; wat wil je drinken? Niks! Roep ik, we moeten het opvangen! De laatste druppels weet ik nog in het glas op te vangen. Volgens mij is het goed. Het ruikt zoetig en is roze van kleur. Ik begin met doeken de vloer te dweilen en doe een nieuwe onderbroek aan. Eigenlijk bijzonder hoe kalm je blijft in zo’n moment. Wetende dat je kindje eraan komt. De krampen beginnen vrijwel direct en ik loop naar de badkamer om mijn haar even te kammen. Want dat is natuurlijk het eerste waar je aan denkt als je de deur uit moet?! Gekke dingen doet het met je, die hormonen ;). De krampen worden steeds sterker en ik ga op handen en knieën tegen ons bed aan hangen. Ik bel de dienstdoende verloskundige. Lubien had me tijdens het strippen al verklapt dat zij de nachtdienst zou hebben. Daar hoopte ik stiekem ook op. Wát een cadeautje dat zij bij me is nu. Mijn vorige bevalling was een ervaring waarvan ik op dat moment niet door had dat hij later toch nog veel met me zou doen. Het is je eerste, je weet niet beter en denkt; dit hoort er vast bij. Ik beviel in Amsterdam, daar woonde ik toen nog, in het OLVG West met een ontzettend fijne verloskundige. Om een lang verhaal kort te maken. Het persen duurde 6 minuten en doordat ik in die korte tijd alles gaf wat ik had kon mijn weefsel niet rustig mee rekken, met alle gevolgen van dien. Het resulteerde in een hoop bloedverlies, veel hechtingen en een pittig herstel. Met name de steun, betrokkenheid en communicatie van de mensen om mij heen na de bevalling heb ik gemist. Dit bleek eigenlijk later pas toen ik 3 jaar later weer zwanger werd en door onze verhuizing naar Bussum op zoek moest naar een andere verloskundigenpraktijk. Ik meldde me aan bij het Geboortehuis, eigenlijk zonder verwachtingen. Bij de eerste afspraak werd mij gevraagd hoe ik mijn eerste bevalling heb ervaren. Dit verhaal kon ik niet navertellen zonder tranen. Toch zat het kennelijk nog hoog, en heb ik dit nooit echt goed kunnen verwerken. Een van de verloskundige wees mij op Simone. Een relatie- en persoonlijk coach waarmee het Geboortehuis nauw samenwerkt. Baadt het niet dan schaadt het niet dacht ik, dus ik maakte een afspraak. Samen met Simone heb ik meerdere gesprekken gehad die mij terugbrachten naar de bevalling. Zelfs een EMDR sessie werd toegepast. Meteen was ik enorm onder de indruk van Simone en voelde ik me gehoord. Ik voelde steun, maar vooral ook vertrouwen in het feit dat deze komende bevalling niet hetzelfde hoeft te verlopen. Pak een glas! Roep ik naar Tom. Die daarop antwoord met: wat wil je drinken? Niks! Roep ik, we moeten het opvangen! De weken vlogen voorbij en vanuit het Geboortehuis voelde ik me steeds meer gehoord. De afspraken waren altijd ontzettend leuk en fijn. Toen een vriendin mij halverwege de zwangerschap vroeg; ‘heb je voorkeur voor een verloskundige?’ Kon ik oprecht geen naam noemen. Allemaal geweldig, zei ik. Omdat ze allemaal dezelfde taal praten. En echt liefde hebben voor hun vak. En daarnaast ook gewoon hele gezellige mensen zijn. Terug naar die weeën. Door de snelheid van de vorige bevallig en de nasleep hiervan wilde ik absoluut niet thuis bevallen. We wonen momenteel 5 minuten van Ter Gooi. Dus ik had me helemaal ingesteld op een kort autoritje naar het ziekenhuis wat bijna in de achtertuin staat. Ook hadden we afgesproken dat wanneer de weeën zouden beginnen ik meteen naar het ziekenhuis zou gaan. Om daar alvast lekker te landen en rustig in mijn bubbel te komen. Lubien neemt op. Het heeft geholpen hoor, roep ik! Je stript als een koning! Ondertussen wiebel ik wat heen en weer en zucht ik een wee weg. Best goed te doen nog. Ik vertrouw erop dat ik dit kan. Lubien belt me vrij snel terug en zegt dat ze even naar ons toe komt om mijn ontsluiting te checken. Ter Gooi is vol, dus daar kunnen we niet naar toe. Ik blokkeer even en raak even in paniek. Ter Gooi vol? Ik ga niet thuis bevallen hoor! Lubien legt me uit dat ze alleen naar het ziekenhuis in Utrecht wil rijden als het voor ons veilig is. En dat is natuurlijk ook helemaal waar. Vooruit, tot zo dan. Ondertussen bellen we mijn schoonouders die naar ons toe komen om op Bella te passen, Het heeft geholpen hoor, roep ik! Je stript als een koning! Ondertussen wiebel ik wat heen en weer en zucht ik een wee weg. Best goed te doen nog. Ik vertrouw erop dat ik dit kan. die vredig ligt te slapen en geen idee heeft dat haar zusje er zal zijn als ze wakker wordt. 5 centimeter, we kunnen gaan. Maar dan moeten we nú, zegt Lubien. Controlfreak als ik ben is dit geen enkel probleem. De vluchttas staat al weken achterin de auto en ik heb mijn haar immers al gekamd. We gaan. Ik zwaai nog even naar mijn schoonouders die inmiddels op de bank zitten. In de auto zucht ik een paar weeën weg. Maar dit gaat goed. Het is nacht. Er is niemand op de weg en Tom rijdt alsof hij Max Verstappen is. Gelukkig kan Lubien hem goed bijhouden. Die vrouw is ook van alle marken thuis. We komen aan bij het ziekenhuis en zetten de auto op knipper. Het is toch nacht. Lubien haalt een rolstoel en rijdt mij richting de ingang. De enige persoon die ik zie is een bewaker en een meisje achter de balie. Ze zien me binnen rijden met een dikke buik en wuiven vriendelijk naar ons. Wat een gezellig ziekenhuis, denk ik. Helemaal niet zo klinisch en kil als ik gewend ben. Het is er knus en kleurrijk. We komen binnen op de kamer en daar wacht een lieve vrouw ons al op. Ze is het bad aan het laten vollopen. Dat was een grote wens van mij, dus super fijn dat dat hier ook kan! De weeën zijn nu wel erg sterk en komen snel achter elkaar. De enige persoon die ik zie is een bewaker en een meisje achter de balie. Ze zien me binnen rijden met een dikke buik en wuiven