Search this site

Persoonlijk bevallingsverhaal van Rowena: het verlies van 2 zoontjes tijdens een zwangerschap. Na 2 gezonde kinderen met probleemloze zwangerschappen en bevallingen dachten wij 7 jaar geleden "we willen nog wel een derde”. We waren snel zwanger en de zwangerschap leek goed te gaan. Met 13 weken kregen wij weer een echo en helaas klopte het hartje van het kindje niet meer. Rowena's Story Verlies van 2 zoontjes tijdens een zwangerschap... N a ongeveer een week zijn wij toen bevallen in het ziekenhuis van ons zoontje Nick, een klein mooi mensje waar op het oog niks mis mee was. Wij mochten Nick mee nemen naar huis en hebben toen afscheid genomen en foto’s gemaakt en in een mooi mandje in de tuin begraven, zodat hij altijd dicht bij het gezin is. Na deze zwangerschap besloten wij dat we nog steeds een kindje wilden. Ook nu weer snel zwanger, maar deze keer kreeg ik een vroege miskraam. Verdriet was weer erg groot. De wens voor nog een kindje was zo sterk dat we besloten om het toch weer te proberen. Ook nu was ik weer snel zwanger, maar ook deze keer werd het een vroege miskraam. Al met al zijn wij hierna nog 4 keer zwanger geweest en ook hier bij alle zwangerschappen een vroege miskraam gehad. Het verdriet en de vraag waarom werd steeds groter. Ook omdat er medisch niks gevonden kon worden. Maar de wens voor nog een kindje bleef wel. Nu de andere 2 kinderen ouder werden, hebben wij ook hen hierbij betrokken. Ook zij zouden graag nog een broertje of zusje willen. Dus hebben wij toch besloten om nogmaals zwanger te worden, ook deze keer ging dat snel. Deze zwangerschap leek zeer goed te gaan. Alle controles en echo’s zagen er goed uit. Totdat we met ruim 19 weken weer naar de verloskundige gingen voor controle. Helaas was er toen geen hartje te vinden en na met de echo te hebben gekeken werd onze nachtmerrie helaas toch weer waar. Ook dit kindje was overleden in de buik. In een paar dagen tijd toch een kaartje, mandje etc. regelen om daarna in het ziekenhuis te bevallen. De bevalling ging prima en ons zoontje Tycho werd geboren. Wat we toen zagen hadden we niet verwacht, hij had namelijk een flinke navelstreng omstrengeling. De navelstreng zat meerdere keren om zijn hals. We mochten ook Tycho mee naar huis nemen, hebben stichting Still gebeld voor de foto’s en zij kwamen de volgende dag. We hebben een week van Tycho afscheid mogen nemen, omdat we hem door middel van de water methode hebben kunnen verzorgen en vasthouden. Met alles wat wij hebben meegemaakt, konden mijn gezin en ik er met elkaar en met andere mensen goed over praten, wat dan weer positieve kracht en energie gaf. Deze methode was toen nog niet zo lang bekend en was er helaas nog niet bij ons zoontje Nick. Na een week hebben wij afscheid genomen en met de andere 2 kinderen Tycho in een mooie doek en in een mandje gelegd. De andere 2 kinderen hebben knuffeltjes en een briefje meegegeven en daarna hebben wij Tycho begraven in de tuin naast zijn broertje Nick, zodat wij hen nu nog steeds dicht bij ons hebben. Voor de verwerking van het grote verlies is het fijn om ze dicht bij ons te hebben. Doordat er nu toch een oorzaak was en de wens zo groot was hebben wij als gezin besloten nogmaals voor een kindje te gaan. Ook nu waren wij snel zwanger. We waren gelijk onder controle bij de gynaecoloog. Deze wilde mij toch iets geven in de hoop dat het nu goed zou gaan, dus kreeg ik een bloedverdunner en een hormoon. Ondanks dat de zwangerschap weer erg spannend was konden wij er wel weer enorm van genieten. De eerste maanden waren erg spannend maar toen wij de 20 weken echo gehad hadden en deze goed was, werd de spanning wat minder. Met 36 weken voelde ik het kindje minder bewegen, dit kwam ook doordat de placenta voor lag, maar heb wel extra CTG's gehad. Deze waren gelukkig altijd goed. Toen wij met ongeveer 37 weken weer bij de gynaecoloog waren, stelde zij voor om (als wij dat zouden willen) de bevalling in te leiden in die week. Dus met 37 weken en 6 dagen is na een goede bevalling onze gezonde, mooie zoon en broertje Noud geboren. Bij onze eerste zwangerschappen waren wij altijd onder controle van het Geboortehuis, doordat wij uiteindelijk medisch werden moest ik naar de gynaecoloog. Desondanks bleef het Geboortehuis altijd bij ons betrokken, wat zeer fijn was. Charlotte is, hoe toevallig ook, bij alle 5 de bevallingen geweest, wat zeer fijn en vertrouwd was. We kijken daar nu nog steeds heel goed op terug. Met alles wat wij hebben meegemaakt, konden mijn gezin en ik er met elkaar en met andere mensen goed over praten, wat dan weer positieve kracht en energie gaf.

Met cyclusmonitoring kun je goed berekenen wanneer je vruchtbare dagen zijn om een zwangerschap te voorkomen of juist te plannen Cyclusmonitoring terug naar anticonceptie Algemeen Je kan als vrouw je menstruatiecyclus in kaart brengen en goed bijhouden. Als je een regelmatige cyclus hebt van 28 dagen, kun je goed berekenen wanneer je vruchtbare dagen zijn om zo een zwangerschap te voorkomen of juist te plannen. De vruchtbare periode bevindt zich tussen de 11de en 16de dag na je eerste dag van je laatste menstruatie. Wil je niet zwanger worden, dan moet je deze dagen vermijden om seksueel contact te hebben of bijvoorbeeld condooms gebruiken. Cyclusmonitoring is redelijk betrouwbaar bij een regelmatige cyclus maar niet erg betrouwbaar als je een onregelmatige cyclus hebt. Er kunnen snel “rekenfoutjes” gemaakt worden en de kans op een ongewenste zwangerschap is hoog. Handige linkjes Anticonceptie Keuzehulp anticonceptie

Wat zeggen onze clienten? Een plek waar anderen vertellen wie en hoe wij zijn. ​ Welkom bij Geboortehuis reviews. De plek waar onze cliënten vertellen wie en hoe wij zijn. Onze reviews Meer reviews... Door onze voorbereiding en de hulp van het Geboortehuis hebben wij de bevalling van onze dromen gehad. Nog altijd loop ik met een warm gevoel langs de praktijk, altijd kijk ik even naar binnen. Inmiddels zonder emotioneel te worden, haha. Als wij ooit een tweede kindje mogen krijgen verheug ik mij nu alweer om terug te komen bij deze fijne praktijk. Bron: Nina's story Wat zeggen onze cliënten? Als je bekend staat als een écht persoonlijke verloskundigenpraktijk, dan krijg je ook dezelfde persoonlijke benadering terug van cliënten. Lees hier de vele handgeschreven lieve berichtjes, kaartjes, briefjes die wij mogen ontvangen...

