Een plek waar onze cliënten hun persoonlijke bevallingsverhalen graag aan jou willen vertellen. Duik in de unieke wereld van zwanger zijn en bevallen. Lees, geniet en ervaar... Een plek waar onze cliënten hun persoonlijke bevallingsverhalen graag aan jou willen vertellen. Duik in de unieke wereld van zwanger zijn en bevallen. Lees, geniet en ervaar... Geboortehuis Story's Overzicht van onze Story's Story Shiva Story Lisa Story Lieke Story Koningsdag Story Michelle Story Lotte Story Menno Story Florine Story Anne Story Kelly Story Wendy Story Stephanie Story Anna Story Charlotte Story Rowena Story Mylene Story Laura Story Cecile Story Laura Story Anouk Filter op onderwerp Alle Badbevalling Buiten de richtlijn Centering Pregnancy Hands off bevalling Inleiding Keizersnee Partner Thuisbevalling Verlies Adelyne Laura B Anouk Mylene Charlotte Cecile Stephanie Kelly

Persoonlijk bevallingsverhaal van Adelyne: De geboorte van Boris... Een bevalling thuis bij een brandende open haard terwijl het buiten heel hard sneeuwde. Hieronder deelt Adelyne haar verhaal... Adelyne's Story De geboorte van Boris... Z es weken voor mijn uitgerekende datum verhuisden wij van Amsterdam richting Bussum en kwam ik terecht bij het Geboortehuis. In een vogelvlucht leerde ik alle verloskundigen kennen van de praktijk, bij alle vrouwen had ik direct een ontzettend fijn gevoel. Gezien mijn vorige bevalling van mijn dochter, wist ik dat mijn bevalling snel zou gaan verlopen. Zodra ik iets zou voelen, zou ik contact op moeten nemen met de praktijk. Het was zondag 7 februari, er lag buiten zo’n 15 cm sneeuw. In jaren had het niet zo heftig gesneeuwd als nu. Code rood was er gemeld door het KNMI. Mijn dochter was uit logeren bij haar opa en oma, ik had de dag ervoor al zo’n voorgevoel. Stel de bevalling begint en het is code rood, dan wil ik er zeker van zijn dat ik thuis in alle rust kan bevallen. Na een hele fijne nacht en zelfs uitslapen met ontbijt op bed (komt nauwelijks voor door onze dochter die vaak om 7 naast ons bed staat) kreeg ik die dag wat lichte rugpijn. Ik werd in de middag wat onrustig en ben maar een bananencake gaan bakken. Iets wat ik normaal nooit doe. Tegen het avondeten zette de rugpijn door in lichte rugweeën. Ik besloot om rond 19:00 de verloskundige te bellen. Ik kreeg Charlotte aan de telefoon. Stiekem was ik daar heel blij mee, want ik voelde direct een klik met haar. De weeën waren nog onregelmatig en duurde zo’n 30 seconden. Na overleg met Charlotte moest ik terugbellen als de weeën iets intensiever en heftiger werden. Het was ijskoud buiten en het sneeuwde flink. Mijn man stak de open haard aan, wat sfeerkaarsjes en zette de afspeellijst op met muziek die ik speciaal had samengesteld voor mijn bevalling. Ik ging liggen op de bank en vond een klein speelballetje van mijn dochter, die ik mooi kon gebruiken om heel hard in te knijpen als ik de weeën moest weg puffen. Rond 21:00 besloot ik Charlotte, de verloskundige weer te bellen want ik kon de weeën inmiddels niet heel makkelijk meer weg puffen. Bij aankomst zag Charlotte direct aan me dat het serieus aan de gang was. Ze stalde rustig al haar spulletjes uit en vroeg aan mijn man om de bank af te dekken. Ik was verbaasd want ik had gedacht dat we richting de (koude) slaapkamer moesten om de bevalling voort te zetten. Deze setting met open haard, sfeermuziek en kaarsjes vroeg om een mooie thuis bevalling zei ze. Direct straalde ze heel veel rust en vertrouwen richting mij uit. Charlotte vond deze setting prachtig en vond het geen probleem om de bevalling in de woonkamer te begeleiden. Deze setting met open haard, sfeermuziek en kaarsjes vroeg om een mooie thuis bevalling zei ze. Direct straalde ze heel veel rust en vertrouwen richting mij uit. Het gaf mij veel zelfvertrouwen. Ze benoemde dat ze zag aan mij dat ik al in een ver stadium zat aan de heftigheid van de weeën te zien. Tijdens mijn eerdere controles had ik met de verloskundigen afgesproken om mij aan zet te laten tijdens mijn bevalling. Ik wilde de regie houden, de hele bevalling. Charlotte gaf mij direct de regie en steunde en begeleide mij op de juiste momenten. Door naar me te kijken, gaf ze mij de benodigde support. Op momenten dat ik het zwaar kreeg, gaf zij mij het vertrouwen om het los te laten, de pijn en het gevoel van de baby die naar buiten wilde te laten zijn. Een prachtig, natuurlijk proces vond plaats waarbij een oerkracht mij overviel en ik deze oerkracht durfde toe te laten door de steun van Charlotte. Mijn zoon kwam met een flinke snelheid ter wereld en ik kon Charlotte wel zoenen van geluk. We hebben het samen geflikt dacht ik; mijn man, de verloskundige en ik. Onze prachtige zoon Boris, werd om 1:01 geboren. Met op de achtergrond een knetterende haard vuur en mijn man naast me vol tranen van geluk lagen de baby en ik bij te komen van de bevalling. Charlotte was super trots en zei dat ik het super goed gedaan had. Al snel voelde ik dat de placenta ook zijn weg naar buiten moest vinden. Ik kreeg weer persdrang. Terwijl mijn zoon inmiddels bij zijn vader lag, sleepte Charlotte mij nog door de bevalling van de placenta heen. Tot het einde was ze er. De uren na de bevalling kletste we nog wat na met een stukje versgebakken bananencake en liepen we alle zaken door. We haalde een matras naar beneden voor mijn man en sliepen die nacht op de bank met het haardvuurtje op de achtergrond. De dagen na de bevalling kwam Charlotte nog langs voor controles. We kletsen wat na en bespraken de prachtige bevalling die door ons beide als bijzonder was ervaren. Alleen al voor deze ervaring zou ik het zo nog een keer overdoen, alhoewel bevallen uit oerkracht bestaat en het heel hard werken is, durf ik toch wel te zeggen dat ik dit keer een droombevalling heb gehad. In hoeverre een bevalling een droom kan zijn natuurlijk... ;)