vriendelijk naar ons. Wat een gezellig ziekenhuis, denk ik. Ik wiebel wat tegen het bed aan en kan eigenlijk nauwelijks rusten tussendoor. Ik moet plassen maar weet niet hoe ik bij de WC moet komen, want de volgende wee dient zich aan. Tom is druk bezig met de etherische oliën en het zoutlampje wat we hebben mee genomen. Hij maakt de kamer gezellig en Lubien rommelt wat in haar tas met papieren. "Wil je in bad? "vraagt de kraamzorg van het ziekenhuis. Maar ik heb geen idee hoe ik er naar toe moet lopen. De weeën zijn zo intens en hevig dat ik ook mijn draai bij het bed niet meer kan vinden en mijn rug alleen maar kan bollen van de pijn. Ik raak weer even in paniek en weet niet of ik dit vol hou op deze manier. Ik heb helemaal geen rust, roep ik. Ze komen achter elkaar! En ik voel een enorme hitte aanval opkomen. Ik spring op het bed en ga op mijn zij liggen. Volgens mij heb ik mijn broek zelfs nog aan. Ik heb echt het gevoel dat ik moet persen, roep ik. Lubien komt rustig bij me zitten en pakt mijn hand. Klopt meid, ze komt eraan hoor. Inmiddels zit Tom ook naast me en ik grijp zijn handen stevig vast. Dit gevoel is zó intens. Het neemt me helemaal over en ik voel een enorme druk naar beneden. Ik heb het warm en kan me ook niet meer stil houden. We gaan alleen maar zuchten, zegt Lubien. Verder hoef je niks te doen. Alleen maar zuchten en ik doe wat ze zegt. Met alles wat ik heb probeer ik deze keer niet te persen, maar te ademen en zuchten tot het weer zakt. Maar het zakt niet. Ik knijp Toms handen fijn. We zien haar hoofdje al hoor! En ik voel een warme washand tegen mijn perineum. Dat voelt heel fijn en ontspannen. Ik kan heel even ademen. Maar dan duwt alles weer naar beneden en voel ik haar hoofdje geboren worden. Op dat moment word ik rustig. En weet ik dat ze er bijna is. Dit was het moeilijkste deel, denk ik. En ik zucht weer verder. "Wil je haar aanpakken Tom? "vraagt Lubien. Ik kijk hem recht in de ogen aan en zeg; niet weggaan. Je moet bij me blijven. We zijn zo’n team. Ik voel haar schoudertje draaien en er flubbert een warm glibberig mensje op mijn borst. Ze is er. Ik heb dit weer gedaan. Het is voorbij. Alles waar ik zo zenuwachtig voor was en zo veel angst voor had is voorbij. En ze ruikt naar bloemetjes. Ik ben buiten adem maar kan alleen maar glimlachen. Ik ben opgelucht en begrijp nu wat vriendinnen met 2 kinderen bedoelde met; de liefde voor je eerste verdubbelt zich met een tweede. Ik wil haar nooit meer loslaten. Ze begint hard te huilen en ligt bij me op de borst. De placenta wordt ook geboren. Ik voel hier weinig van. Zowel Lubien als de kraamzorg van het ziekenhuis zijn zó rustig en er is geen haast of onrust te bekennen. Het enige waar ik me op kan focussen is dat kleine mensje op mijn borst. Ik voel zo veel trots en vergeet de intense minuten die hieraan vooraf zijn gegaan. Minuten die uren leken te duren. We kwamen on 02:00 de kamer binnen. En het is nu 02:19. Ik heb het gevoel dat ik er al uren ben. Maar in nog geen 20 minuten heb ik haar op mijn borst liggen. Bevallen kun je hoor, zegt Lubien. En ik kijk haar tevreden aan, maar vraag dan ook direct of het heel erg beschadigd is daaronder. Dat moet wel denk ik, in dit tempo. Geen idee zegt Lubien, en dat is nu ook helemaal niet belangrijk. Kom eerst maar even bij. Dat gaan we zo wel even bekijken. Meteen valt er weer een rust over me heen en ik lig heerlijk. Jolie probeert een beetje te drinken aan mijn borst en dit lijkt al te lukken. Ondertussen maakt Lubien wat foto’s met mijn telefoon en zegt; dit is hoe geluk eruit ziet! Wat ben ik blij dat zij erbij is. Ze heeft zó haar best gedaan voor me. Ze komt bij me zitten en gaat de schade even bekijken. Samen met de kraamzorg van het ziekenhuis staan ze aan het voeteneind van het bed en ik voel wat lichte branderige steekjes. Ik ben wat zenuwachtig voor de uitkomst en houd mijn tanden stevig op elkaar. Nul, zegt Lubien. Nul hechtingen. Wat!? Er valt een traan over mijn wang en ik besef me dat ze gelijk had. Deze bevalling kon inderdaad een andere ervaring worden dan de vorige. Wil je de navelstreng doorknippen, Tom? En ik kijk verbaasd naast me en besef me dat de placenta nog aan me vast zit en als een soort Hermes Tasje naast me is neergelegd in een doek gewikkeld. Volledig uitgeklopt, wit. Precies zoals ik wilde, maar waar ik absoluut niet vanuit ging omdat ik dacht dat een ziekenhuis hier niet per se naar zou luisteren. Weer een cadeautje. We knippen de navelstreng door en ik blijf voor mijn gevoel nog uren lang met Jolie op mijn borst liggen. Ik krijg appelsap en een boterham met kaas. Je denkt na zo’n bevalling dat je zin hebt in sushi, rode wijn en vitello tonato. Appelsap en een boterham met kaas. Precies waar ik nu zin in had. Ik ga even rustig douchen en voel me herboren. Plassen vind ik nog wat spannend maar na een paar keer proberen lukt het me en kleed ik me met hulp van de kraamzorg aan. Ze zijn zó lief voor me. Jolie is ondertussen ook aangekleed en heeft haar jasje aan. Ik baal stiekem dat we niet nog even mogen blijven. Het is hier zo fijn. Naar huis gaan voelt dan toch weer spannend. Maar Lubien legt me uit dat het met Jolie en mij heel goed gaat en er geen reden is om nog langer te blijven. We rijden in de rolstoel, met Jolie in de autostoel op schoot naar buiten. Dezelfde portier en het meisje achter de bali wuiven weer. Wat een grappige baan hebben zij eigenlijk soms, bedenk ik me. Ze zien me met een dikke buik binnen komen en met een baby op schoot vertrekken. De auto staat nog steeds op knipper en we stappen met zijn drieën in. Op naar huis, naar grote zus. De tranen rollen weer over mijn wangen. Ze is er. En het is oké. Alles is oke.