Persoonlijk bevallingsverhaal van Lotte: De geboorte van Juna... 7 maart 2023: Ik ben zwanger!! En nu? Moet ik bellen met een verloskundige? Oei, dat vond ik best spannend. Aan de telefoon kreeg ik Lubien, die me als eerste feliciteerde. Het voelde alsof ik in een warm bad stapte: de manier van praten, uitleg en vooral het geduld dat ze met me had. Lotte's Story De geboorte van Juna... D e eerste echo's waren spannend. Ben ik echt zwanger? En jawel, we zagen dat het hartje klopte, wat ons het teken gaf om het aan familie en vrienden te vertellen. Ze bewoog goed en zag er prachtig uit; we zaten meteen op een roze wolk! Als kapster had ik voor mijn vaste klanten een klein ooievaartje gekocht om het op een leuke manier te vertellen. Iedereen reageerde zo enthousiast! Voor de familie hadden we samen echt iets leuks geknutseld. Om zeker te weten dat we een gezond kindje zouden krijgen, lieten we een NIPT-test doen om eventuele chromosomale afwijkingen te detecteren. Binnen twee weken zouden we de uitslag ontvangen. Wij zijn twee gezonde mensen, dus waren we niet echt zenuwachtig. We hadden ook de 13-wekenecho om te controleren of alles lichamelijk goed was. Ze zag geen rare dingen: nekplooi was netjes, geen kort neusbodje, 10 vingertjes en 10 teentjes, twee longen, kortom, alles zag er goed uit. De dame die de echo uitvoerde vroeg ons of we al de uitslag hadden van de NIPT-test. Nee, helaas nog niets gehoord. Toen zei ze, "Je kunt er bijna wel vanuit gaan dat alles goed zit, want het ziet er zo mooi uit!" Dit stelde me enorm gerust, want het was inmiddels al bijna twee weken geleden dat we de NIPT-test hadden gedaan, maar we hadden nog niets gehoord. We dachten, dit gaan we een beetje vieren (ook omdat we nog moesten lunchen, haha). We hadden ons nog ingehouden om niet voor alle uitslagen (NIPT-test, 13-wekenecho en de 20-wekenecho) spulletjes voor de baby te kopen, maar nu wilden we wel het eerste rompertje samen kopen. Net toen we een hap van ons broodje namen, werd ik door een anoniem nummer gebeld. Ik dacht dat het misschien een klant was en had daar op dat moment even geen zin in. Dus nam ik niet op. Twee minuten later werd ik weer gebeld, dus besloot ik toch op te nemen. "Hallo, u spreekt met Dokter Tan van het AMC Amsterdam, spreek ik met mevrouw Stomphorst?" De dokter vertelde ons dat ze de uitslagen van de NIPT-test binnen hadden van het laboratorium. Er was een chromosoomafwijking te zien, namelijk monosomie van chromosoom 18. We moesten de volgende dag langskomen om dit verder te bespreken. Als kapster had ik voor mijn vaste klanten een klein ooievaartje gekocht om het op een leuke manier te vertellen. Iedereen reageerde zo enthousiast! De volgende dag gingen we naar het ziekenhuis, waar ze ons vertelden wat monosomie van chromosoom 18 betekende. De kans dat het bij het kindje zit is 50/50, want het zou ook alleen in de placenta kunnen zitten. Als het in de placenta zit en niet bij het kindje, is er niets aan de hand en moeten we alleen wat meer groei echo's laten maken om in de gaten te houden of de placenta genoeg voeding blijft geven tot de 42e week. Als de chromosoomafwijking bij het kindje te zien is, heeft het eigenlijk geen levensverwachting en kan het hartje tijdens de bevalling of in het eerste levensjaar stoppen met kloppen. We besloten een vruchtwaterpunctie te doen, maar we waren pas 13 weken zwanger en je kunt een vruchtwaterpunctie pas doen als je 17 weken zwanger bent. Dus moesten we helaas wachten en hopen dat ik in de tussentijd geen miskraam zou krijgen. We hadden veel telefonisch contact met het geboortehuis en mochten altijd bellen als we een echo wilden laten maken of even naar het hartje wilden luisteren. Dit voelde enorm geruststellend. Ik begon steeds meer een buikje te krijgen, en dan is het zo lastig om je mond te houden tegen mijn vaste klanten. Ik droeg ook extra wijde shirts zodat het zo min mogelijk opviel. Uiteindelijk, toen ik 17 weken zwanger was, gingen we naar het AMC. We voelden ons best gespannen, maar wilden weten hoe het met ons kindje was en of ze gezond was. We werden heel vriendelijk geholpen door twee dames. We maakten nog wat grapjes voordat we met het serieuze deel begonnen, en dat voelde goed. Na afloop moesten we twee weken wachten op de uitslag. Ik zou gebeld worden door het ziekenhuis, dus mijn mobiel was vastgeplakt aan mijn broekzak. We werden gebeld! Gelukkig 's avonds, zodat Sven, mijn vriend, er ook bij was. Ze vertelden dat er in het laboratorium een fout was gemaakt en dat ze van het beetje vruchtwater dat over was opnieuw uitslagen moesten bekijken. Pfff, dan ben je al op van de spanning en dan moet je ook nog wachten. Gelukkig was het vrijdag en wilden ze ons na het weekend bellen met de uitslag. Na het weekend werden we weer gebeld: alles is goed met jullie kindje! Er zijn geen sporen van het chromosoom 18-tekort aangetroffen. Maar omdat de placenta die afwijking heeft, weten we niet of er genoeg voeding in zit tot 42 weken. Daarom adviseren we elke twee weken een groei echo te laten maken om haar groei goed in de gaten te houden, en we adviseren ook om het kindje voor de 42ste week geboren te laten worden. Oh, wat zijn we blij! Meteen hebben we de verloskundige en onze ouders gebeld met het goede nieuws! De bijna wekelijkse echo's en controles zijn altijd enorm goed gegaan, en het Geboortehuis neemt echt de tijd om al je vragen te beantwoorden. Ik was uitgerekend op 15 november, maar onze kleine meid zat veel te fijn in mijn warme buik. Toen hebben we met Tergooi een afspraak gemaakt voor de inleiding. We hadden op woensdag 22 november een afspraak om een ballonnetje te laten plaatsen, en als we de volgende dag terug zouden komen, konden ze kijken of ik door zo'n ballonnetje meer ontsluiting had gekregen. Omdat ik ingeleid werd, word je automatisch naar het ziekenhuis gestuurd omdat je dan als medisch wordt beschouwd. Ik vond het wel enorm jammer, want dan heb je in die negen maanden zo'n band opgebouwd en dan word je overgedragen aan het ziekenhuis. Lubien had die dag dienst en daar heb ik steeds contact mee gehad. Hoe ik me erbij voelde en of zij nog iets kon doen voor me. Zo lief! Ik wist wel dat ik in enorm goede handen was, onder andere door Joyce, die al heel lang bij me in de kapsalon komt en die ik ook van vroeger ken (ik heb met haar zoon in de klas gezeten), dus dat zit wel goed. Op 23 november 2023 gingen Sven en ik vroeg in de ochtend naar het ziekenhuis. We kregen een mooie kamer en werden geholpen door de verloskundige van de nachtdienst. Na een half uur aan de monitor te hebben gezeten, vertelde zij dat er helaas slechts 2 tot 3 cm ontsluiting was. Dit was te weinig om met de inleiding te beginnen, dus moesten we opnieuw een ballonnetje laten plaatsen. Dit was een flinke tegenvaller, maar na anderhalf uur wachten stapte Joyce met haar collega binnen. Ze zei: 'Lotte, ik wil voor de zekerheid zelf even inspecteren, maar om er beter bij te kunnen, wil ik jouw benen in de bed beugels zetten.' Ze constateerde 3 cm ontsluiting en vertelde ons dat ik vandaag zou gaan bevallen. Sven en ik waren dolblij! Het was een raar gevoel toen mijn vliezen werden gebroken. Alles voelde goed en ik had superlieve mensen om me heen. Lubien kwam ook steeds om het hoekje kijken om te kijken hoe het met me ging. Ik kreeg een infuus voor de weeënopwekkers en kleedde me nog even snel om (in het T-shirt waarin ik wilde bevallen). We hadden een ontspannend muziekje opgezet om zo in mijn eigen bubbel te komen. Ik voelde de harde buiken langzaam pijnlijker