Persoonlijk bevallingsverhaal van Charlotte: De geboorte van Lieke... Mijn eerste bevalling was een geplande keizersnede waar ik met een goed gevoel op terugkijk. Mijn placenta lag voor het geboortekanaal, dus ik had geen andere optie. Toen ik opnieuw zwanger raakte wist ik dat ik volgens protocol ‘medisch’ was en in het ziekenhuis zou moeten bevallen... Charlotte's Story De geboorte van Lieke... D at ik volgens protocol "medisch"was en in het ziekenhuis zou moeten bevallen vond ik moeilijk om te accepteren. Want buiten het litteken om, ben ik verder gezond en zag ik mijzelf niet als ‘hoog risico’-zwangere. Een natuurlijke thuisbevalling in bad was mijn grootste wens... Halverwege mijn zwangerschap is Barbara W. bij ons thuis langs geweest om onze opties te bespreken. Samen met mijn man hebben we onze wensen voor de bevalling en de risico’s die horen bij een VBAC (vaginal birth after cesarean) besproken. We kwamen erachter dat onze percepties van de risico’s nogal uiteenliepen en de beste manier om het samen eens te worden over het geboorteplan was op zoek te gaan naar meer informatie. Zogezegd, zo gedaan. Ik haalde veel kennis en informatie uit boeken (Vrije Geboorte, Mijn reis naar binnen en MAMA’en) en online door het volgen van geboorteprofessionals op Instagram (@vrijegeboorte, @niravandijk, @vroedvouwmargot, @doulatribe.nl, @ninapierson, @volvertrouwen, @mijnvbac). Zij delen wetenschappelijk onderbouwde informatie over het geboorteproces en de geboortezorg. Ook heb ik via ZOOM een gratis VBAC- webinar gevolg van Doula Tribe. Om een beeld te krijgen van hoe een VBAC in het ziekenhuis zou verlopen heb ik online de protocollen opgezocht en gelezen. Onze conclusie: we moeten niks en in overleg met onze zorgverleners kan en mag héél véél. Je hebt veel rechten en keuzes die je mag en kúnt maken tijdens je bevalling. Hierdoor voelde we ons gesterkt om ons eigen plan te trekken. Thuis bevallen vonden we uiteindelijk een te groot risico, maar ik wilde pas overgaan op een medische bevalling als daar echt aanleiding voor zou zijn. Dus ik besloot de mogelijkheid voor een poliklinische bevalling onder leiding van het Geboortehuis te gaan onderzoeken. Met dit plan weken wij af van het protocol en daar moet in eerste instantie de verloskundige wel achterstaan. Mijn geboorteplan is besproken in het praktijkoverleg en gelukkig iedereen kon zich vinden in ons plan. Dat was een enorme opluchting. De volgende stap was om het ziekenhuis te overtuigen, maar dat was niet zo eenvoudig. We hebben meerdere gesprekken gevoerd met de gynaecoloog van TerGooi Blaricum en het Meander Medisch Centrum in Amersfoort. Na goed overleg met de ziekenhuizen en het Geboortehuis hebben we uiteindelijk afgesproken dat ik (volgens protocol) een draadloze CTG om zou doen, maar dat de begeleiding van mijn bevalling bij het Geboortehuis zou blijven (afwijking van protocol). Op 27 juni 2022 begonnen rond 21:30 de weeën en de volgende ochtend om 6:30 heb ik het Geboortehuis gebeld. Barbara to B. kwam langs en met 2cm ontsluiting heeft zij TerGooi en het Meander gebeld. In beide ziekenhuizen was geen plek dus we besloten wat langer thuis te blijven in plaats meteen uit te wijken naar een ander ziekenhuis. Ik ben onder de douche gaan staan en om 8:30 heeft Lubien (die Barbara inmiddels had afgelost) nogmaals gebeld naar de ziekenhuizen. Onze conclusie: we moeten niks en in overleg met onze zorgverleners kan en mag héél véél. Je hebt veel rechten en keuzes die je mag en kúnt maken tijdens je bevalling. Hierdoor voelde we ons gesterkt om ons eigen plan te trekken. TerGooi had een kamer vrij! Helaas zonder bad, dus eenmaal daar ben ik weer onder de douche gaan staan. Het warme water hielp de rugweeën wat te verzachten, maar rond 11:00 heb ik om pijnstilling gevraagd. Ik kon geen houding of manier meer vinden die mij door de pijnlijke en intense rugweeën heen kon helpen. Na het meten van mijn ontsluiting (4cm) en overleg met mijn man en Lubien heb ik gekozen voor een ruggenprik. Door onze uitgebreide voorbereiding wist ik wat er zou gebeuren en wat de consequenties waren. Daardoor bleef ik rustig en kon ik mij goed blijven concentreren op de weeën. Ik durfde aan te geven wat ik wel en niet wilde. Ik heb een paar keer tegen de verloskundige van het ziekenhuis gezegd dat ze rustig aan moest doen of even moest stoppen, want ze handelde veel te snel. Mijn vliezen werden gebroken en er werd een schedelelektrode in het hoofdje van de baby geplaatst. Alles ging op mijn tempo, ook toen mijn bevalling medisch werd. De anesthesist was aanwezig en ik kon vrijwel direct naar beneden, wat een opluchting! Ik had verwacht dat Lubien weg zou (moeten) gaan, maar ze bleef en ging samen met mij en mijn man mee naar beneden. Dat was zo ontzettend fijn! Eenmaal terug op de kamer nam Barbara het weer van Lubien over. De uren verstreken, maar mijn weeën werden niet sterker. Het ziekenhuis gaf mij twee opties: weeënopwekkers inzetten of overgaan op een keizersnede. Wij besloten zelf voor een derde optie: afwachten. Dit was een risico voor mijn litteken, maar het ging goed met mij en de baby. Toen er om 14:30 nog geen vooruitgang was in mijn weeën en ontsluiting hebben mijn man en ik besloten over te gaan tot een keizersnede. Ik voelde mij niet comfortabel bij de inzet van weeënopwekkers en de daar bijhorende risico’s voor mijn litteken. Ik heb met de gynaecoloog de tijd genomen om mijn wensen voor de gentle sectio te bespreken (navelstreng laten uitkloppen en zelf doorknippen, direct huid-op-huid) en om 15:16 is onze dochter Lieke in alle rust geboren. Ik wist dat ik het verloop van mijn bevalling niet kon plannen en heb altijd rekening gehouden met scenario’s als pijnstilling en een tweede keizersnede. Door mij goed voor te bereiden had ik de regie en dat was voor mij het allerbelangrijkste. Ik wist wat mijn rechten en opties waren en bepaalde zelf het tempo... In het hele proces van de voorbereiding tot aan de geboorte van onze dochter hebben wij heel veel steun, begrip, liefde en begeleiding gekregen van alle verloskundigen van het Geboortehuis. Daar zijn wij hen eeuwig dankbaar voor.