Binnen 3 dagen na de bevalling moet de baby aangegeven zijn bij de burgerlijke stand van de gemeente in de plaats waar je bent bevallen. Aangifte Hoe en wanneer? terug naar kraambed Algemeen Binnen 3 werkdagen na de bevalling moet de baby aangegeven zijn bij de Burgelijke Stand van de gemeente waar de baby geboren is. Dit kan in Hilversum zijn (Tergooi) maar ook Amersfoort (Meander) of Utrecht (Diakonessenhuis of het WKZ). Ben je thuisbevallen dan moet de baby aangegeven worden in het gemeentehuis van je woonplaats. Tegenwoordig kun je met je DIGID de aangifte online doen bij de betreffende gemeente. Je krijgt dan van ons een geboorteverklaring. Ga je bij het gemeentehuis zelf aangifte doen, vergeet dan niet de erkennings-papieren of trouwboekje en jullie paspoorten mee te nemen. Hielprik en gehoortest Na de aangifte, geeft de gemeente aan de GGD door dat jullie baby geboren is. De GGD zal tussen de 4de en 8ste dag na de geboorte bij jullie thuis langskomen voor de hielprik en gehoortest. Vanwege het moment waarop de hielprik moet plaatsvinden, is het van belang de baby zo spoedig mogelijk aan te geven! Zie voor meer informatie de button hielprik en gehoortest op de kraambed pagina. Zorgverzekering en erkenning Nadat je van de gemeente een BSN nummer hebt gekregen voor jullie baby, is het belangrijk de baby in te schrijven bij 1 van jullie zorgverzekeringen. Kies hiervoor de zorgverzekering van jou of je partner die het meest uitgebreid is. Een kind tot 18 jaar is kosteloos meeverzekerd. Heeft jouw partner in de zwangerschap de baby erkend bij het Gemeentehuis? Dan is daarmee het ouderlijk gezag voor je partner direct geregeld. Hebben jullie geen erkenning gedaan? Dan zal de moeder fysiek aanwezig moeten zijn bij de aangifte van de baby om dit alsnog te regelen (tenzij jullie bewust afzien van erkenning). Handige linkjes Gemeente Gooise Meren - Aangifte Gemeente Stichtse Vecht- Aangifte

Persoonlijk bevallingsverhaal van Lotte: De geboorte van Juna... 7 maart 2023: Ik ben zwanger!! En nu? Moet ik bellen met een verloskundige? Oei, dat vond ik best spannend. Aan de telefoon kreeg ik Lubien, die me als eerste feliciteerde. Het voelde alsof ik in een warm bad stapte: de manier van praten, uitleg en vooral het geduld dat ze met me had. Lotte's Story De geboorte van Juna... D e eerste echo's waren spannend. Ben ik echt zwanger? En jawel, we zagen dat het hartje klopte, wat ons het teken gaf om het aan familie en vrienden te vertellen. Ze bewoog goed en zag er prachtig uit; we zaten meteen op een roze wolk! Als kapster had ik voor mijn vaste klanten een klein ooievaartje gekocht om het op een leuke manier te vertellen. Iedereen reageerde zo enthousiast! Voor de familie hadden we samen echt iets leuks geknutseld. Om zeker te weten dat we een gezond kindje zouden krijgen, lieten we een NIPT-test doen om eventuele chromosomale afwijkingen te detecteren. Binnen twee weken zouden we de uitslag ontvangen. Wij zijn twee gezonde mensen, dus waren we niet echt zenuwachtig. We hadden ook de 13-wekenecho om te controleren of alles lichamelijk goed was. Ze zag geen rare dingen: nekplooi was netjes, geen kort neusbodje, 10 vingertjes en 10 teentjes, twee longen, kortom, alles zag er goed uit. De dame die de echo uitvoerde vroeg ons of we al de uitslag hadden van de NIPT-test. Nee, helaas nog niets gehoord. Toen zei ze, "Je kunt er bijna wel vanuit gaan dat alles goed zit, want het ziet er zo mooi uit!" Dit stelde me enorm gerust, want het was inmiddels al bijna twee weken geleden dat we de NIPT-test hadden gedaan, maar we hadden nog niets gehoord. We dachten, dit gaan we een beetje vieren (ook omdat we nog moesten lunchen, haha). We hadden ons nog ingehouden om niet voor alle uitslagen (NIPT-test, 13-wekenecho en de 20-wekenecho) spulletjes voor de baby te kopen, maar nu wilden we wel het eerste rompertje samen kopen. Net toen we een hap van ons broodje namen, werd ik door een anoniem nummer gebeld. Ik dacht dat het misschien een klant was en had daar op dat moment even geen zin in. Dus nam ik niet op. Twee minuten later werd ik weer gebeld, dus besloot ik toch op te nemen. "Hallo, u spreekt met Dokter Tan van het AMC Amsterdam, spreek ik met mevrouw Stomphorst?" De dokter vertelde ons dat ze de uitslagen van de NIPT-test binnen hadden van het laboratorium. Er was een chromosoomafwijking te zien, namelijk monosomie van chromosoom 18. We moesten de volgende dag langskomen om dit verder te bespreken. Als kapster had ik voor mijn vaste klanten een klein ooievaartje gekocht om het op een leuke manier te vertellen. Iedereen reageerde zo enthousiast! De volgende dag gingen we naar het ziekenhuis, waar ze ons vertelden wat monosomie van chromosoom 18 betekende. De kans dat het bij het kindje zit is 50/50, want het zou ook alleen in de placenta kunnen zitten. Als het in de placenta zit en niet bij het kindje, is er niets aan de hand en moeten we alleen wat meer groei echo's laten maken om in de gaten te houden of de placenta genoeg voeding blijft geven tot de 42e week. Als de chromosoomafwijking bij het kindje te zien is, heeft het eigenlijk geen levensverwachting en kan het hartje tijdens de bevalling of in het eerste levensjaar stoppen met kloppen. We besloten een vruchtwaterpunctie te doen, maar we waren pas 13 weken zwanger en je kunt een vruchtwaterpunctie pas doen als je 17 weken zwanger bent. Dus moesten we helaas wachten en hopen dat ik in de tussentijd geen miskraam zou krijgen. We hadden veel telefonisch contact met het geboortehuis en mochten altijd bellen als we een echo wilden laten maken of even naar het hartje wilden luisteren. Dit voelde enorm geruststellend. Ik begon steeds meer een buikje te krijgen, en dan is het zo lastig om je mond te houden tegen mijn vaste klanten. Ik droeg ook extra wijde shirts zodat het zo min mogelijk opviel. Uiteindelijk, toen ik 17 weken zwanger was, gingen we naar het AMC. We voelden ons best gespannen, maar wilden weten hoe het met ons kindje was en of ze gezond was. We werden heel vriendelijk geholpen door twee dames. We maakten nog wat grapjes voordat we met het serieuze deel begonnen, en dat voelde goed. Na afloop moesten we twee weken wachten op de uitslag. Ik zou gebeld worden door het ziekenhuis, dus mijn mobiel was vastgeplakt aan mijn broekzak. We werden gebeld! Gelukkig 's avonds, zodat Sven, mijn vriend, er ook bij was. Ze vertelden dat er in het laboratorium een fout was gemaakt en dat ze van het