en regelmatiger worden. Ik vond het fijn om te bewegen, alleen kwam er toen een zuster binnen met de vraag of ik wilde liggen op mijn linkerzij, want de hartslag van Juna werd minder als ik stond. We hebben ook nog de TENS uitgeprobeerd. Mijn steeds pijnlijker wordende weeën werden hierdoor makkelijker op te vangen. Sven heeft me geholpen door de intensiteit van de TENS te verhogen. Na een tijdje vond ik de pijngolven steeds scherper worden en steeds sneller achter elkaar komen. We besloten het bad in te gaan en merkten al snel dat mijn lichaam meer kon ontspannen. Helaas, na 5 minuten was mijn lichaam gewend aan het bad en kwamen de weeën weer sterk opzetten. Ik merkte dat ik niet zo goed wist hoe ik die pijn moest omarmen. Alle emoties kwamen los op de piek van de wee: ik moest huilen, kotsen, lachen en poepen tegelijkertijd. Ik vroeg aan Joyce om een pijnstilling. Dit zou ze doorgeven aan de OK. We gingen uit bad om me om te kleden en klaar te maken voor de ruggenprik. We zijn al snel naar huis gegaan zodra ik zelf kon plassen en wat gegeten had. En nu zijn we enorm aan het genieten van ons gezinnetje... En dan voel je een warm huidje, twee armpjes die naar je uitsteken en een prachtig mooi klein meisje dat haar eerste hap lucht neemt. Ik probeerde mee te gaan in die weeën, maar merkte dat ik een beetje paniekerig werd. Ik wist niet hoe ik ermee om moest gaan. Maar toen kwam Lubien binnen, in mijn ogen de reddende engel! Zij heeft constant naast me gestaan en met me mee gepuft, en door haar durfde ik weer met die golven mee te gaan waardoor ik ze minder voelde. Ook al was haar dienst bijna afgelopen, heb ik gevraagd of ze bij me kon blijven, want ik voelde me door haar zo sterk worden. Dit deed ze zonder twijfel, en daar was ik natuurlijk enorm blij mee! Ik had een mega klamme hand, maar Lubien liet me niet los. Het was enorm druk in het ziekenhuis en op de OK, waardoor ik even moest wachten. Uiteindelijk mocht ik na een uur de ruggenprik. Toen het begon te werken, werd ik weer wat meer mezelf en kon ik weer een babbeltje maken. Aangekomen weer terug op mijn kamer mocht ik rustig mijn weeën opvangen, en dit was prima te doen. Ze waren niet zo scherp meer. Ik merkte dat mijn lichaam in een andere fase terechtkwam. Mijn buik en onderlichaam wilden persen; het voelde erg raar maar wel fijn. Joyce en Lubien en nog twee andere medisch verloskundigen vertelden dat ik me moest focussen op mijn ademhaling en mijn lichaam zijn ding moest laten doen. Ik voelde tijdens het ademhalen dat het hoofdje van Juna steeds lager kwam te zitten. Sven kwam toen naast me zitten om het laatste stukje te helpen. De laatste persdrang mocht ik zelf ook mee persen. Twee keer persen en haar hoofdje stak half uit, en toen moest ik van Joyce en Lubien rustig ademen en op mijn rug liggen voor de beste draai voor Juna. Joyce vroeg of we Juna wilden aanpakken, en dat wilde ik wel halverwege. En dan voel je een warm huidje, twee armpjes die naar je uitsteken, en een prachtig mooi klein meisje dat haar eerste hap lucht neemt. Ik zag Sven met enorme grote ogen naast me zitten, en hij moest het even beseffen allemaal. Het laatste stukje ging zo snel! We kregen allemaal doeken om ons heen zodat Juna niet zo snel afkoelde. Zo heeft ze ongeveer een half uur of langer bij me gelegen. Sven had haar eerste kleertjes bij haar aangedaan en al snel kwam het bezoek (familie die in de wachtkamer stonden te wachten).

Een condoom beschermt je tegen SOA's en is een veelgebruikte vorm van anticonceptie Condooms terug naar anticonceptie Algemeen Het gebruik van condooms is veilig (95-98%) mits je deze op de juiste wijze gebruikt. De voordelen van het condoom zijn vooral dat het beschermt tegen SOA’s en dat het gemakkelijk in gebruik is. Voor veel vrouwen geldt dat ze hiermee geen andere anticonceptie hoeven te gebruiken, zeker als zij last hebben van de hormonen of geen goed alternatief hebben. Condooms zijn gemakkelijk te kopen en in allerlei soorten verkrijgbaar. Het nadeel kan zijn dat het een onderbreking is tijdens de seks en daarmee soms de verleiding dat het zonder een condoom ook wel kan. In deze gevallen kan het zeer gemakkelijk leiden tot een ongewenste zwangerschap. Let altijd even op de houdbaarheidsdatum voor de juiste betrouwbaarheid! Handige linkjes Anticonceptie Keuzehulp anticonceptie

In deze kalender lees je van week tot week alle relevante informatie over de groei en ontwikkeling van jouw baby. Tevens geven we je tips over praktische zaken die tijdens jouw zwangerschap geregeld kunnen worden. Zwangerschaps kalender De groei van jouw baby van week tot week terug naar zwangerschap Jullie staan centraal! Verwonderen van week tot week In deze kalender lees je van week tot week alle relevante informatie over de groei en ontwikkeling van jouw baby. Tevens geven we je tips over praktische zaken die tijdens jouw zwangerschap geregeld kunnen worden. Lees van week tot week en verbaas en verwonder je over alle ontwikkelingen en veranderingen. 1e trimester 2e trimester 3e trimester Week 1 Week 2 Week 3 Week 4 Week 5 Week 6 Week 7 Week 8 Week 9 Week 10 Week 11 Week 12 The Sustainability Summit Add your own text here. To customize it select Edit Text. You can upload custom fonts, scale text, change heading tags and more. Get Tickets Week 13 Week 14 Week 15 Week 16 Week 17 Week 18 Week 19 Week 20 Week 21 Week 22 Week 23 Week 24 Week 25 Week 26 Week 27 Week 28 Week 29 Week 30 Week 31 Week 32 Week 33 Week 34 Week 35 Week 36 Week 37 Week 38 Week 39 Week 40 Week 41 Week 42 Filter op Termijn: Alle 1e Trimester 2e Trimester 3e Trimester Week 1 Week 2 Week 3 Week 4 Week 5 Week 6 Week 7 Week 8 Week 9 Week 10 Week 11 Week 12 Week 13 Week 14 Week 15 Week 16 Week 17 Week 18 Week 19 Week 20 Week 21 Week 22 Week 23 Week 24 Week 25 Week 26 Week 27 Week 28 Week 29 Week 30 Week 31 Week 32 Week 33 Week 34 Week 35 Week 36 Week 37 Week 38 Week 39 Week 40

Persoonlijk bevallingsverhaal van Wendy: Van de lauwe wolk gevallen 2020 zou ons jaar worden, we zouden gaan trouwen en als kers op de taart had ik vlak voor ons trouwen een positieve test in handen. We konden ons geluk niet op, zo mooi dat ook dit kindje stiekem bij ons trouwen aanwezig was! Wendy's Story Van de blauwe wolk gevallen W e verheugden ons op de komst van ons kleintje, alles was al (veel te) vroeg klaar. Op wat kwaaltjes en spanningen na ervoer ik een perfecte zwangerschap. Elke keer hoorden we dat we zo'n lekker actief kindje hadden met een sterk kloppend hartje. Met de geslachtsecho moesten we zelfs 3 keer terugkomen omdat hij steeds verkeerd ging liggen, wat moesten we daar om lachen, nu al eigenwijs.... Maar toen... De 20 weken echo... Ik had wel wat spanning vooraf, die ik niet kon verklaren. Ik wilde liever niet, heel gek, want alle andere echo's keek ik naar uit. Die spanning bleek niet geheel onterecht. Nadat ze ons kindje goed bekeek kwam ze in de buurt bij het hartje, een punt wat ik wat spannend vond. Nooit vergeet ik de woorden van de echoscopiste; "ik ga eerlijk tegen jullie zijn, wat ik zie is niet goed.... echt niet goed". Ze legde ons uit wat ze zag (het maagje op de plek van het hartje) en vol verwarring en verdriet, maar toch hoopvol (misschien heeft ze het niet goed gezien of valt het mee) reden we naar huis. Heel lief werden we diezelfde avond nog gebeld door Charlotte, of we begrepen wat er was en hoe we ons voelden. We konden ons verhaal doen en begrepen beter wat er speelde. Gelukkig konden we al heel snel (na 2 dagen al) naar het AMC voor een GUO, de uitgebreide versie van