Persoonlijk bevallingsverhaal van Laura: Miskraam bij eerste zwangerschap... Huilend stonden mijn vriend en ik in de badkamer met de test in mijn handen. Een ongelofelijk mooi moment waar we al zo lang op hadden gewacht. Zo nuchter als ik ben zei ik tegen hem: ‘’Eerst maar kijken of dit goed blijft gaan’’. Laura's Story Miskraam bij eerste zwangerschap I k had immers in de jaren en maanden voor ik zwanger werd vele internet fora bezocht en veel verschillende ervaringen gelezen. Toen we in januari het Geboortehuis belde voor een eerste afspraak vond ik dat onwerkelijk. Over een paar weken zouden we de eerste echo krijgen en meer informatie krijgen. Die weken voorafgaand aan de afspraak vond ik toen erg spannend, ik had een aantal keer last van licht bloedverlies. Een paar druppeltjes hier en daar op het wc-papier. Na een paar keer heb ik gebeld naar het Geboortehuis, waar me werd verteld dat dit normaal kan zijn en dat er geen reden is tot verder onderzoek of paniek wanneer er geen helderrood of heftig bloedverlies is. Tot ik precies een week voor onze eerste afspraak op een zaterdagochtend opstond en wat helderrood bloedverlies aantrof op het wc-papier. Ik twijfelde of ik wel zou bellen op een zaterdag, maar door mijn slechte voorgevoel heb ik toen toch de telefoon gepakt en gebeld. Ik kreeg Charlotte aan de lijn en ze vertelde me dat ik meteen langs mocht komen op de praktijk. Met een slecht voorgevoel liep ik naar het Geboortehuis, mijn vriend had corona en kon helaas niet mee naar de afspraak. Ik weet nog goed dat ik binnen liep en Charlotte’s deur stond al open, ik kon meteen naar binnen en ze zou een echo gaan maken. Op het moment dat op de tv het beeld tevoorschijn kwam kon ik het zelf al zien. Een baarmoeder met een leeg vruchtzakje. Charlotte legde uit wat ze zag en wat het kan betekenen. Een mogelijke ‘missed abortion’ noemde ze het. Er was waarschijnlijk iets misgegaan met de aanleg in het begin van de zwangerschap. Toen ik weer aan tafel ging zitten samen met Charlotte legde ze me uit wat er mogelijk aan de hand zou kunnen zijn. Ik was wel degelijk zwanger, ik had zwangerschapssymptomen maar er was iets niet goed in de baarmoeder. Charlotte drukte me op het hart dat het niet door mijn eigen toedoen zou kunnen komen en dat het waarschijnlijk een ‘foutje’ in de aanleg is geweest. Om eerlijk te zijn is de rest van het gesprek behoorlijk langs me heen gegaan door de shock en het verdriet van dat moment. Een week later zou ik terugkomen voor een controle echo om te kijken of er echt geen groei had plaatsgevonden. Toen ik weer thuiskwam en mijn vriend heb ingelicht hebben we samen dagenlang gehuild en veel met elkaar gepraat. Een dag later hebben we ook onze ouders verteld over de situatie. Ik en mijn vriend vonden het fijn om er met hen over te praten en onze kinderwens kenbaar te maken na een lange tijd. Gezien het feit dat ik op dat moment een zusje had die zwanger was, wilde ik het ook vertellen aan mijn twee zusjes over onze langdurige kinderwens en deze miskraam. Toen ik mijn jongste zusje vertelde over mijn situatie vertelde ze mij dat ze ‘ook’ zwanger was op dat moment, zij zou een week na mij uitgerekend zijn. Dit kwam op dat moment hard binnen. Een week erna was de afspraak voor een echo ter bevestiging, ik vond het vreselijk om weer naar de praktijk te gaan, om weer geconfronteerd te worden met het slechte nieuws. Ik had gehoopt dat het in die week vanzelf zou gebeuren, dat de miskraam op gang zou komen, maar dat deed het niet. Er werd een afspraak gemaakt in het ziekenhuis voor verdere behandeling. Maar de dag na de bevestigings- echo begon de miskraam toch vanzelf, dus de afspraak in het ziekenhuis is niet doorgegaan. Het ervaren van de miskraam vond ik erg heftig. Charlotte had me verteld wat ik zou kunnen verwachten mocht het op gang komen, krampen, bloedverlies, etc. Maar in de praktijk vond ik het heftiger dan ik had verwacht. Ik stond huilend onder de douche met bloed dat langs mijn benen naar beneden stroomde. De krampen die erbij kwamen kijken waren zoals ik ze nooit had gehad. Ik ben zware menstruaties gewend maar dit was toch echt een ander verhaal. Voor mijn vriend waren deze weken op zijn eigen manier ook moeilijk te verwerken. Hij had natuurlijk geen last van het fysieke gedeelte maar voelde zich vooral wel machteloos om ook maar iets te doen wat hielp. Deels kwam daar een gevoel van falen bij, dat hij iets verkeerd had gedaan. Na de miskraam kwam ik weer op controle bij Charlotte om te kijken of mijn lijf de miskraam netjes en volledig had opgeruimd, dat had het gelukkig. Hierna volgde een gesprek met Charlotte, ze nam de tijd en drukte me meermaals op het hart dat het niet mijn eigen schuld was maar er simpelweg iets mis was met de zwangerschap en dat er geen grotere kans was op herhaling in de toekomst. Ook noemde ze wat statistieken, 1 op de 10 zwangerschappen loopt af in een miskraam. In mijn omgeving had ik geen mensen die een miskraam hadden meegemaakt, gelukkig maar, maar op dat moment voelde ik me toch erg alleen in de situatie. Op het internet zocht ik naar ervaringsverhalen van anderen, De dagen na de miskraam heb ik vrij genomen van mijn werk, om alles even op een rijtje te zetten. Ook mijn vriend had een paar dagen vrij genomen. De tijd na de miskraam vond ik het moeilijk om in aanraking te komen met zwangere vrouwen of zwangerschapsaankondigingen. Maar met twee zwangere zusjes viel dat niet altijd mee. Hun zwangerschappen verliep gelukkig goed, maar ik vond soms erg moeilijk om met ze om te gaan, met name mijn jongste zusje. Haar mijlpalen hadden immers ook de mijne kunnen zijn, dat voelde heel confronterend. We hebben het nieuws gedeeld met een aantal goede vrienden in onze omgeving en onze ouders. Soms was het heel fijn om er over te praten, sommige adviezen of uitspraken waren niet zo handig, zeker niet van mensen die het zelf niet mee hebben gemaakt. Mensen die begripvol waren over mijn situatie en me de ruimte lieten om verdrietig te zijn zonder adviezen of bagatelliseren waren erg fijn. Opmerkingen als ‘’gelukkig kan je wel zwanger worden’’, ‘’je bent nog jong’’, ‘’de buurvrouw van mijn vriendin had het ook, je bent niet alleen, ik weet hoe je je voelt’’ van iemand die het niet zelf heeft meegemaakt helpen niet. Na de miskraam was het niet meteen afgesloten en verwerkt. Alles in mijn omgeving deed me denken aan hoe het na zo’n lange tijd nog niet gelukt is en dat mijn lichaam het niet kon waarmaken. 3 weken later stond ik op de babyshower van mijn zusje, ik ben meerdere malen naar het toilet gevlucht om wat tranen te laten. Niet omdat ik niet blij was voor haar, maar omdat het op dat moment te confronterend was. Hierna zijn nog vele soortgelijke situaties voorgevallen. We wilden heel graag een kindje en na deze gebeurtenis veranderde dat niet. De maanden daarna probeerde we weer zwanger te worden, ik vond dat mentaal heel zwaar, vaak ben ik in tranen uitgebarsten uit verdriet. Toen de periode na de miskraam eenmaal een tijdje achter ons lag en het gelukkige nieuws van een 2e positieve zwangerschapstest mijn vriend bereikte was er toch allereerst heel veel blijdschap dat het inderdaad weer ‘gewoon’ kon lukken. Daarna kwam ook de twijfel wel even voorbij, zou het nu niet weer hetzelfde verhaal worden? Gelukkig bleef hij (nog wel terughoudend richting mij) altijd van het positieve uitgaan. Ikzelf vond het erg lastig om te geloven dat deze zwangerschap goed zou gaan. Nadat ik weer wat bloedverlies had gehad in de eerste weken maakte ik me ontzettend zorgen. Ik hing ‘s avonds aan de telefoon met het Geboortehuis (Lubien) en ze wilde er alles aan doen om me gerust te stellen. Ik mocht de volgende dag met 6,5 week langskomen voor een vroege echo ter bevestiging of geruststelling. Doodsbang waren we voor weer slecht nieuws, dat bloedverlies is namelijk iets wat me meteen terugbracht naar het moment in januari. Toen we weer bij Charlotte op het spreekuur kwamen voor de echo kreeg ik een enorme flashback. Charlotte had dat wel in de gaten en bond er geen doekjes om, ga maar meteen liggen, we gaan kijken, dat praten doen we erna wel. Toen kwam de echo en al gauw hoorde ik Charlotte zeggen, kijk een klein koppend hartje. We barstte in tranen uit, ik kon het niet geloven. Momenteel ben ik 24 weken zwanger en begin ik steeds meer te geloven dat deze zwangerschap wel eens goed zou kunnen aflopen. Na een angstig begin kunnen wij niet wachten tot wij in januari ons kindje mogen verwelkomen. Mensen die begripvol waren over mijn situatie en me de ruimte lieten om verdrietig te zijn zonder adviezen of bagatelliseren waren erg fijn.