beetje vruchtwater dat over was opnieuw uitslagen moesten bekijken. Pfff, dan ben je al op van de spanning en dan moet je ook nog wachten. Gelukkig was het vrijdag en wilden ze ons na het weekend bellen met de uitslag. Na het weekend werden we weer gebeld: alles is goed met jullie kindje! Er zijn geen sporen van het chromosoom 18-tekort aangetroffen. Maar omdat de placenta die afwijking heeft, weten we niet of er genoeg voeding in zit tot 42 weken. Daarom adviseren we elke twee weken een groei echo te laten maken om haar groei goed in de gaten te houden, en we adviseren ook om het kindje voor de 42ste week geboren te laten worden. Oh, wat zijn we blij! Meteen hebben we de verloskundige en onze ouders gebeld met het goede nieuws! De bijna wekelijkse echo's en controles zijn altijd enorm goed gegaan, en het Geboortehuis neemt echt de tijd om al je vragen te beantwoorden. Ik was uitgerekend op 15 november, maar onze kleine meid zat veel te fijn in mijn warme buik. Toen hebben we met Tergooi een afspraak gemaakt voor de inleiding. We hadden op woensdag 22 november een afspraak om een ballonnetje te laten plaatsen, en als we de volgende dag terug zouden komen, konden ze kijken of ik door zo'n ballonnetje meer ontsluiting had gekregen. Omdat ik ingeleid werd, word je automatisch naar het ziekenhuis gestuurd omdat je dan als medisch wordt beschouwd. Ik vond het wel enorm jammer, want dan heb je in die negen maanden zo'n band opgebouwd en dan word je overgedragen aan het ziekenhuis. Lubien had die dag dienst en daar heb ik steeds contact mee gehad. Hoe ik me erbij voelde en of zij nog iets kon doen voor me. Zo lief! Ik wist wel dat ik in enorm goede handen was, onder andere door Joyce, die al heel lang bij me in de kapsalon komt en die ik ook van vroeger ken (ik heb met haar zoon in de klas gezeten), dus dat zit wel goed. Op 23 november 2023 gingen Sven en ik vroeg in de ochtend naar het ziekenhuis. We kregen een mooie kamer en werden geholpen door de verloskundige van de nachtdienst. Na een half uur aan de monitor te hebben gezeten, vertelde zij dat er helaas slechts 2 tot 3 cm ontsluiting was. Dit was te weinig om met de inleiding te beginnen, dus moesten we opnieuw een ballonnetje laten plaatsen. Dit was een flinke tegenvaller, maar na anderhalf uur wachten stapte Joyce met haar collega binnen. Ze zei: 'Lotte, ik wil voor de zekerheid zelf even inspecteren, maar om er beter bij te kunnen, wil ik jouw benen in de bed beugels zetten.' Ze constateerde 3 cm ontsluiting en vertelde ons dat ik vandaag zou gaan bevallen. Sven en ik waren dolblij! Het was een raar gevoel toen mijn vliezen werden gebroken. Alles voelde goed en ik had superlieve mensen om me heen. Lubien kwam ook steeds om het hoekje kijken om te kijken hoe het met me ging. Ik kreeg een infuus voor de weeënopwekkers en kleedde me nog even snel om (in het T-shirt waarin ik wilde bevallen). We hadden een ontspannend muziekje opgezet om zo in mijn eigen bubbel te komen. Ik voelde de harde buiken langzaam pijnlijker en regelmatiger worden. Ik vond het fijn om te bewegen, alleen kwam er toen een zuster binnen met de vraag of ik wilde liggen op mijn linkerzij, want de hartslag van Juna werd minder als ik stond. We hebben ook nog de TENS uitgeprobeerd. Mijn steeds pijnlijker wordende weeën werden hierdoor makkelijker op te vangen. Sven heeft me geholpen door de intensiteit van de TENS te verhogen. Na een tijdje vond ik de pijngolven steeds scherper worden en steeds sneller achter elkaar komen. We besloten het bad in te gaan en merkten al snel dat mijn lichaam meer kon ontspannen. Helaas, na 5 minuten was mijn lichaam gewend aan het bad en kwamen de weeën weer sterk opzetten. Ik merkte dat ik niet zo goed wist hoe ik die pijn moest omarmen. Alle emoties kwamen los op de piek van de wee: ik moest huilen, kotsen, lachen en poepen tegelijkertijd. Ik vroeg aan Joyce om een pijnstilling. Dit zou ze doorgeven aan de OK. We gingen uit bad om me om te kleden en klaar te maken voor de ruggenprik. We zijn al snel naar huis gegaan zodra ik zelf kon plassen en wat gegeten had. En nu zijn we enorm aan het genieten van ons gezinnetje... En dan voel je een warm huidje, twee armpjes die naar je uitsteken en een prachtig mooi klein meisje dat haar eerste hap lucht neemt. Ik probeerde mee te gaan in die weeën, maar merkte dat ik een beetje paniekerig werd. Ik wist niet hoe ik ermee om moest gaan. Maar toen kwam Lubien binnen, in mijn ogen de reddende engel! Zij heeft constant naast me gestaan en met me mee gepuft, en door haar durfde ik weer met die golven mee te gaan waardoor ik ze minder voelde. Ook al was haar dienst bijna afgelopen, heb ik gevraagd of ze bij me kon blijven, want ik voelde me door haar zo sterk worden. Dit deed ze zonder twijfel, en daar was ik natuurlijk enorm blij mee! Ik had een mega klamme hand, maar Lubien liet me niet los. Het was enorm druk in het ziekenhuis en op de OK, waardoor ik even moest wachten. Uiteindelijk mocht ik na een uur de ruggenprik. Toen het begon te werken, werd ik weer wat meer mezelf en kon ik weer een babbeltje maken. Aangekomen weer terug op mijn kamer mocht ik rustig mijn weeën opvangen, en dit was prima te doen. Ze waren niet zo scherp meer. Ik merkte dat mijn lichaam in een andere fase terechtkwam. Mijn buik en onderlichaam wilden persen; het voelde erg raar maar wel fijn. Joyce en Lubien en nog twee andere medisch verloskundigen vertelden dat ik me moest focussen op mijn ademhaling en mijn lichaam zijn ding moest laten doen. Ik voelde tijdens het ademhalen dat het hoofdje van Juna steeds lager kwam te zitten. Sven kwam toen naast me zitten om het laatste stukje te helpen. De laatste persdrang mocht ik zelf ook mee persen. Twee keer persen en haar hoofdje stak half uit, en toen moest ik van Joyce en Lubien rustig ademen en op mijn rug liggen voor de beste draai voor Juna. Joyce vroeg of we Juna wilden aanpakken, en dat wilde ik wel halverwege. En dan voel je een warm huidje, twee armpjes die naar je uitsteken, en een prachtig mooi klein meisje dat haar eerste hap lucht neemt. Ik zag Sven met enorme grote ogen naast me zitten, en hij moest het even beseffen allemaal. Het laatste stukje ging zo snel! We kregen allemaal doeken om ons heen zodat Juna niet zo snel afkoelde. Zo heeft ze ongeveer een half uur of langer bij me gelegen. Sven had haar eerste kleertjes bij haar aangedaan en al snel kwam het bezoek (familie die in de wachtkamer stonden te wachten).