een 20 weken echo. Helaas werd daar de diagnose van de 20 weken echo bevestigd, ons kindje had een CHD (congenitale hernia diafragmatica). De ernst was hier niet goed te bepalen, daarvoor zouden we naar het Erasmus in Rotterdam moeten. Wel adviseerden ze ons om een vruchtwaterpunctie te doen om chromosomale aandoeningen uit te sluiten (de NIPT is niet 100% waterdicht). Helaas was er bij het Erasmus wat meer tijd nodig voor we er terecht konden, we zaten een week in spanning en hoop. Misschien valt het mee, zelfs de hoop dat het zich alsnog vanzelf had opgelost. Maar ook het Erasmus had geen goed nieuws; ons kindje was zeer ernstig ziek. Voordat ik zwanger werd hadden wij al een gesprek gehad over wat we zouden doen bij ernstige afwijkingen. Toen waren we er vrij duidelijk over; we wilden geen kindje op de wereld zetten wat geen eerlijke kans zou krijgen. Maar nu stonden we echt voor de keuze, de moeilijkste keuze in ons leven; gaan we het proberen met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid op overlijden, ernstig lijden of in ieder geval een beperking? Of willen we onszelf, ons gezin en ons kindje hiervoor beschermen? We kozen, met pijn in ons hart voor de laatste optie. We gaven onze keuze door en mochten jn het AMC bevallen. Na een paar dagen moesten we ons melden bij de gynaecoloog, hier kregen we nog eens alle informatie, de vraag of we nog steeds achter onze beslissing stonden en we kregen de 1e medicatie mee. Deze moest ik 2 dagen voor de geplande inleiding innemen. Wat een vreselijk moment... Geen weg meer terug, nu werd het afscheid echt ingezet. Op vrijdag 15 januari 2021, 2 dagen na het innemen van dit medicijn meldden we ons in het AMC. De verpleegsters en verloskundigen daar waren zo lief! Er was alle begrip voor ons verdriet. Het moment van inbrengen van de medicatie die de weeën zou opwekken was weer even pittig, nu werd het echt definitief. Enerzijds wilde ik zo graag dat het achter de rug was, anderzijds was ik nog niet toe aan dit afscheid. Het afscheid van een droom, een toekomst, van ons kindje. De bevalling was heftig, maar mooi. Ik werd ontzettend misselijk van de pijn, emoties en medicatie. Aan alle kanten werd ik geholpen en voelde ik me gesteund, zoals de verpleegkundige zo lief zei; "dit afscheid doet al pijn genoeg, de rest maken we je zo makkelijk mogelijk". Met 22+1 werd onze Mason geboren, 27cm lang en 500 gram zwaar. Hij heeft nog een ruim uur in onze armen mogen liggen en waar zijn 1e hartslag in mijn buik plaatsvond had hij de laatste in de armen van zn vader. Aan de buitenkant was er niets aan hem te zien. Ook hier had ik weer een dubbel gevoel over, ergens had ik wel de bevestiging willen hebben van wat men op de echo's gezien had. Maar dan hadden we wellicht niet zulke mooie foto's gehad. Ondanks de moeilijkheden met Covid hebben we (dankzij een superlieve verpleegkundige) hele mooie foto's. Het liefst had ik Stichting Still gevraagd, maar helaas mocht er niemand bij. Onze trouwfotograve heeft mij voor de bevalling wat uitgelegd over mijn camera, de verpleegkundige maakte met zowel mijn camera als de camera van de afdeling prachtige foto's. Ze heeft ons echte gouden uur vastgelegd. Het uur waarin wij als gezin eventjes compleet waren. Deze foto's zijn later bewerkt door onze trouwfotograaf. Zo hebben we prachtige, bijzondere beelden van onze zoon en ons als gezin. Ook hebben we voetafdrukjes, die we later in brons hebben vereeuwigd. Een waardevol aandenken aan onze 1e zoon. Wij hebben ervoor gekozen Mason achter te laten in het ziekenhuis, we hebben hem afgestaan aan de wetenschap. Het gaf ons rust om te weten dat op deze manier zijn veel te korte bestaan een bijdrage levert aan de medische wetenschap van de toekomst. Tegenwoordig is er gelukkig de mogelijkheid om je kindje aan te geven bij de gemeente. Helaas ging dit niet zonder slag of stoot... In Amsterdam wist men niet wat ze er mee aan moesten, de systemen konden niet verwerken dat iemand slechts 1 uur geleefd heeft en gaven steeds foutmeldingen. Via omwegen lukte het toch. Vervolgens moest mijn man naar de gemeente hier in Gooische Meren. Door de omslachtige manier van verwerken in Amsterdam was alleen de geboortemelding door gekomen. Hij werd dus vrolijk gefeliciteerd. Toen hij vertelde wat er werkelijk aan de hand was schrokken ze enorm. Ze hebben direct met Amsterdam gebeld en alles recht getrokken. Nu had onze kleine jongen echt bestaan! Na Mason werd ik weer zwanger, wat een spanning had ik met die zwangerschap. Elke keer de angst dat er iets mis zou zijn en ik het (weer) niet door zou hebben. Ik plande pretecho's vlak voor medische echo's om de spanning te spreiden en zo hebben we het gered tot de bevalling. Ook dit was nog even spannend, met 36 + 4 verloor ik vruchtwater. Vanaf dat moment moest ik opgenomen worden in Tergooi. Mijn man regelde alles thuis. De datum werd spannend, het was half januari en ik wilde pertinent niet dat dit kindje op dezelfde datum geboren zou worden als zijn broer. Van het ziekenhuis kregen we de keuze; iets eerder inleiden of afwachten. We kozen voor inleiden, ik durfde afwachten niet aan, bang voor de datum, maar ook dat er op het laatst nog wat mis zou gaan, ik wilde mn kindje in mn armen! Op 14 januari 2022 (1 dag voor de jaardag van Mason dus) werd onze gezonde zoon Timothy geboren. De cirkel was rond.... Onze jongens hadden ieder hun eigen dag. Wat ik heel bijzonder vond was dat ze zo op elkaar leken ook! Mede daarom hebben we met de new born fotograaf besproken niet te veel slapende/ogen dicht foto's te maken, dit gaf mij te veel associaties met Mason. Naast mijn eigen angst en verdriet heb ik steeds zo veel respect gehad voor mijn man. Er is veel aandacht voor de zwangere vrouw, maar in mijn ogen wordt de rol van de partner vaak wat onderschat. Ga er maar aan staan; je verheugt je op een kindje met je vrouw, samen zien jullie een toekomst als gezin en dan wordt ruw de grond onder je voeten vandaan geslagen. Je gaat zelf kapot van verdriet, maar tegelijkertijd zie je je partner lijden. Ze heeft enorm verdriet, ze rouwt... Je ziet haar mentale pijn, je ziet haar fysieke pijn en je wilt er voor haar zijn. Dat wil je zelf, maar dat wordt ook door de maatschappij verwacht. Jij moet de rots zijn waarop zij kan bouwen. Maar wat de maatschappij "vergeet" is dat jij net zo goed uitkeek naar dit kindje, dat ook jij een kind verloren bent. Je ervaart dan misschien niet de fysieke pijn van de bevalling, het herstel etc, maar je partner zien lijden is ook lijden. Ik ben zo dankbaar dat mijn man dit samen met mij heeft willen doorstaan, dat we in staat bleken om elkaar te vinden, de verschillen in verwerken te respecteren en erkennen en vooral elkaar te blijven zien. In dit hele proces, zowel met Mason als Timothy en de miskraam die ik helaas afgelopen zomer nog had zijn we zo fantastisch fijn begeleid door het Geboortehuis! Er was tijd, ruimte en begrip voor angsten, spanningen, verdriet en niet te vergeten ons verhaal. Wat was ik intens dankbaar dat zij als een van de weinigen foto's wilden zien van Mason en ons verhaal wilden horen. In dat stukje voelde ik me zo eenzaam, ik was moeder geworden, maar voelde me daarin niet erkend. Dankbaar ben ik deze fantastische dames voor deze erkenning, tijd en aandacht. Dit was meer waard dan ze zich waarschijnlijk zullen beseffen. Of er ooit nog een broertje of zusje gaat komen weten we niet, na dit alles is het vertrouwen wel een beetje weg. Naast mijn eigen angst en verdriet heb ik steeds zo veel respect gehad voor mijn man.