Wat betekent inleiden en wat zijn de voordelen en nadelen en op welke wijze maak jij de juiste keuze voor het opgang brengen van de bevalling. Inleiden Wat zijn de afwegingen terug naar bevalling Algemeen Met enige regelmaat wordt er in onze spreekkamer gesproken over “inleiden”. Wat houdt inleiden eigenlijk in en wanneer kiezen we daarvoor? Hoe zit het als je “over tijd” bent, waar ligt de grens en wat gebeurt er dan? Hieronder zullen we deze vragen beantwoorden zodat je meer informatie hierover hebt en wellicht betere keuzes kunt maken. Strippen Voordat je echt gaat praten over inleiden, hebben we een manier achter de hand waarmee je soms een bevalling kan laten starten, dit heet “strippen”. Wat houdt dit in en hoe werkt het dan? Strippen gebeurt door het doen van een inwendig onderzoek. Hierbij wordt er door de verloskundige met 2 vingers gevoeld naar de baarmoedermond. Eerst wordt deze beoordeeld op “rijpheid”. Net als bij een appeltje aan de boom moet ook een baarmoedermond rijpen. Deze is gedurende de zwangerschap gesloten, stevig van structuur en weggekanteld van de uitgang waardoor het een goede bescherming biedt aan de baby, het vruchtwater en de baarmoeder. Aan het eind van de zwangerschap gaat de baarmoedermond “rijpen”. Dit betekent dat de baarmoedermond richting de uitgang gaat kantelen, zachter/weker wordt van structuur en een beetje open gaat staan. Een rijpe baarmoedermond kan gestript worden. Dan masseer je met 2 vingers de randen van de baarmoedermond en woel je de vliezen los van de baarmoedermond die dan nog tegen elkaar aan geplakt zijn. Dit is dus niet de vliezen breken! Strippen kan gevoelig zijn maar is meestal niet pijnlijk. Er kan wat bloedverlies bij ontstaan (denk aan een hoeveelheid waar je een inlegkruisje voor zou dragen), dit is normaal. Het strippen kan de baarmoeder aanzetten tot weeën. Strippen werkt alleen als het lichaam er ook klaar voor is. Wetenschappelijk bewezen is dat strippen de bevalling met 1-2 dagen kan vervroegen. Te vroeg strippen zal dus ook niet werken. Wij gebruiken het in de praktijk in principe alleen vanaf 41 weken. Uiteraard is dit altijd in overleg met jou. Wat houdt inleiden in? Inleiden staat voor het kunstmatig op gang brengen van de bevalling daar waar het lichaam dat zelf nog niet gedaan heeft. Dit kan op verschillende manieren: het kunstmatig breken van de vliezen, een ballonkatheter of met een infuus met oxytocine. Het kunstmatig breken van de vliezen: het breken van de vliezen kan een manier zijn om de baarmoeder aan te zetten tot weeën maken. Tijdens een bevalling gebeurt dit regelmatig maar vóór een bevalling zijn we er altijd terughoudend mee. Dat heeft 2 redenen: Zodra je de vliezen breekt, ontstaat er een open verbinding tussen binnen en buiten de baarmoeder. Daardoor is er kans op infectie. Deze kans houden we graag zo klein mogelijk. Als we je vliezen gebroken hebben en er ontstaan geen weeën, moet je na 24 uur gaan inleiden omdat de kans op infectie dan toeneemt. Daarmee ontneem je jezelf de kans om “natuurlijk” te bevallen. Wanneer kiezen we dan wel voor vliezen breken zonder weeën? Dat doen we alleen de middag/avond voordat je ingeleid wordt. Je geeft je lichaam dan een aantal uren de tijd om te starten met de bevalling en de inleiding voor te blijven. Maar als de bevalling niet op gang komt, weet je dat je toch ingeleid gaat worden in de ochtend want dat stond al gepland. Ballonkatheter: dit wordt alleen in het ziekenhuis gebruikt (door een klinisch verloskundige) om een niet rijpe baarmoedermond te laten rijpen. Dit rijpen is een belangrijk proces. Als je een niet rijpe baarmoedermond hebt en je zou met een infuus weeën gaan opwekken, dan kan de baarmoedermond niet ontsluiten en kom je in een hele langdurige en ellendige bevalling terecht. Het rijpen van een baarmoedermond gaat vanzelf bij een bevalling die spontaan op gang komt. Als er een reden is om je bevalling in te leiden en dit rijpingsproces heeft nog niet plaatsgevonden, dan kun je door middel van een ballonnetje dit versnellen. Er wordt dan een katheter met aan het uiteinde een leeg ballonnetje in de baarmoedermond geplaatst. Deze wordt gevuld met wat (steriel) water. Dit “dwingt” de baarmoedermond om te rijpen. Als het ballonnetje vanzelf losraakt en naar buiten komt, is de baarmoedermond meestal goed gerijpt, 2 tot 3 centimeter open en klaar voor verdere actie. Een infuus met oxytocine: deze vorm van inleiden gebruik je alleen als hier een reden voor is en de baarmoedermond rijp is. Dit gebeurt altijd in het ziekenhuis onder leiding van de klinisch verloskundige. Middels een infuus krijg je het hormoon oxytocine toegediend waar je baarmoeder op reageert door weeën te maken. De hoeveelheid hormoon wordt geleidelijk opgevoerd tot er goede weeën zijn en dan stabiel gehouden. Hoe snel de weeën op gang komen of hoe lang de bevalling duurt, is niet te voorspellen. Bij iedereen verloopt het anders. Inleidingen kunnen heel snel verlopen maar ook langdurig zijn. Voor meer informatie over inleiden kun je in de handige linkjes kijken. Wanneer kiezen we voor inleiden? Inleiden doen we alleen als daar een medische reden voor is. Dit kunnen uiteenlopende dingen zijn als hoge bloeddruk, groeiachterstand van de baby of “over tijd” zijn. Hoe zit het als je over tijd bent? De definitie van over tijd zijn wordt door de WHO gesteld op een zwangerschapsduur van meer dan 42 weken. Hierbij gaan we ervan uit dat de zwangerschapsduur bepaald is met een termijnecho in het eerste trimester. Van de zwangere vrouwen bevalt 90% tussen 39 en 41 weken. Slechts 2-5% is nog niet bevallen bij 42 weken. Na een zwangerschapsduur van meer dan 42 weken ontstaat er een verhoogd risico op slechte conditie van de baby of babysterfte. Daarom worden vrouwen bij die termijn ingeleid en kiezen we ervoor niet langer af te wachten. In onze praktijk houden wij, bij voorkeur, het beleid van inleiden bij 42 weken aan. Tussen 41 en 42 weken zien we je wel regelmatiger zodat we je kunnen controleren en strippen als jij dat wilt. Rond 41+3 weken regelen we een afspraak in het ziekenhuis voor een hartfilmpje van de baby (CTG) en een echo om de hoeveelheid vruchtwater te bekijken. Indien deze controle goed is, wachten we dus af tot 42 weken. We kunnen dan naast het strippen met jou overwegen of we de middag/avond voor de inleiding je vliezen breken. Toch wordt er in het ziekenhuis wel eens eerder ingeleid dan 42 weken, ook al is er geen medische reden. Dit is dan op verzoek van de zwangere en heeft vaak te maken met moeheid (slecht slapen), een pijnlijk lichaam wat het gevoel geeft 'niet meer verder te kunnen' en ongeduld. Dit is een gevoel dat veel zwangeren hebben aan het eind van hun zwangerschap en de vraag is altijd 'is dit voldoende reden om de bevalling in te leiden?' Een inleiding is pittig. Je gaat een bevalling in gang zetten terwijl het lichaam zelf daar nog niet klaar voor is. Je “forceert” het op gang komen van de bevalling. Vaak wordt een inleiding door vrouwen als heftiger ervaren dan een spontane bevalling en we zien dan ook vaker dat vrouwen behoefte hebben aan pijnbestrijding. Lees voor meer informatie onze blog over inleiden . Het verdient in onze ogen absoluut de voorkeur om na 41 weken af te wachten en pas bij 42 weken “in te grijpen”middels een inleiding. Heb je het zwaar in die laatste week? Vraag hoe wij je kunnen ondersteunen om toch door die week heen te komen en hopelijk spontaan te gaan bevallen! Handige linkjes 42 weken Serotiniteit