Persoonlijk bevallingsverhaal van Cecile: De geboorte van Chloë... Gedurende mijn zwangerschap heb ik een duidelijk beeld van hoe ik mijn bevalling zie, maar begrijp ook goed dat het anders kan lopen. Verschillende beval-scenario’s heb ik in mijn hoofd. Gevoelsmatig is alles oké. Tegelijkertijd houd ik absoluut geen rekening met het feit dat ik zou kunnen gaan bevallen met een keizersnede... Cecile's Story De geboorte van Chloë... M ijn ultieme wens is om zo natuurlijk mogelijk te bevallen. Liever geen interventie, tenzij het beter is voor de gezondheid van onze dochter en mijzelf. Bij voorkeur dus ook geen ruggenprik, hier sta ik alleen voor open als de pijn transformeert naar lijden. Ik koop een zoutlamp voor zacht licht, een beval-bal, mineralen voor mentale kracht en maak een playlist met fijne muziek. Ik volg een cursus Mindful Bevallen. Ik voel gedurende de zwangerschap heel veel vertrouwen in mijn lichaam, de bevalling en het Geboortehuis. Op zondag 29 augustus, een week na mijn uitgerekende datum, word ik vroeg wakker. Ik voel krampjes in mijn buik. Een ander soort krampjes dan voorheen. Ook merk ik al snel dat er een bepaalde regelmaat in zit. Ik durf het bijna niet te geloven maar de bevalling is begonnen. Dit moeten wel weeën zijn. De weeën zijn zeker aanwezig maar doen geen pijn. Ik voel me energiek en sterk. Mijn vriend en ik ontbijten uitgebreid en gaan lekker wandelen met de hond. Aan het einde van de ochtend wordt het allemaal wat intenser. Ik besluit de Sex & The City film aan te zetten. Ik weet dat die film lang duurt. Een goede afleiding. Kop thee erbij, snackjes voor mijn neus en de weeën-timer aan. Ik merk tijdens de film dat ik de weeën wat meer moet wegpuffen. De tijd tussen de weeën wordt ook steeds korter. Aan het einde van de film besluit ik in bad te gaan. Ik heb behoefte aan het warme water. Mijn vriend gaat nog even snel last minute boodschappen doen (die we natuurlijk niet nodig hebben, maar dat voelt op dat moment logisch). Mijn vriend komt rond 14h30 thuis van de boodschapjes. Op dat moment ben ik het bad uit, en sta ik tegen de badrand aangeleund. Het doet nu echt wel pijn denk ik. Ik trek mijn “bevaloutfit” aan, een zwangerschapslegging en groot shirt. Ik verplaats me naar de slaapkamer. De zoutlamp gaat aan, de playlist met rustgevende muziek start en de bevalbal wordt de kamer ingerold. Ik heb allemaal houdingen in mijn hoofd en probeer ze 1 voor 1 uit. Handen en knieën, hangend aan een laken, op de bal, wandelen, dansen. Maar al vrij snel merk ik dat geen enkele houding echt fijn voelt. De zoutlamp moet weer uit, de muziek moet ook uit en die stomme bal werkt niet. De weeën zijn intens, volgen elkaar snel op en trekken door naar mijn rug en benen. “Bel het Geboortehuis maar”, zeg ik. Op dat moment heb ik het gevoel al flink wat ontsluiting te hebben. Ik loop naar de hal en ga staand leunen tegen het traphek. Mijn vriend vraag ik bij iedere wee heel hard met beide handen op mijn onderrug te duwen. Dit verlicht iets. De weeën worden met de minuten intenser, volgen elkaar snel op en ik merk dat ik het bijna niet meer kan opvangen met mijn adem. Rond 17h is Charlotte er. Ze ziet me en ziet ook hoe ik toch wel echt aan het vechten ben met de weeën. Allerlei gedachten gaan door mijn hoofd: “ik moet dit toch kunnen” tot “ik houd dit niet lang vol” tot “ik wil een ruggenprik”. Alle positieve affirmaties en ademhalingsoefeningen die ik paraat had voor de bevalling, zijn even weg. De ontsluiting wordt gecheckt en ik heb pas 2 centimeter ontsluiting. Charlotte vraagt wat ik wil. Ik zeg direct: ziekenhuis. Het voelt niet goed om langer thuis te blijven. Mijn vriend haalt de auto. Ik voel gedurende de zwangerschap heel veel vertrouwen in mijn lichaam, de bevalling en het Geboortehuis. Op handen en knieën, met een emmer naast me, op de achterbank, word ik naar het ziekenhuis gereden. Ik kan en wil niet zitten. Een techno nummer van Joris Voorn aan als afleiding, dat precies is afgelopen als we bij het ziekenhuis aankomen. De rolstoel in het ziekenhuis laat ik voor wat het is. Ik loop, met kleine pauzes om de weeën op te vangen, naar de bevalafdeling. In de bevalkamer neem ik meteen weer dezelfde houding aan als thuis. Staand en met mijn handen leunend tegen de rand van het ziekenhuisbed. Charlotte laat het bad vollopen. Op het moment dat het bad vol is, vraagt ze of ik in bad wil. Dat wil ik niet. Mijn vriend pakt een mineraal uit de tas wat me zou moeten herinneren aan hoe sterk ik ben. De mineraal gooi ik op de grond. Ik wil een ruggenprik. Charlotte reageert direct op mijn wens. Zo ontzettend fijn. Ze roept de klinisch verloskundige op. En tijdens het wachten op haar komst, bevestigt Charlotte alvast de CTG om de hartslag van de baby te checken. Op het moment dat de klinisch verloskundige er is, wordt weer mijn ontsluiting gemeten, 3 cm. Het schiet niet op. De pijn krijg ik niet weggepuft en de ontsluiting schiet niet op. Een ideale casus dus voor een ruggenprik. Mits het hartje van ons dochtertje stabiel is. En dit blijkt niet het geval te zijn. Tijdens de CTG ziet iedereen hoe haar hartslag daalt bij een wee en niet voldoende herstelt. De weeën blijken te intens voor haar. Ik krijg dit allemaal niet bewust mee en ben alleen maar bezig met het opvangen van de pijn. Volledig in mijn eigen wereld. Ik word uiteindelijk toch op het bed gelegd, op mijn zij. De klinisch verloskundige hurkt naast me neer en kijkt me aan: “Vrouw, je krijgt geen ruggenprik”. Mijn wereld stort even in. Ik kan niet meer. Rustig legt ze uit waarom niet. De hartslag van ons kindje is niet stabiel. De ontsluiting is helaas nog minimaal en ons dochtertje moet snel komen. De zoutlamp moet weer uit, de muziek moet ook uit en die stomme bal werkt niet. De oplossing is een