Persoonlijk bevallingsverhaal van Laura: De geboorte van Noortje... Na 2 keer super tevreden zijn geholpen bij het Geboortehuis kozen wij uiteraard bij de 3e zwangerschap ook weer voor het Geboortehuis in Bussum! Koningsdag Story De geboorte van Mason... B ij mijn oudste zoon (Kian nu 5 jaar) was ik medisch geworden voor de bevalling aangezien ik de dag voor de bevalling een hoge bloeddruk had. Ze hadden me gecontroleerd op zwangerschapsvergiftiging, wat het gelukkig niet was. De bevalling kwam spontaan opgang maar was onder leiding van het ziekenhuis. Charlotte kwam toen nog gelukkig net op tijd binnen toen ik aan het persen was dus het was heel fijn dat ze toch nog bij de geboorte van onze eerste zoon kon zijn. Bij mijn dochter (Davina nu bijna 4 jaar) hadden wij het thuis geprobeerd, wij hadden toen ook een bevalbad thuis staan en heb het eerst een hele tijd thuis geprobeerd. De verloskundige had ook mijn vliezen gebroken maar het kwam niet goed op gang en toen ging mijn bloeddruk ook nog omhoog waardoor ik naar het ziekenhuis moest. Eenmaal in het ziekenhuis was mijn bloeddruk wel weer gedaald maar mijn ontsluiting bleef op 2-3cm hangen dus besloten ze mij weer wee-opwekkers te geven net zoals bij mijn eerste bevalling. Gelukkig kon ik toen wel in het bad in het ziekenhuis bevallen want dat wilde ik dit keer heel graag. Mijn zoon werd met 39 weken geboren en mijn dochter met 39 weken en 1 dag.. Ik was inmiddels al 40 weken en 3 dagen zwanger van de 3de dus voor mijn gevoel al heel erg overtijd, haha. Ik liep wel al zo’n 2 weken met voorweeën en was al een keer gestript en een paar keer gedacht had dat de bevalling zou beginnen (mijn man had al 2 keer het bevalbad gevuld…) Eerder die week zeiden mijn man en ik nog tegen elkaar "hij zal toch niet op Koningsdag geboren worden…” Ik werd die Koningsdag 's ochtends wakker met weeën. Ze kwamen best wel regelmatig en het voelde echt wel wat krachtiger dan daarvoor. Na 1,5 uur weeën leken ze ineens weer beetje af te zakken waardoor ik dacht "oh nee, het zal toch niet weer valse hoop zijn”. Maar vanaf 09:30 uur bleven de weeën toch regelmatig komen. Mijn man en 2 kinderen kwamen bij mij op het bed zitten en ik merkte dat het wel weer regelmatig kwam. We gingen daarna naar beneden om iets te ontbijten. Eenmaal aan tafel merkte ik dat de weeën elke 3 minuten kwamen en dat ik echt even beetje moest zuchten en concentreren. Na ongeveer een uurtje zo te hebben gezeten, zei ik toch tegen mijn man dat het wel tijd was om de verloskundige te bellen. Na Lubien en Desiree al paar keer te hebben gezien was het nu Charlotte die dienst had en ze zou er zo snel mogelijk aankomen. (De verloskundigen hadden het al met elkaar over mij gehad wanneer ik nou zou gaan bevallen. Toen het zo ver was, had Charlotte het grapje gemaakt dat het bij haar wel zou gaan gebeuren). Intussen hadden we ook mijn moeder gebeld zodat zij op onze zoon en dochter kon passen. Mijn man ging het bevalbad maar weer vullen. Mijn moeder kwam ook zo snel mogelijk naar ons toe. Na een aantal minuten kwam Charlotte bij ons, ze kwam even bij mij aan tafel zitten en vroeg wat ik wilde. Ze kon de ontsluiting checken en of ik dat wel of niet wilde. Ik wilde dit wel daar het bij de vorige bevalling niet goed opgang kwam. Ze vroeg me eerst nog even naar de wc te gaan en dan zou ze het controleren. Terwijl ik naar de wc liep, had ik alweer weeën. Toen Charlotte mij zo zag zei ze "nou, ik hoef helemaal niets te controleren, ik zie genoeg en je gaat vandaag gewoon bevallen! Dus ga maar lekker het bad in". Mijn man had het bad dit keer wat heter gevuld aangezien hij dacht dat het nog wel even zou duren! Maar nu niet dus haha. Deze bevallig was echt de kers op de taart, eindelijk de thuisbevalling die ik zo graag wilde! En dan in het bevalbad en ook nog eens in het bijzijn van onze 2 andere kindjes en mijn moeder! Ik ben heerlijk in mijn bevalbad gestapt en heb ik daar mijn weeën goed in kunnen opvangen. Intussen bleef mijn moeder met onze 2 kindjes gewoon nog steeds aan tafel zitten, ze zaten gewoon rustig wat te spelen, lekker een oranjetompouce te eten en naar de TV te kijken waar de Koning en zijn familie door Rotterdam liepen. Mijn kids kunnen normaal gesproken nooit zo lang stil zitten maar ze voelden blijkbaar aan dat ze nu rustig moesten blijven zitten. Op een gegeven moment dacht Charlotte dat het tijd was om te persen dus ging ik op mijn knieën zitten om te persen maar helaas was het toch nog iets te vroeg. Even uit bad gekomen om de ontsluiting te checken. Ik bleek op dat moment 7cm ontsluiting te hebben. Wel goed op weg maar helaas nog even te gaan. Daarna ben ik nog even snel naar de wc gegaan en toen toch maar weer zo snel mogelijk het bad ingestapt. Dit keer liggend op mijn zij waar het ruggetje van mijn zoontje vaak te voelen was, om het proces te versnellen naar persweeeën. Zo heb ik even gelegen en toen kwamen inderdaad de persweeën! Ik ben weer op mijn knieën gaan zitten, ik begon te persen en na een paar keer persen kwam zijn hoofdje! Toen moest ik even wachten op de volgende wee totdat ik weer kon verder persen. Daarna werd de rest van zijn lijfje geboren en kon ik hem zelf uit het water pakken. Wat een super mooi moment was dat! Niet heel lang daarna werd ook de placenta geboren en toen het helemaal uitgeklopt was kon mijn man de navelstreng doorknippen. In mijn hoofd had ik tijdens de weeën in gedachte dat mijn zoontje rond half 3 zou worden geboren. Hij is op 27-04-2023 om 14:27 uur geboren thuis in bad, onze zoon Mason Jake! Het meest bijzondere en mooie van mijn thuisbevalling was dat mijn moeder en onze 2 andere kindjes gewoon bij de bevalling hebben kunnen zijn! Ze keken naar me als ze dat wilde en als ze iets niet wilde zien dan keken ze gewoon niet. Mijn oudste zoon was helemaal door het dolle heen toen zijn broertje geboren was! Hij stond letterlijk te stuiteren. Mijn dochter moest eerst echt even wennen aan de nieuwe baby. Maar op de 2e dag, toen ze eenmaal 1 kusje had gegeven, was ze niet meer bij hem weg te slaan! Mijn oudste zoon was helemaal door het dolle heen toen zijn broertje geboren was! Hij stond letterlijk te stuiteren. Deze bevallig was echt de kers op de taart, eindelijk de thuisbevalling die ik zo graag wilde! En dan in het bevalbad en ook nog eens in het bijzijn van onze 2 andere kindjes en