Persoonlijk bevallingsverhaal van Laura: De geboorte van Noortje... Vader worden.... Een rollercoaster van emoties en (goedbedoelde) adviezen Menno's Story De geboorte van Guus... V anaf het moment dat mijn vrouw zwanger was, ging er in mijn hoofd een knop om. Plotseling was het niet meer alleen 'ons', maar ook 'ons plus een mini-versie'. En ja, ik moest toegeven, het was alsof ik in een achtbaan van emoties stapte. Natuurlijk wilden we het geweldige nieuws meteen delen, al waren we pas een aantal weken zwanger. Ja mannen, dat lees je goed; WE, want let op.. je bent samen zwanger! Na enige aarzeling nodigden we onze ouders direct uit om de volgende dag bij ons een hapje te eten, met natuurlijk een vaag excuus om ze over te halen van de plotselinge uitnodiging. En omdat wachten niet echt ons sterkste punt is, meldden we ons de volgende dag aan bij het Geboortehuis. Het leek wel alsof mijn partner zich ging inschrijven voor de meest fantastische cursus ooit. De vaart zat er lekker in, maar wat wilde ik eigenlijk zelf? Je wordt vader, maar waar begin je. In het begin zocht ik vooral hulp bij andere vaders in mijn directe omgeving, maar hier kwam ik voor een verrassing te staan. Veel van die gasten leken de eerste maanden van het vaderschap spontaan te zijn vergeten. Misschien omdat baby's minder snel een vaderlijke hechting ontwikkelen? Geen idee. Wat ik wel zeker wist, is dat toen ik bij mijn mannelijke collega's probeerde te ventileren over de toekomstige geboorte van mijn dochter, ze vooral bezig waren met welke sport ze zou gaan beoefenen. Serieus, jongens? Maar goed, laten we eerlijk zijn, mannen en vrouwen beleven zwangerschap anders. Ik bedoel, wij mannen hebben het toch vrij makkelijk, toch? Vraag dat maar aan iedere moeder. Om toch wat tips in te winnen, vroeg ik ook bij mijn ouders om advies, al was het voor hen natuurlijk ook ruim 30 jaar geleden. De Centuring Pregnancy avonden, die het Geboortehuis organiseert, hebben zowel mij als mijn partner enorm geholpen. De avonden waarbij ook de (toekomstige) vaders aanwezig waren, leverde bruikbare tips op. Wist je bijvoorbeeld dat de eerste poep van je baby zwart is? Nee, je baby is niet kapot. Daarnaast heb ik tijdens de zwangerschap nog enige podcasts geluisterd, waaronder Papa Podcast van Barend van Deelen en Wijnand Speelman. Verder heb ik het boek Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt! gelezen van de auteur Kluun. Dit boek bracht enige lucht in de zaak en leerde mij dat het vooral een kwestie van wachten is en dat je moet vertrouwen op je eigen emoties zodat je tijdens de zwangerschap je partner kan helpen met de kleine dingen, want eerlijk gezegd, we waren allebei nieuw op dit speelveld. Welke laatste tip ik mee wil geven voor de bevalling; ga beide voldoende opzoek naar afleiding, zowel voor jezelf als samen. Ik merkte vooral bij het naderen van de bevalling dat de tijd alleen maar langzamer ging en de dagen steeds zwaarder gingen wegen. Koester die momenten want het zal weer even duren voordat je met een koud biertje in de kroeg staat. De avonden waarbij ook de (toekomstige) vaders aanwezig waren, leverde bruikbare tips op. Wist je bijvoorbeeld dat de eerste poep van je baby zwart is? Nee, je baby is niet kapot. Eindelijk was het zover en mocht ik het bevalbad gaan vullen, tip: lees toch echt eerst die gebruiksaanwijzing.. ik was vergeten het zeil in het bad te leggen dat het bad tijdens de bevalling schoon houdt. Beginnersfout. Gelukkig was ik gewoon thuis op de dag van de bevalling en kon ik samen met mijn partner, onder begeleiding van Lubien, vol moed de bevalling ingaan. Als vader heb je snel het gevoel dat je tijdens een zwangerschap aan de zij-lijn staat maar het is o zo belangrijk om er voor je partner te zijn tijdens de bevalling. Dit geldt natuurlijk niet voor alle bevallingsverhalen, maar door er alleen al bij te zijn aan de rand van het bad en het helpen met coachen sleep je elkaar door de weeën. Enig puntje van kritiek kreeg ik toch wel toen ik een mandarijntje ging eten naast het bad, deze geur staat blijkbaar op de zwarte lijst en ik werd toch vriendelijk verzocht om de kamer te verlaten of die … mandarijn weg te stoppen. Na de bevalling waren die eerste nachten zoals voorspeld zwaar. En tijdens de kraamweek bleek dat zelfs de verloskundige en kraamverzorger elkaar tegenspraken. Mijn eigen mening meegerekend, besefte ik al snel dat vertrouwen op je eigen gevoel van onschatbare waarde is. Het verzorgen van een baby luistert vrij nauw en is volgens een gestructureerd schema om alles te kunnen peilen. Dit was in het begin erg wennen omdat ik er eerlijk gezegd ook niet altijd het nut van in zag na een zware slapeloze nacht. Maar je wilt natuurlijk het beste voor je kind dus even doorzetten. Te midden van alle luiers en slapeloze nachten, zag ik om me heen dat iedereen het nieuwe ouderschap op zijn eigen manier omarmt. Sommigen gaan all out, maar wij hielden het liever bescheiden. Ik denk dat het belangrijk is om vooral het geen te doen wat voor jullie goed voelt, en niet wat er verwacht wordt. Tijdens de zwangerschap en na de bevalling zijn er, soms zonder dat je van het bestaan van deze personen afweet, mensen die enorm met jullie meeleven. Tip: lees toch echt eerst die gebruiksaanwijzing... Ik was vergeten het zeil in het bad te leggen dat het bad tijdens de bevalling schoon houdt. Beginnersfout. Soms heel fijn, maar ook erg benauwend want je raadt het al; er worden verwachtingen gecreëerd door anderen die je niet waar wilt of kunt maken. Wees van het begin af aan duidelijk naar de buitenwereld hoe jullie willen omgaan met de eerste maanden met jullie pasgeboren kindje. Wij zaten na 3 maanden nog steeds met kraambezoek, die lang bleven zitten en vooral over hun eigen huisdieren bleven praten. Trap er niet in. Mijn tip zou zijn; blijf bij jezelf want alle clichés zijn waar, en de tijd vliegt voorbij. Je hebt echt geen tijd voor ongewenste bezoekjes van verre kennissen en achterburen. Een goede vriend van me zei ooit de wijze woorden; ‘Als men last heeft van een beslissingen van jou, om bijvoorbeeld nog niet op bezoek te mogen komen, dan is dat aan hun om daar mee te dealen en voor hun zelf een reden om mee naar de psycholoog te gaan als ze het geen plekje kunnen geven.’ De zware nachten maken het namelijk al moeizaam genoeg in een relatie, blijven communiceren en het uitspreken van elkaars wensen is op zichzelf al complex, maar wel de sleutel tot succes. O ja, en sportkeuzes voor mijn dochter zijn nu even niet aan de orde, eerst zelf maar eens van die bank af komen na deze drukke periode.