keizersnede. Rustig vraagt ze wat ik hiervan vind. Ik roep meteen: “Ja, doen. Haal haar eruit.” Direct staat er een heel team op mijn kamer. Ik word aan een infuus gehangen en krijg een middeltje in het infuus wat de weeën iets afremt, dit om ons kindje iets te stabiliseren voor de keizersnede. Wat een verlichting en wat een opluchting. We rijden met het bed naar de operatiekamer. Een heel team staat al klaar. Zo indrukwekkend. Ik krijg een ruggenprik en vraag nog 10 keer of ik wel echt verdoofd ben. “Mevrouw, we hebben net heel hard in uw buik geknepen, heeft u dit gevoeld”? Dat heb ik niet. En ineens, een paar minuten later, zie ik door het scherm heen, dat de gynaecoloog ons dochtertje uit mijn buik haalt. Daar is ze, onze dochter, Chloë. Wat een prachtig en onwerkelijk moment. Tranen van geluk. Robert loopt met de kinderarts mee die Chloë direct onderzoekt. Alles is goed. Ze is wel wat klein voor het aantal weken dat ze in de buik heeft gezeten namelijk 2,8 kilo. Dit kan verklaren waarom ze de intensiteit van de weeën niet aan kon. Ik word in de tussentijd weer netjes dicht genaaid. En voor ik het weet ligt Chloë op mijn borst. Wat een wonder. Mooi, lief, sterk meisje! Ik kijk heel erg positief terug op mijn bevalling. Het is natuurlijk anders gelopen dan gehoopt en ook anders dan verwacht. Ik hoopte op een natuurlijke bevalling en had nooit verwacht dat ik een keizersnede zou krijgen. Maar het is oké, en ook gedurende de bevalling was het oké. Ik voelde me ontzettend gehoord in al mijn wensen. Ik voelde me veilig. En voelde dat beslissingen werden genomen voor mijn welzijn en dat van Chloë. De keizersnede voelde als de juiste keuze op het juiste moment. Ik ben zo ontzettend blij met het Geboortehuis. Een fijnere verloskundigen praktijk had ik me niet kunnen wensen. Heel veel dank!

De bevalling bestaat uit verschillende fasen en hier vind je meer informatie over het proces van bevallen. Fasen bevalling Van 0 naar 10... Go Girl! terug naar bevalling Algemeen De bevalling is onder te verdelen in 4 fasen: de latente fase de actieve fase de uitdrijving nageboortetijdperk De latente fase Over het algemeen zal de bevalling starten met weeën. Bij maar 10% van de bevallingen wordt het startsein gegeven door het breken van de vliezen. Er zal meestal eerst een latente fase zijn. Bij deze latente fase kunnen de weeën al regelmatig zijn om de 20-15-10-7 min. Meestal houden deze weeën minder dan 60 sec. aan. Meestal denk je “dit valt nog wel mee”. Deze weeën zorgen ervoor dat de baarmoedermond zacht en week wordt. Er zal nu minimale ontsluiting ontstaan. Probeer deze weeën nog wat te negeren, ga niet gelijk klaar zitten voor de bevalling want de start van de echte weeën kan nog best een tijdje op zich laten wachten. De actieve fase De actieve fase start wanneer de weeën in een frequentie komen van minder dan 5 min. en zeker 60 sec. of langer duren. Deze weeën zijn duidelijk heftiger en pijnlijker dan de weeën uit de latente fase. Wanneer de weeën 1,5 uur om de 3-4 minuten komen en een minuut duren, bel je de praktijk. Zie onderstaande PDF voor de beladviezen. Afhankelijk van de situatie zullen wij direct bij je komen kijken of op een later tijdstip. Over het algemeen zullen we bij dit bezoek nog eens aan je buik voelen, naar het hartje luisteren en mogelijk een inwendig onderzoek doen om te controleren wat de ontsluiting op dat moment is. Naar aanleiding van de bevindingen zullen we een plan met jullie maken over wanneer je weer moet bellen, wanneer we weer terugkomen of wanneer je eventueel naar het ziekenhuis zou moeten gaan. Heel gemiddeld zal de ontsluiting met 1 cm per uur verlopen (bij je eerste bevalling) maar het gedrag van de baarmoedermond en weeën zijn onvoorspelbaar waardoor er vele variaties mogelijk zijn. Bij de bevalling van je 2de of 3de kindje zal de ontsluiting over het algemeen vlotter verlopen dan 1 cm per uur. Tijdens de bevalling zal je heel wat verschijnselen ervaren; weeën en vruchtwaterverlies (lees onze blog over vliezen breken ) spreken voor zich maar overgeven, kramp in je benen, slijmerig bloedverlies en bibberen en klappertanden horen ook bij het bevalproces. Ben je de eerste keer vlot bevallen dan zullen wij persoonlijke afspraken met je maken over wanneer je moet bellen. In geval van een thuisbevalling zullen we aangeven wanneer de kraamverzorgende gebeld moet worden. Uitdrijving De uitdrijvingsfase is over het algemeen te herkennen aan het gevoel van persdrang. Deze persdrang zal in de laatste fase van de ontsluiting langzaam opkomen. Bij het gevoel van persdrang kunnen we met een inwendig onderzoek controleren of er sprake is van volledige ontsluiting (10 cm). Dit is niet altijd nodig. Er zijn verschillende houdingen die je kan aannemen tijdens het persen. Bijvoorbeeld liggend op je rug of zij, half zittend, hurkend, staand, op handen en knieën op de baarkruk of in bad. Het is van tevoren moeilijk te bedenken hoe je zal willen persen, wij zullen je in die fase begeleiden in welke houding voor jou prettig is. Vaak is het gewoon uitproberen. Gedurende de gehele persfase zullen we bij je zijn om je te coachen en stimuleren. Je kan op deze video zien hoe het kindje tijdens de ontsluiting druk geeft op de baarmoedermond en hoe de ontsluiting vordert. Daarna zie je hoe het kindje tijdens de uitdrijvingsfase (persen) de inwendige en uitwendige spildraai maakt. Als je kindje is geboren, geven we hem/haar een Apgarscore. Hiermee beoordelen we de conditie van de baby. Voor meer informatie kun je onze blog lezen over de Apgarscore . Nageboortetijdperk Na de geboorte komt de baby direct bij jou op de borst. De baby wordt afgedroogd met warme doeken en samen kunnen jullie even bijkomen van het zwaar verrichte werk. De bevalling is echter nog niet helemaal achter de rug. De