mijn moeder! Charlotte die mij zo goed begeleid heeft tijdens de bevalling ook! Echt het was zo bijzonder en zo mooi! Ik kijk er nog steeds zo op terug! Mocht je twijfelen of je jouw andere kindjes bij de bevalling wilt hebben? Het kan dus echt en het kan zo mooi en bijzonder zijn! Ze voelen aan dat er iets gebeurt waardoor ze zich hier op aanpassen! Dus ik zou zeggen "zeker doen"! Nu zijn wij precies een jaar een gezinnetje van 5 en het is Mason zijn allereerste verjaardag! Dat gaan we even goed vieren! Mason is een echt cadeautje om erbij te hebben, een heel vrolijk mannetje en we zijn allemaal heel gek op hem! Mijn 2 andere kindjes beginnen soms nog te vertellen over de bevalling, op een hele leuke manier, een beetje te grappen over mijn gezicht tijdens het persen, haha! Het was zo fijn om met mijn zwangerschappen bij het Geboortehuis te lopen! Charlotte vertelde me nog dat ze met het team van het Geboortehuis hadden afgesproken dat als mijn bevalling zou beginnen, ze mijn bloeddruk niet meer zouden meten omdat hij steeds zo mooi bleef. Ze geloofden dat ik mijn droom van een thuisbevalling in bad ook echt kon krijgen. Het team heeft mij zo goed begeleid! En dankjewel nog een keer Charlotte, voor je begeleiding tijdens mijn thuisbevalling. Je deed het zo fijn en we voelden ons er heel goed bij! Dat jij bij de eerste bevalling in het ziekenhuis was voor de geboorte van onze eerste zoon en nu ons helemaal kon begeleiden bij de thuisbevalling van ons 3e kindje (2e zoon) waren wij echt super blij mee! Het is gewoon echt een geweldig team dat 24/7 voor je klaar staat en je heel goed begeleid!

Waar staan wij voor en wat hebben wij jou te bieden? Ontdek hier of wij voor jou de juiste plek zijn en of jij je bij ons thuis gaat voelen... Voel je welkom! Waar staan wij voor en wat hebben wij jou te bieden? Ontdek hier of wij voor jou de juiste plek zijn en of jij je bij ons thuis gaat voelen... Voel je welkom! Onze visie Jij staat centraal! Wij staan voor persoonlijke zorg! Wij staan als team Geboortehuis voor persoonlijke zorg en gaan uit van het natuurlijke proces van zwangerschap en bevallen. Jouw lichaam weet heel goed wat het beste is en wij sluiten onze ondersteuning en begeleiding hier dan ook graag op aan. Jouw lichaam, wensen en beleving zijn ons uitgangspunt. We geven jou de informatie, denken met je mee. Hierbij vinden we het belangrijk dat jij de keuzes maakt en de regie in eigen hand hebt. We zoeken graag samen naar wat voor jou de juiste zorg is, ook als dit niet volgens de standaardprotocollen loopt. Tijdens het gehele proces van zwangerschap, bevallen en de periode daarna verdien je onze persoonlijke begeleiding. Wat wij verstaan onder persoonlijke begeleiding kun je hier lezen op onze persoonlijke begeleidingspagina. Meer over onze visie Wil je wat meer lezen over onze visie, wie wij zijn en hoe we werken? Blader dan gerust eens door ons Geboortehuis wintermagazine! Lees over de Kerst- en Sinterklaaskindjes, loop 48 uur mee met een dienst of lees over de coaching in onze praktijk. In de blogs komen verschillende thema's aan bod: van onze manier van werken binnen de Geboortehuisvisie tot aan weetjes over thuis- en badbevallingen en hoe we omgaan met zorgvragen buiten de richtlijnen. Tenslotte delen we graag de stories van onze cliënten met je. Onze cliënten kunnen je als geen ander vertellen hoe wij onze zorg inzetten en hoe zij dat hebben ervaren. Winter editie 2022 Nieuw! Winter editie 2023 Lees onze blogs Lees onze stories Toen een vriendin mij halverwege de zwangerschap vroeg: ‘Heb je voorkeur voor een verloskundige?’, kon ik oprecht geen naam noemen. 'Allemaal geweldig', zei ik, omdat ze allemaal dezelfde taal praten en echt liefde hebben voor hun vak. Daarnaast zijn het ook gewoon hele gezellige mensen. Bron: Florine's story

Persoonlijk bevallingsverhaal van Charlotte: De geboorte van Lieke... Mijn eerste bevalling was een geplande keizersnede waar ik met een goed gevoel op terugkijk. Mijn placenta lag voor het geboortekanaal, dus ik had geen andere optie. Toen ik opnieuw zwanger raakte wist ik dat ik volgens protocol ‘medisch’ was en in het ziekenhuis zou moeten bevallen... Charlotte's Story De geboorte van Lieke... D at ik volgens protocol "medisch"was en in het ziekenhuis zou moeten bevallen vond ik moeilijk om te accepteren. Want buiten het litteken om, ben ik verder gezond en zag ik mijzelf niet als ‘hoog risico’-zwangere. Een natuurlijke thuisbevalling in bad was mijn grootste wens... Halverwege mijn zwangerschap is Barbara W. bij ons thuis langs geweest om onze opties te bespreken. Samen met mijn man hebben we onze wensen voor de bevalling en de risico’s die horen bij een VBAC (vaginal birth after cesarean) besproken. We kwamen erachter dat onze percepties van de risico’s nogal uiteenliepen en de beste manier om het samen eens te worden over het geboorteplan was op zoek te gaan naar meer informatie. Zogezegd, zo gedaan. Ik haalde veel kennis en informatie uit boeken (Vrije Geboorte, Mijn reis naar binnen en MAMA’en) en online door het volgen van geboorteprofessionals op Instagram (@vrijegeboorte, @niravandijk, @vroedvouwmargot, @doulatribe.nl, @ninapierson, @volvertrouwen, @mijnvbac). Zij delen wetenschappelijk onderbouwde informatie over het geboorteproces en de geboortezorg. Ook heb ik via ZOOM een gratis VBAC- webinar gevolg van Doula Tribe. Om een beeld te krijgen van hoe een VBAC in het ziekenhuis zou verlopen heb ik online de protocollen opgezocht en gelezen. Onze conclusie: we moeten niks en in overleg met onze zorgverleners kan en mag héél véél. Je hebt veel rechten en keuzes die je mag en kúnt maken tijdens je bevalling. Hierdoor voelde we ons gesterkt om ons eigen plan te trekken. Thuis bevallen vonden we uiteindelijk een te groot risico, maar ik wilde pas overgaan op een medische bevalling als daar echt aanleiding voor zou zijn. Dus ik besloot de mogelijkheid voor een poliklinische bevalling onder leiding van het Geboortehuis te gaan onderzoeken. Met dit plan weken wij af van het protocol en daar moet in eerste instantie de verloskundige wel achterstaan. Mijn geboorteplan is besproken in het praktijkoverleg en gelukkig iedereen kon zich vinden in ons plan. Dat was een enorme opluchting. De volgende stap was om het ziekenhuis te overtuigen, maar dat was niet zo eenvoudig. We hebben meerdere