Binnen 3 dagen na de bevalling moet de baby aangegeven zijn bij de burgerlijke stand van de gemeente in de plaats waar je bent bevallen. Aangifte Hoe en wanneer? terug naar kraambed Algemeen Binnen 3 werkdagen na de bevalling moet de baby aangegeven zijn bij de Burgelijke Stand van de gemeente waar de baby geboren is. Dit kan in Hilversum zijn (Tergooi) maar ook Amersfoort (Meander) of Utrecht (Diakonessenhuis of het WKZ). Ben je thuisbevallen dan moet de baby aangegeven worden in het gemeentehuis van je woonplaats. Tegenwoordig kun je met je DIGID de aangifte online doen bij de betreffende gemeente. Je krijgt dan van ons een geboorteverklaring. Ga je bij het gemeentehuis zelf aangifte doen, vergeet dan niet de erkennings-papieren of trouwboekje en jullie paspoorten mee te nemen. Hielprik en gehoortest Na de aangifte, geeft de gemeente aan de GGD door dat jullie baby geboren is. De GGD zal tussen de 4de en 8ste dag na de geboorte bij jullie thuis langskomen voor de hielprik en gehoortest. Vanwege het moment waarop de hielprik moet plaatsvinden, is het van belang de baby zo spoedig mogelijk aan te geven! Zie voor meer informatie de button hielprik en gehoortest op de kraambed pagina. Zorgverzekering en erkenning Nadat je van de gemeente een BSN nummer hebt gekregen voor jullie baby, is het belangrijk de baby in te schrijven bij 1 van jullie zorgverzekeringen. Kies hiervoor de zorgverzekering van jou of je partner die het meest uitgebreid is. Een kind tot 18 jaar is kosteloos meeverzekerd. Heeft jouw partner in de zwangerschap de baby erkend bij het Gemeentehuis? Dan is daarmee het ouderlijk gezag voor je partner direct geregeld. Hebben jullie geen erkenning gedaan? Dan zal de moeder fysiek aanwezig moeten zijn bij de aangifte van de baby om dit alsnog te regelen (tenzij jullie bewust afzien van erkenning). Handige linkjes Gemeente Gooise Meren - Aangifte Gemeente Stichtse Vecht- Aangifte

Wat zeggen onze clienten? Een plek waar anderen vertellen wie en hoe wij zijn. ​ Welkom bij Geboortehuis reviews. De plek waar onze cliënten vertellen wie en hoe wij zijn. Onze reviews Meer reviews... Door onze voorbereiding en de hulp van het Geboortehuis hebben wij de bevalling van onze dromen gehad. Nog altijd loop ik met een warm gevoel langs de praktijk, altijd kijk ik even naar binnen. Inmiddels zonder emotioneel te worden, haha. Als wij ooit een tweede kindje mogen krijgen verheug ik mij nu alweer om terug te komen bij deze fijne praktijk. Bron: Nina's story Wat zeggen onze cliënten? Als je bekend staat als een écht persoonlijke verloskundigenpraktijk, dan krijg je ook dezelfde persoonlijke benadering terug van cliënten. Lees hier de vele handgeschreven lieve berichtjes, kaartjes, briefjes die wij mogen ontvangen...

Centering Pregnancy vanuit het oog van een papa-to-be Centering Pregnancy vanuit het oog van een papa-to-be... Shiva's Story Zwanger zijn is teamwork... A ls man sta je tijdens een zwangerschap vaak in de schaduw van het grote wonder dat zich in de buik van je partner afspeelt. Je bent tijdens deze 9 maanden van alles zoals chauffeur, massagetherapeut en de emotionele klankbordhouder, maar écht begrijpen wat er gebeurt? Dat is een ander verhaal. Gelukkig was daar Centering Pregnancy bij verloskundigenpraktijk Geboortehuis - een ervaring die mij niet alleen inzichten gaf, maar ook een groep lotgenoten en hooplachbuien. De eerste keer: ongemakkelijk of meteen gezellig? De eerste sessie voelde een beetje als een blind date. Een kring van (enigszins gespannen) aanstaande ouders, elk met hun eigen verhalen en vragen. Ik scande de groep: andere vaders-to-be die, net als ik, waarschijnlijk nog nooit hadden nagedacht over dingen als bekkenbodemoefeningen of perstechnieken. We gaven elkaar een knikje dat universeel vertaald kon worden als: We zitten hier samen in, vriend. Af en toe kwam er een ongemakkelijk lachje van ergens uit de groep. Ik was er in ieder geval als de kippen bij als er een kans was voor lol. Echt ongemakkelijk is het nooit geworden want we kwamen als snel in een modus van een veilige omgeving waar we allemaal ons verhaal konden delen en elkaar konden inspireren en informeren. Onze begeleidster in de groep Lubien wist meteen de toon te zetten: laagdrempelig, informatief, maar vooral heel gezellig. Ze heeft een gave om alles – van hormoonschommelingen tot het persen tijdens de bevalling – zo uit te leggen dat zelfs wij, de partners, het snapten. En dat met een flinke dosis humor. Ik had thuis wat boeken liggen waar ik de informatie bij elkaar kon sprokkelen maar zo’n onderonsje maakt de theorie wat levendiger. Ik heb geleerd dat er na de overgangsfase een uitdrijvingsfase bestaat. Mijn enige associatie met het woord ‘uitdrijving’ is een horrorfilm uit de jaren ‘70 van William Friedkin die ik niet kon verenigen met dit mooie gebeuren. Al snel werd duidelijk tijdens een interactief spelletje dat dit de persfase is. Zo leer je wat! Leren van elkaar (en veel lachen) Elke sessie had een thema: voeding, bevallen, de instrumenten van een verloskundige, verdoving, maar ook hoe wij als partners een steentje konden bijdragen. De mooiste momenten? Wanneer we elkaars verhalen hoorden. Sommige vaders waren al ervaren, anderen (zoals ik) liepen nog steeds te stoeien met het idee dat er écht een baby kwam. Het kwam ook steeds dichterbij. Door middel van deze bijeenkomsten had ik het gevoel dat we als groep goed en gezamenlijk elk mijlpaaltje konden delen. We gaven elkaar een knikje dat universeel vertaald kon worden als: We zitten hier samen in, vriend. Er waren hilarische misverstanden zoals toen er een kiwi in mijn handen werd gedrukt en deze moest koppelen aan de zwangerschap. “Heeft dit te maken met babyhaar omdat deze kiwi op een baby met weinig babyhaar lijkt?”