placenta moet nog geboren worden. Dit is gelukkig niet meer te vergelijken met de geboorte van het kindje! Wel zal je nog even moeten persen maar de placenta en vliezen zullen snel volgen. Je kan kiezen voor een halve of hele Lotus geboorte. Lees, voor meer informatie, onze blog over de cordring en (halve) lotus. Na de geboorte van de placenta en vliezen zullen wij kijken of bij het perineum nog iets gehecht moet worden. Als je borstvoeding wilt geven is dit het moment om de baby voor het eerst aan te leggen. De baby zal worden nagekeken. Zit alles erop en eraan, wat is het gewicht en de temperatuur? De baby krijgt vitamine K wat hij/zij nodig heeft voor de bloedstolling. Kijk voor meer informatie in onze blog over Vitamine K . Dan wordt hij/zij aangekleed en eventueel aan de borst gelegd. Het aanleggen gebeurt in principe binnen één uur na de bevalling, het zogenoemde gouden uur. Dan zijn de baby's het meest alert. De keuze voor het wel of niet geven van borstvoeding heb je meestal al in de zwangerschap gemaakt. Twijfel jij nog? Lees dan onze blog over borstvoeding geven. Bij de kersverse moeder wordt het bloedverlies en de stand van de baarmoeder in de gaten gehouden. Als dit allemaal goed is, mag je lekker douchen (even plassen) en in een schoon bed. Kijk voor meer informatie bij de handige linkjes. Handig linkje Meer informatie fasen bevalling Voorbereiding bevalling (NL) Hoe bereid je je voor op jouw bevalling 3.5 MB Openen Voorbereiding bevalling (EN) How to prepare for birth? (English version) 0.5 MB Openen Voorbereiding bevalling (AR) How to prepare for birth (Arabic version) 0.5 MB Openen Ondersteunend materiaal

Persoonlijk bevallingsverhaal van Laura: De geboorte van Noortje... Na 2 keer super tevreden zijn geholpen bij het Geboortehuis kozen wij uiteraard bij de 3e zwangerschap ook weer voor het Geboortehuis in Bussum! Koningsdag Story De geboorte van Mason... B ij mijn oudste zoon (Kian nu 5 jaar) was ik medisch geworden voor de bevalling aangezien ik de dag voor de bevalling een hoge bloeddruk had. Ze hadden me gecontroleerd op zwangerschapsvergiftiging, wat het gelukkig niet was. De bevalling kwam spontaan opgang maar was onder leiding van het ziekenhuis. Charlotte kwam toen nog gelukkig net op tijd binnen toen ik aan het persen was dus het was heel fijn dat ze toch nog bij de geboorte van onze eerste zoon kon zijn. Bij mijn dochter (Davina nu bijna 4 jaar) hadden wij het thuis geprobeerd, wij hadden toen ook een bevalbad thuis staan en heb het eerst een hele tijd thuis geprobeerd. De verloskundige had ook mijn vliezen gebroken maar het kwam niet goed op gang en toen ging mijn bloeddruk ook nog omhoog waardoor ik naar het ziekenhuis moest. Eenmaal in het ziekenhuis was mijn bloeddruk wel weer gedaald maar mijn ontsluiting bleef op 2-3cm hangen dus besloten ze mij weer wee-opwekkers te geven net zoals bij mijn eerste bevalling. Gelukkig kon ik toen wel in het bad in het ziekenhuis bevallen want dat wilde ik dit keer heel graag. Mijn zoon werd met 39 weken geboren en mijn dochter met 39 weken en 1 dag.. Ik was inmiddels al 40 weken en 3 dagen zwanger van de 3de dus voor mijn gevoel al heel erg overtijd, haha. Ik liep wel al zo’n 2 weken met voorweeën en was al een keer gestript en een paar keer gedacht had dat de bevalling zou beginnen (mijn man had al 2 keer het bevalbad gevuld…) Eerder die week zeiden mijn man en ik nog tegen elkaar "hij zal toch niet op Koningsdag geboren worden…” Ik werd die Koningsdag 's ochtends wakker met weeën. Ze kwamen best wel regelmatig en het voelde echt wel wat krachtiger dan daarvoor. Na 1,5 uur weeën leken ze ineens weer beetje af te zakken waardoor ik dacht "oh nee, het zal toch niet weer valse hoop zijn”. Maar vanaf 09:30 uur bleven de weeën toch regelmatig komen. Mijn man en 2 kinderen kwamen bij mij op het bed zitten en ik merkte dat het wel weer regelmatig kwam. We gingen daarna naar beneden om iets te ontbijten. Eenmaal aan tafel merkte ik dat de weeën elke 3 minuten kwamen en dat ik echt even beetje moest zuchten en concentreren. Na ongeveer een uurtje zo te hebben gezeten, zei ik toch tegen mijn man dat het wel tijd was om de verloskundige te bellen. Na Lubien en Desiree al paar keer te hebben gezien was het nu Charlotte die dienst had en ze zou er zo snel mogelijk aankomen. (De verloskundigen hadden het al met elkaar over mij gehad wanneer ik nou zou gaan bevallen. Toen het zo ver was, had Charlotte het grapje gemaakt dat het bij haar wel zou gaan gebeuren). Intussen hadden we ook mijn moeder gebeld zodat zij op onze zoon en dochter kon passen. Mijn man ging het bevalbad maar weer vullen. Mijn moeder kwam ook zo snel mogelijk naar ons toe. Na een aantal minuten kwam Charlotte bij ons, ze kwam even bij mij aan tafel zitten en vroeg wat ik wilde. Ze kon de ontsluiting checken en of ik dat wel of niet wilde. Ik wilde dit wel daar het bij de vorige bevalling niet goed opgang kwam. Ze vroeg me eerst nog even naar de wc te gaan en dan zou ze het controleren. Terwijl ik naar de wc liep, had ik alweer weeën. Toen Charlotte mij zo zag zei ze "nou, ik hoef helemaal niets te controleren, ik zie genoeg en je gaat vandaag gewoon bevallen! Dus ga maar lekker het bad in". Mijn man had het bad dit keer wat heter gevuld aangezien hij dacht dat het nog wel even zou duren! Maar nu niet dus haha. Deze bevallig was echt de kers op de taart, eindelijk de thuisbevalling die ik zo graag wilde! En dan in het bevalbad en ook nog eens in het bijzijn van onze 2 andere kindjes en mijn moeder! Ik ben heerlijk in mijn bevalbad gestapt en heb ik daar mijn weeën goed in kunnen opvangen. Intussen bleef mijn moeder met onze 2 kindjes gewoon nog steeds aan tafel zitten, ze zaten gewoon rustig wat te spelen, lekker een oranjetompouce te eten en naar de TV