gesprekken gevoerd met de gynaecoloog van TerGooi Blaricum en het Meander Medisch Centrum in Amersfoort. Na goed overleg met de ziekenhuizen en het Geboortehuis hebben we uiteindelijk afgesproken dat ik (volgens protocol) een draadloze CTG om zou doen, maar dat de begeleiding van mijn bevalling bij het Geboortehuis zou blijven (afwijking van protocol). Op 27 juni 2022 begonnen rond 21:30 de weeën en de volgende ochtend om 6:30 heb ik het Geboortehuis gebeld. Barbara to B. kwam langs en met 2cm ontsluiting heeft zij TerGooi en het Meander gebeld. In beide ziekenhuizen was geen plek dus we besloten wat langer thuis te blijven in plaats meteen uit te wijken naar een ander ziekenhuis. Ik ben onder de douche gaan staan en om 8:30 heeft Lubien (die Barbara inmiddels had afgelost) nogmaals gebeld naar de ziekenhuizen. Onze conclusie: we moeten niks en in overleg met onze zorgverleners kan en mag héél véél. Je hebt veel rechten en keuzes die je mag en kúnt maken tijdens je bevalling. Hierdoor voelde we ons gesterkt om ons eigen plan te trekken. TerGooi had een kamer vrij! Helaas zonder bad, dus eenmaal daar ben ik weer onder de douche gaan staan. Het warme water hielp de rugweeën wat te verzachten, maar rond 11:00 heb ik om pijnstilling gevraagd. Ik kon geen houding of manier meer vinden die mij door de pijnlijke en intense rugweeën heen kon helpen. Na het meten van mijn ontsluiting (4cm) en overleg met mijn man en Lubien heb ik gekozen voor een ruggenprik. Door onze uitgebreide voorbereiding wist ik wat er zou gebeuren en wat de consequenties waren. Daardoor bleef ik rustig en kon ik mij goed blijven concentreren op de weeën. Ik durfde aan te geven wat ik wel en niet wilde. Ik heb een paar keer tegen de verloskundige van het ziekenhuis gezegd dat ze rustig aan moest doen of even moest stoppen, want ze handelde veel te snel. Mijn vliezen werden gebroken en er werd een schedelelektrode in het hoofdje van de baby geplaatst. Alles ging op mijn tempo, ook toen mijn bevalling medisch werd. De anesthesist was aanwezig en ik kon vrijwel direct naar beneden, wat een opluchting! Ik had verwacht dat Lubien weg zou (moeten) gaan, maar ze bleef en ging samen met mij en mijn man mee naar beneden. Dat was zo ontzettend fijn! Eenmaal terug op de kamer nam Barbara het weer van Lubien over. De uren verstreken, maar mijn weeën werden niet sterker. Het ziekenhuis gaf mij twee opties: weeënopwekkers inzetten of overgaan op een keizersnede. Wij besloten zelf voor een derde optie: afwachten. Dit was een risico voor mijn litteken, maar het ging goed met mij en de baby. Toen er om 14:30 nog geen vooruitgang was in mijn weeën en ontsluiting hebben mijn man en ik besloten over te gaan tot een keizersnede. Ik voelde mij niet comfortabel bij de inzet van weeënopwekkers en de daar bijhorende risico’s voor mijn litteken. Ik heb met de gynaecoloog de tijd genomen om mijn wensen voor de gentle sectio te bespreken (navelstreng laten uitkloppen en zelf doorknippen, direct huid-op-huid) en om 15:16 is onze dochter Lieke in alle rust geboren. Ik wist dat ik het verloop van mijn bevalling niet kon plannen en heb altijd rekening gehouden met scenario’s als pijnstilling en een tweede keizersnede. Door mij goed voor te bereiden had ik de regie en dat was voor mij het allerbelangrijkste. Ik wist wat mijn rechten en opties waren en bepaalde zelf het tempo... In het hele proces van de voorbereiding tot aan de geboorte van onze dochter hebben wij heel veel steun, begrip, liefde en begeleiding gekregen van alle verloskundigen van het Geboortehuis. Daar zijn wij hen eeuwig dankbaar voor.

Je bent bij het Geboortehuis welkom als je zwanger bent maar ook als je informatie en adviezen wilt over het voorkomen van een zwangerschap. Hoewel het grootste gedeelte van ons werk bestaat uit het begeleiden van zwangerschappen, vinden wij het voorkomen van een (ongewenste) zwangerschap net zo belangrijk! Naast onze jonge moeders, zijn alle vrouwen welkom voor een gesprek, advies en/of plaatsing van anticonceptie. Anticonceptie een veilig gevoel Algemene informatie Voel je gesteund! Verloskundigen zijn experts op het gebied van het lichaam van de vrouw. Zowel tijdens een zwangerschap als bij het voorkomen van een zwangerschap vind je bij ons een luisterend oor en de juiste adviezen. Iedereen kan voor anticonceptie bij ons terecht. Wij schrijven anticonceptie uit en plaatsen bijvoorbeeld een spiraaltje in de baarmoeder of een hormoonstaafje in je arm. Informatie voor tieners en jonge vrouwen die niet eerder bevallen zijn: Het kiezen voor de juiste anticonceptie die echt bij jou past is niet makkelijk. Elke vrouw is immers anders! De een heeft een hele regelmatige cyclus, de ander juist erg onregelmatig. Misschien menstrueer jij heel heftig of reageer je slecht op hormonen. Ben jij opzoek naar onafhankelijke informatie? Vind je het lastig om over anticonceptie te praten? Meld je dan aan voor een gesprek op maat. Tijdens een consult van 30 minuten nemen we alles met je door. We bieden je een veilige en vertrouwde omgeving! Er zijn verschillende vormen van anticonceptie mogelijk. Hieronder staan kort de mogelijkheden op volgorde van veiligheid tegen zwangerschap: Hormoonspiraal in de baarmoeder, 99,8% veilig Pil: 99,7% veilig, mits op de juiste manier gebruikt! Implanon (hormoon) staafje in je arm, 99,7% veilig Koperspiraal in de baarmoeder, 99-99,9% veilig Condoom, 95-98% veilig, mits goed gebruikt Nuvaring om je baarmoedermond, 93-99,7% veilig mits goed gebruikt Klik op de onderstaande buttons voor meer informatie over de specifieke vormen van anticonceptie. LET OP, alleen condooms geven ook bescherming tegen SOA's! Twijfel je of je een SOA hebt of wil je graag een SOA test doen? Vraag deze dan kosteloos aan bij de GGD, je kan heel gemakkelijk zelf een thuistest doen! Klik voor meer informatie op de link van de GGD . Informatie voor vrouwen na de bevalling: De periode na een bevalling is vaak een zeer hectische periode. De geboorte van jullie kind brengt veel veranderingen met zich mee. De behoefte aan seks zal daardoor vaak de eerste tijd niet of nauwelijks aanwezig zijn. Echter is het wel verstandig om over anticonceptie na te denken om zo een nieuwe zwangerschap nog even uit te stellen. Het geven van borstvoeding kan hier invloed op hebben, het duurt dan meestal langer voordat je cyclus weer op gang komt. Echter borstvoeding geven beschermt NIET voldoende tegen een nieuwe zwangerschap. Er zijn verschillende vormen van anticonceptie waarvan er een aantal ook te combineren zijn met het geven van borstvoeding. Onderstaande methoden kunnen met borstvoeding gecombineerd worden: Condooms Koperspiraal (hormoonvrij) T-safe Hormoonspiraal, Mirena of Kyleena Minipil Hormoonstaafje (Implanon) Prikpil Klik op de onderstaande buttons voor meer informatie over de specifieke vormen van anticonceptie. Wat fijn dat ik na mijn bevalling gewoon bij jullie een spiraal kon laten plaatsen, dat voelde heel vertrouwd. Hormoonspiraal Koperspiraal Pil/minipil Condooms Hormoonstaafje Nuvaring Prikpil Cyclusmonitoring