. Het bleek te liggen in de sferen van vitamines en tekorten bij de zwangere, sorry mama van Axel. En, ook explorerende vragen zoals “Wat is de visie van de praktijk ten aanzien van het toedienen van lachgas aan de partner?". Maar vooral veel herkenning, goed contact en echt de ervaringen met elkaar delen op een manier hoe een ieder dat zelf wilt. Gelukkig geen ‘hoe-niet-terug-te-knijpen-wanneer-de-zwangere-in-je-hand-knijpt-tijdens-de-bevalling’-avond Eén van de grootste verrassingen van Centering Pregnancy was toch echt de gezellige klik die ontstond onder elkaar. We begonnen met wat onwennige grapjes en uiteindelijk is er een groepsapp waarin bevallingsupdates en slapeloze nachten gedeeld werden. Dit was er vooral van en voor de zwangere maar geheid dat mijn onhandige uitspraken gedeeld werden. Het idee van een zwangerschapscursus met yogamatten, ademhalingstechnieken en ‘hoe-niet-terug-te-knijpen-wanneer-je-partner-in-je hand-knijpt-tijdens-de-bevalling’-avond zijn me bespaard. Ik zou er aan meedoen als dit onderdeel was van het programma maar al snel werd duidelijk dat dit een open, informele en bijzondere optelsom van momenten is geweest. Sommigen van ons dachten vooraf dat deze sessies vooral “voor de moeders” waren, maar we kwamen erachter dat onze rol minstens zo belangrijk was. Lubien wist perfect hoe ze ons erbij moest betrekken. Niet door ons simpelweg taken toe te schuiven, maar door ons echt bewust te maken van hoe wij het verschil kunnen maken – en dat zonder de betweter uit te hangen. Dus aan alle toekomstige vaders: als je ooit twijfelt over Centering Pregnancy – DOEN! Je leert, je lacht, en je ontdekt... Een ervaring om nooit te vergeten Toen de sessies voorbij waren, keken we elkaar aan van, het komt goed jongen. Geniet ervan! Het mooie van deze sessies is ook de bewuste samenstelling van zwangerschappen die dicht bij elkaar liggen. Op die manier zijn de ervaringen meer waardevol. We vertrokken met meer kennis, meer zelfvertrouwen en goede contacten. Oh, en voor mij dat ik mijn liefde voor films moet ontkoppelen en de uitdrijving als persen moest zien. Dus aan alle toekomstige vaders: als je ooit twijfelt over Centering Pregnancy – doen! Je leert, je lacht, en je ontdekt dat je niet alleen staat in deze achtbaan van hormonen, verwachtingen en (ja, ook) liefde. En dan heb ik het niet eens over de zwangere. En als je geluk hebt, krijg je een begeleidster zoals Lubien, die je niet alleen voorbereidt op de bevalling, maar je er ook nog van laat genieten. 2 extra tips voor de papa to be om verder betrokken en geïnformeerd te zijn naast de CP-avonden: Leuke literatuur: 'Túúrlijk schatje ' van Jasper Rombout en 'Babymanagement' voor mannen' van H.J. Hanssen. Apps voor de Paps: Zwangerschap+, ZwangerHap, Oei ik Groei, Túúrlijk schatje, Kinder (mocht je babynamen willen swipen). Shiva - trotse papa van Axel.

Met cyclusmonitoring kun je goed berekenen wanneer je vruchtbare dagen zijn om een zwangerschap te voorkomen of juist te plannen Cyclusmonitoring terug naar anticonceptie Algemeen Je kan als vrouw je menstruatiecyclus in kaart brengen en goed bijhouden. Als je een regelmatige cyclus hebt van 28 dagen, kun je goed berekenen wanneer je vruchtbare dagen zijn om zo een zwangerschap te voorkomen of juist te plannen. De vruchtbare periode bevindt zich tussen de 11de en 16de dag na je eerste dag van je laatste menstruatie. Wil je niet zwanger worden, dan moet je deze dagen vermijden om seksueel contact te hebben of bijvoorbeeld condooms gebruiken. Cyclusmonitoring is redelijk betrouwbaar bij een regelmatige cyclus maar niet erg betrouwbaar als je een onregelmatige cyclus hebt. Er kunnen snel “rekenfoutjes” gemaakt worden en de kans op een ongewenste zwangerschap is hoog. Handige linkjes Anticonceptie Keuzehulp anticonceptie

Hier vind je alle gegevens die nodig zijn om contact met ons op te nemen. Wil je je graag aanmelden? Klik op de aanmeldbutton Heb je een andere vraag? Vul dan het contactformulier in. Welkom bij het Geboortehuis Hier vind je alle gegevens die nodig zijn om contact met ons op te nemen. Wil je je graag aanmelden? Klik op de aanmeldbutton Heb je een andere vraag? Vul dan het contactformulier in. Let op, heb je een zorgvraag (buikpijn, bloedverlies of zorgen)? Bel ons dan altijd. Het contactformulier wordt niet altijd direct door ons gelezen. Contact formulier Voel je welkom! Neem contact met ons op Heb je een vraag voor ons? Vul dan onderstaand contactformulier in. Wij zullen dan zo snel mogelijk reageren. Uiteraard kun je ons altijd 24 uur per dag bellen via onderstaande telefoonnummers. Mocht je je direct in willen schrijven, maak dan gebruik van de knop direct inschrijven. Contactformulier Voornaam* Last name* Email* Phone Message* Versturen Telefoon: +31 (0)35 - 6915458 Kies optie 1 voor het spreken van de verloskundige Kies optie 2 voor het spreken van de praktijkassistente Praktijk Bussum Huizerweg 24a, 1402 AB in Bussum Praktijk Loenen aan de Vecht Molendijk 8, 3632 EN in Loenen aan de Vecht Email: info@geboortehuis.nl Direct inschrijven...

Persoonlijk bevallingsverhaal van Wendy: Van de lauwe wolk gevallen 2020 zou ons jaar worden, we zouden gaan trouwen en als kers op de taart had ik vlak voor ons trouwen een positieve test in handen. We konden ons geluk niet op, zo mooi dat ook dit kindje stiekem bij ons trouwen aanwezig was! Wendy's Story Van de blauwe wolk gevallen W e verheugden ons op de komst van ons kleintje, alles was al (veel te) vroeg klaar. Op wat kwaaltjes en spanningen na ervoer ik een perfecte zwangerschap. Elke keer hoorden we dat we zo'n lekker actief kindje hadden met een sterk kloppend hartje. Met de geslachtsecho moesten we zelfs 3 keer terugkomen omdat hij steeds verkeerd ging liggen, wat moesten we daar om lachen, nu al eigenwijs.... Maar toen... De 20 weken echo... Ik had wel wat spanning vooraf, die ik niet kon verklaren. Ik wilde liever niet, heel gek, want alle andere echo's keek ik naar uit. Die spanning bleek niet geheel onterecht. Nadat ze ons kindje goed bekeek kwam ze in de buurt bij het hartje, een punt wat ik wat spannend vond. Nooit vergeet ik de woorden van de echoscopiste; "ik ga eerlijk tegen jullie zijn, wat ik zie is niet goed.... echt niet goed". Ze legde ons uit wat ze zag (het maagje op de plek van het hartje) en vol verwarring en verdriet, maar toch hoopvol (misschien heeft ze het niet goed gezien of valt het mee) reden we naar huis. Heel lief werden we diezelfde avond nog gebeld door Charlotte, of we begrepen wat er was en hoe we ons voelden. We konden ons verhaal doen en begrepen beter wat er speelde. Gelukkig konden we al heel snel (na 2 dagen al) naar het AMC voor een GUO, de uitgebreide versie van een 20 weken echo. Helaas werd daar de diagnose van de 20 weken echo bevestigd, ons kindje had een CHD (congenitale hernia diafragmatica). De ernst was hier niet goed te bepalen, daarvoor zouden we naar het Erasmus in Rotterdam moeten. Wel adviseerden ze ons om een vruchtwaterpunctie te doen om chromosomale aandoeningen uit te sluiten (de NIPT is niet 100% waterdicht). Helaas was er bij het Erasmus wat meer tijd nodig voor we er terecht konden, we zaten een week in spanning en hoop. Misschien valt het mee, zelfs de hoop dat het zich alsnog vanzelf had opgelost. Maar ook het Erasmus had geen goed nieuws; ons kindje was zeer ernstig ziek. Voordat ik zwanger werd hadden wij al een gesprek gehad over wat we zouden doen bij ernstige afwijkingen. Toen waren we er vrij duidelijk over; we wilden geen kindje op de wereld zetten wat geen eerlijke kans zou krijgen. Maar