te kijken waar de Koning en zijn familie door Rotterdam liepen. Mijn kids kunnen normaal gesproken nooit zo lang stil zitten maar ze voelden blijkbaar aan dat ze nu rustig moesten blijven zitten. Op een gegeven moment dacht Charlotte dat het tijd was om te persen dus ging ik op mijn knieën zitten om te persen maar helaas was het toch nog iets te vroeg. Even uit bad gekomen om de ontsluiting te checken. Ik bleek op dat moment 7cm ontsluiting te hebben. Wel goed op weg maar helaas nog even te gaan. Daarna ben ik nog even snel naar de wc gegaan en toen toch maar weer zo snel mogelijk het bad ingestapt. Dit keer liggend op mijn zij waar het ruggetje van mijn zoontje vaak te voelen was, om het proces te versnellen naar persweeeën. Zo heb ik even gelegen en toen kwamen inderdaad de persweeën! Ik ben weer op mijn knieën gaan zitten, ik begon te persen en na een paar keer persen kwam zijn hoofdje! Toen moest ik even wachten op de volgende wee totdat ik weer kon verder persen. Daarna werd de rest van zijn lijfje geboren en kon ik hem zelf uit het water pakken. Wat een super mooi moment was dat! Niet heel lang daarna werd ook de placenta geboren en toen het helemaal uitgeklopt was kon mijn man de navelstreng doorknippen. In mijn hoofd had ik tijdens de weeën in gedachte dat mijn zoontje rond half 3 zou worden geboren. Hij is op 27-04-2023 om 14:27 uur geboren thuis in bad, onze zoon Mason Jake! Het meest bijzondere en mooie van mijn thuisbevalling was dat mijn moeder en onze 2 andere kindjes gewoon bij de bevalling hebben kunnen zijn! Ze keken naar me als ze dat wilde en als ze iets niet wilde zien dan keken ze gewoon niet. Mijn oudste zoon was helemaal door het dolle heen toen zijn broertje geboren was! Hij stond letterlijk te stuiteren. Mijn dochter moest eerst echt even wennen aan de nieuwe baby. Maar op de 2e dag, toen ze eenmaal 1 kusje had gegeven, was ze niet meer bij hem weg te slaan! Mijn oudste zoon was helemaal door het dolle heen toen zijn broertje geboren was! Hij stond letterlijk te stuiteren. Deze bevallig was echt de kers op de taart, eindelijk de thuisbevalling die ik zo graag wilde! En dan in het bevalbad en ook nog eens in het bijzijn van onze 2 andere kindjes en mijn moeder! Charlotte die mij zo goed begeleid heeft tijdens de bevalling ook! Echt het was zo bijzonder en zo mooi! Ik kijk er nog steeds zo op terug! Mocht je twijfelen of je jouw andere kindjes bij de bevalling wilt hebben? Het kan dus echt en het kan zo mooi en bijzonder zijn! Ze voelen aan dat er iets gebeurt waardoor ze zich hier op aanpassen! Dus ik zou zeggen "zeker doen"! Nu zijn wij precies een jaar een gezinnetje van 5 en het is Mason zijn allereerste verjaardag! Dat gaan we even goed vieren! Mason is een echt cadeautje om erbij te hebben, een heel vrolijk mannetje en we zijn allemaal heel gek op hem! Mijn 2 andere kindjes beginnen soms nog te vertellen over de bevalling, op een hele leuke manier, een beetje te grappen over mijn gezicht tijdens het persen, haha! Het was zo fijn om met mijn zwangerschappen bij het Geboortehuis te lopen! Charlotte vertelde me nog dat ze met het team van het Geboortehuis hadden afgesproken dat als mijn bevalling zou beginnen, ze mijn bloeddruk niet meer zouden meten omdat hij steeds zo mooi bleef. Ze geloofden dat ik mijn droom van een thuisbevalling in bad ook echt kon krijgen. Het team heeft mij zo goed begeleid! En dankjewel nog een keer Charlotte, voor je begeleiding tijdens mijn thuisbevalling. Je deed het zo fijn en we voelden ons er heel goed bij! Dat jij bij de eerste bevalling in het ziekenhuis was voor de geboorte van onze eerste zoon en nu ons helemaal kon begeleiden bij de thuisbevalling van ons 3e kindje (2e zoon) waren wij echt super blij mee! Het is gewoon echt een geweldig team dat 24/7 voor je klaar staat en je heel goed begeleid!

Afwisselen van houdingen bij de bevalling bevordert het proces en vermindert de kans op complicaties. Lees hier meer. Barings houding Je bevalproces positief beïnvloeden terug naar bevalling Algemeen Wist je dat het afwisselen van houdingen ervoor zorgt dat je tijdens je ontsluiting een 3u kortere bevalling hebt bij je eerste kindje. En dat je 30% minder kans op een keizersnee hebt en 20% minder kans op een ruggenprik? Verschillende houdingen aannemen tijdens het persen zorgt voor 20% minder kans op een knip, 50% minder kans op een lage hartslag bij de baby, iets korter persen en 50% minder kans op urine-incontinentie 3 maanden na de bevalling. Maar het allerbelangrijkste is dat vrouwen die zelf kiezen voor de houding die ze willen aannemen, hun bevalling als positiever zullen ervaren. Bij verschillende baringshoudingen denken we aan staan, lopen, leunen, zitten, liggen (zie PDF onderaan deze pagina voor meer informatie) Een bevalling is geen statisch proces, het is vaak fijn om bewegingen af te wisselen en samen te zoeken naar wat voor jou de beste houding is. Verschillende houdingen aannemen, is ook mogelijk als je in het ziekenhuis gaat bevallen. Mocht je een infuus en/of CTG hebben, kan je nog steeds uit bed komen en van houding wisselen. Dit is ook mogelijk in een bad en/of douche. In een thuissituatie kun je een bevalbad huren of eventueel je eigen bad gebruiken. Er zijn ook verschillende ziekenhuizen waar (beval) baden zijn. Lees voor meer informatie onze blog over de badbevalling . Wil je op een baarkruk bevallen, geef dit dan aan bij ons, dan kunnen wij deze voor je meenemen. In het ziekenhuis is ook een baarkruk aanwezig. Mocht je gebruik willen maken van een skippybal, dan moet je deze zelf regelen. Meer informatie over verschillende houdingen tijdens je bevalling vind je in de handige linkjes. Handige linkjes Bevalhoudingen Bevalhoudingen Welke bevalhouding past bij jou? 0.2 MB Openen Ondersteunend materiaal