De bevalling bestaat uit verschillende fasen en hier vind je meer informatie over het proces van bevallen. Fasen bevalling Van 0 naar 10... Go Girl! terug naar bevalling Algemeen De bevalling is onder te verdelen in 4 fasen: de latente fase de actieve fase de uitdrijving nageboortetijdperk De latente fase Over het algemeen zal de bevalling starten met weeën. Bij maar 10% van de bevallingen wordt het startsein gegeven door het breken van de vliezen. Er zal meestal eerst een latente fase zijn. Bij deze latente fase kunnen de weeën al regelmatig zijn om de 20-15-10-7 min. Meestal houden deze weeën minder dan 60 sec. aan. Meestal denk je “dit valt nog wel mee”. Deze weeën zorgen ervoor dat de baarmoedermond zacht en week wordt. Er zal nu minimale ontsluiting ontstaan. Probeer deze weeën nog wat te negeren, ga niet gelijk klaar zitten voor de bevalling want de start van de echte weeën kan nog best een tijdje op zich laten wachten. De actieve fase De actieve fase start wanneer de weeën in een frequentie komen van minder dan 5 min. en zeker 60 sec. of langer duren. Deze weeën zijn duidelijk heftiger en pijnlijker dan de weeën uit de latente fase. Wanneer de weeën 1,5 uur om de 3-4 minuten komen en een minuut duren, bel je de praktijk. Zie onderstaande PDF voor de beladviezen. Afhankelijk van de situatie zullen wij direct bij je komen kijken of op een later tijdstip. Over het algemeen zullen we bij dit bezoek nog eens aan je buik voelen, naar het hartje luisteren en mogelijk een inwendig onderzoek doen om te controleren wat de ontsluiting op dat moment is. Naar aanleiding van de bevindingen zullen we een plan met jullie maken over wanneer je weer moet bellen, wanneer we weer terugkomen of wanneer je eventueel naar het ziekenhuis zou moeten gaan. Heel gemiddeld zal de ontsluiting met 1 cm per uur verlopen (bij je eerste bevalling) maar het gedrag van de baarmoedermond en weeën zijn onvoorspelbaar waardoor er vele variaties mogelijk zijn. Bij de bevalling van je 2de of 3de kindje zal de ontsluiting over het algemeen vlotter verlopen dan 1 cm per uur. Tijdens de bevalling zal je heel wat verschijnselen ervaren; weeën en vruchtwaterverlies (lees onze blog over vliezen breken ) spreken voor zich maar overgeven, kramp in je benen, slijmerig bloedverlies en bibberen en klappertanden horen ook bij het bevalproces. Ben je de eerste keer vlot bevallen dan zullen wij persoonlijke afspraken met je maken over wanneer je moet bellen. In geval van een thuisbevalling zullen we aangeven wanneer de kraamverzorgende gebeld moet worden. Uitdrijving De uitdrijvingsfase is over het algemeen te herkennen aan het gevoel van persdrang. Deze persdrang zal in de laatste fase van de ontsluiting langzaam opkomen. Bij het gevoel van persdrang kunnen we met een inwendig onderzoek controleren of er sprake is van volledige ontsluiting (10 cm). Dit is niet altijd nodig. Er zijn verschillende houdingen die je kan aannemen tijdens het persen. Bijvoorbeeld liggend op je rug of zij, half zittend, hurkend, staand, op handen en knieën op de baarkruk of in bad. Het is van tevoren moeilijk te bedenken hoe je zal willen persen, wij zullen je in die fase begeleiden in welke houding voor jou prettig is. Vaak is het gewoon uitproberen. Gedurende de gehele persfase zullen we bij je zijn om je te coachen en stimuleren. Je kan op deze video zien hoe het kindje tijdens de ontsluiting druk geeft op de baarmoedermond en hoe de ontsluiting vordert. Daarna zie je hoe het kindje tijdens de uitdrijvingsfase (persen) de inwendige en uitwendige spildraai maakt. Als je kindje is geboren, geven we hem/haar een Apgarscore. Hiermee beoordelen we de conditie van de baby. Voor meer informatie kun je onze blog lezen over de Apgarscore . Nageboortetijdperk Na de geboorte komt de baby direct bij jou op de borst. De baby wordt afgedroogd met warme doeken en samen kunnen jullie even bijkomen van het zwaar verrichte werk. De bevalling is echter nog niet helemaal achter de rug. De placenta moet nog geboren worden. Dit is gelukkig niet meer te vergelijken met de geboorte van het kindje! Wel zal je nog even moeten persen maar de placenta en vliezen zullen snel volgen. Je kan kiezen voor een halve of hele Lotus geboorte. Lees, voor meer informatie, onze blog over de cordring en (halve) lotus. Na de geboorte van de placenta en vliezen zullen wij kijken of bij het perineum nog iets gehecht moet worden. Als je borstvoeding wilt geven is dit het moment om de baby voor het eerst aan te leggen. De baby zal worden nagekeken. Zit alles erop en eraan, wat is het gewicht en de temperatuur? De baby krijgt vitamine K wat hij/zij nodig heeft voor de bloedstolling. Kijk voor meer informatie in onze blog over Vitamine K . Dan wordt hij/zij aangekleed en eventueel aan de borst gelegd. Het aanleggen gebeurt in principe binnen één uur na de bevalling, het zogenoemde gouden uur. Dan zijn de baby's het meest alert. De keuze voor het wel of niet geven van borstvoeding heb je meestal al in de zwangerschap gemaakt. Twijfel jij nog? Lees dan onze blog over borstvoeding geven. Bij de kersverse moeder wordt het bloedverlies en de stand van de baarmoeder in de gaten gehouden. Als dit allemaal goed is, mag je lekker douchen (even plassen) en in een schoon bed. Kijk voor meer informatie bij de handige linkjes. Handig linkje Meer informatie fasen bevalling Voorbereiding bevalling (NL) Hoe bereid je je voor op jouw bevalling 3.5 MB Openen Voorbereiding bevalling (EN) How to prepare for birth? (English version) 0.5 MB Openen Voorbereiding bevalling (AR) How to prepare for birth (Arabic version) 0.5 MB Openen Ondersteunend materiaal