nu stonden we echt voor de keuze, de moeilijkste keuze in ons leven; gaan we het proberen met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid op overlijden, ernstig lijden of in ieder geval een beperking? Of willen we onszelf, ons gezin en ons kindje hiervoor beschermen? We kozen, met pijn in ons hart voor de laatste optie. We gaven onze keuze door en mochten jn het AMC bevallen. Na een paar dagen moesten we ons melden bij de gynaecoloog, hier kregen we nog eens alle informatie, de vraag of we nog steeds achter onze beslissing stonden en we kregen de 1e medicatie mee. Deze moest ik 2 dagen voor de geplande inleiding innemen. Wat een vreselijk moment... Geen weg meer terug, nu werd het afscheid echt ingezet. Op vrijdag 15 januari 2021, 2 dagen na het innemen van dit medicijn meldden we ons in het AMC. De verpleegsters en verloskundigen daar waren zo lief! Er was alle begrip voor ons verdriet. Het moment van inbrengen van de medicatie die de weeën zou opwekken was weer even pittig, nu werd het echt definitief. Enerzijds wilde ik zo graag dat het achter de rug was, anderzijds was ik nog niet toe aan dit afscheid. Het afscheid van een droom, een toekomst, van ons kindje. De bevalling was heftig, maar mooi. Ik werd ontzettend misselijk van de pijn, emoties en medicatie. Aan alle kanten werd ik geholpen en voelde ik me gesteund, zoals de verpleegkundige zo lief zei; "dit afscheid doet al pijn genoeg, de rest maken we je zo makkelijk mogelijk". Met 22+1 werd onze Mason geboren, 27cm lang en 500 gram zwaar. Hij heeft nog een ruim uur in onze armen mogen liggen en waar zijn 1e hartslag in mijn buik plaatsvond had hij de laatste in de armen van zn vader. Aan de buitenkant was er niets aan hem te zien. Ook hier had ik weer een dubbel gevoel over, ergens had ik wel de bevestiging willen hebben van wat men op de echo's gezien had. Maar dan hadden we wellicht niet zulke mooie foto's gehad. Ondanks de moeilijkheden met Covid hebben we (dankzij een superlieve verpleegkundige) hele mooie foto's. Het liefst had ik Stichting Still gevraagd, maar helaas mocht er niemand bij. Onze trouwfotograve heeft mij voor de bevalling wat uitgelegd over mijn camera, de verpleegkundige maakte met zowel mijn camera als de camera van de afdeling prachtige foto's. Ze heeft ons echte gouden uur vastgelegd. Het uur waarin wij als gezin eventjes compleet waren. Deze foto's zijn later bewerkt door onze trouwfotograaf. Zo hebben we prachtige, bijzondere beelden van onze zoon en ons als gezin. Ook hebben we voetafdrukjes, die we later in brons hebben vereeuwigd. Een waardevol aandenken aan onze 1e zoon. Wij hebben ervoor gekozen Mason achter te laten in het ziekenhuis, we hebben hem afgestaan aan de wetenschap. Het gaf ons rust om te weten dat op deze manier zijn veel te korte bestaan een bijdrage levert aan de medische wetenschap van de toekomst. Tegenwoordig is er gelukkig de mogelijkheid om je kindje aan te geven bij de gemeente. Helaas ging dit niet zonder slag of stoot... In Amsterdam wist men niet wat ze er mee aan moesten, de systemen konden niet verwerken dat iemand slechts 1 uur geleefd heeft en gaven steeds foutmeldingen. Via omwegen lukte het toch. Vervolgens moest mijn man naar de gemeente hier in Gooische Meren. Door de omslachtige manier van verwerken in Amsterdam was alleen de geboortemelding door gekomen. Hij werd dus vrolijk gefeliciteerd. Toen hij vertelde wat er werkelijk aan de hand was schrokken ze enorm. Ze hebben direct met Amsterdam gebeld en alles recht getrokken. Nu had onze kleine jongen echt bestaan! Na Mason werd ik weer zwanger, wat een spanning had ik met die zwangerschap. Elke keer de angst dat er iets mis zou zijn en ik het (weer) niet door zou hebben. Ik plande pretecho's vlak voor medische echo's om de spanning te spreiden en zo hebben we het gered tot de bevalling. Ook dit was nog even spannend, met 36 + 4 verloor ik vruchtwater. Vanaf dat moment moest ik opgenomen worden in Tergooi. Mijn man regelde alles thuis. De datum werd spannend, het was half januari en ik wilde pertinent niet dat dit kindje op dezelfde datum geboren zou worden als zijn broer. Van het ziekenhuis kregen we de keuze; iets eerder inleiden of afwachten. We kozen voor inleiden, ik durfde afwachten niet aan, bang voor de datum, maar ook dat er op het laatst nog wat mis zou gaan, ik wilde mn kindje in mn armen! Op 14 januari 2022 (1 dag voor de jaardag van Mason dus) werd onze gezonde zoon Timothy geboren. De cirkel was rond.... Onze jongens hadden ieder hun eigen dag. Wat ik heel bijzonder vond was dat ze zo op elkaar leken ook! Mede daarom hebben we met de new born fotograaf besproken niet te veel slapende/ogen dicht foto's te maken, dit gaf mij te veel associaties met Mason. Naast mijn eigen angst en verdriet heb ik steeds zo veel respect gehad voor mijn man. Er is veel aandacht voor de zwangere vrouw, maar in mijn ogen wordt de rol van de partner vaak wat onderschat. Ga er maar aan staan; je verheugt je op een kindje met je vrouw, samen zien jullie een toekomst als gezin en dan wordt ruw de grond onder je voeten vandaan geslagen. Je gaat zelf kapot van verdriet, maar tegelijkertijd zie je je partner lijden. Ze heeft enorm verdriet, ze rouwt... Je ziet haar mentale pijn, je ziet haar fysieke pijn en je wilt er voor haar zijn. Dat wil je zelf, maar dat wordt ook door de maatschappij verwacht. Jij moet de rots zijn waarop zij kan bouwen. Maar wat de maatschappij "vergeet" is dat jij net zo goed uitkeek naar dit kindje, dat ook jij een kind verloren bent. Je ervaart dan misschien niet de fysieke pijn van de bevalling, het herstel etc, maar je partner zien lijden is ook lijden. Ik ben zo dankbaar dat mijn man dit samen met mij heeft willen doorstaan, dat we in staat bleken om elkaar te vinden, de verschillen in verwerken te respecteren en erkennen en vooral elkaar te blijven zien. In dit hele proces, zowel met Mason als Timothy en de miskraam die ik helaas afgelopen zomer nog had zijn we zo fantastisch fijn begeleid door het Geboortehuis! Er was tijd, ruimte en begrip voor angsten, spanningen, verdriet en niet te vergeten ons verhaal. Wat was ik intens dankbaar dat zij als een van de weinigen foto's wilden zien van Mason en ons verhaal wilden horen. In dat stukje voelde ik me zo eenzaam, ik was moeder geworden, maar voelde me daarin niet erkend. Dankbaar ben ik deze fantastische dames voor deze erkenning, tijd en aandacht. Dit was meer waard dan ze zich waarschijnlijk zullen beseffen. Of er ooit nog een broertje of zusje gaat komen weten we niet, na dit alles is het vertrouwen wel een beetje weg. Naast mijn eigen angst en verdriet heb ik steeds zo veel respect gehad voor mijn man.