Search this site

Persoonlijk bevallingsverhaal van Laura: De geboorte van Noortje... Mijn helende en positieve geboorteverhaal van Philou... Lieke's Story De geboorte van Philou... Geboorte Florian 2021 Op 13 augustus 2021 is onze zoon Florian geboren, in het OLVG West in Amsterdam. Hoewel de eerste vijf centimeter goed gingen, eindigde de bevalling in een medische nachtmerrie - waarin communicatieve fouten zijn gemaakt en ik de controle over mijn lichaam volledig verloor. Tijdens de uitdrijvingsfase was ik er niet zeker van of we een gezonde en levende zoon zouden ontmoeten. Dat onzekere, spannende en stressvolle gevoel heeft veel impact gehad. Naast blijdschap en een overweldigd gevoel van nieuwe liefde, ervaarde ik de eerste periode na de geboorte van Flo ook heel veel verdriet. Ik moest die ervaring een plek geven en voelde me daarin vaak eenzaam. Verwerking Ondanks de vervelende ervaring, was de wens voor een tweede kindje groter. Precies een jaar geleden, op 5 februari 2023, kwamen we er achter dat ik weer in verwachting was. Het eerste trimester was vooral overleven (natuurlijk heel blij!!), want misselijk en lamlendig. Na het eerste trimester kwam ruimte om na te denken over een volgende bevalling. De dames van het Geboortehuis namen vanaf moment 1 mijn eerste verhaal heel serieus. Ik voelde me gehoord en gezien en besefte opnieuw: ons eerste geboorteverhaal is niet normaal en heel verdrietig. Daar moesten we wat mee. Onder intensieve begeleiding van Lubien en (coach) Simone heb ik gewerkt aan thema’s zoals veiligheid en vertrouwen. Ik heb (oude diepgewortelde) trauma’s met beide ogen durven aankijken, we hebben ze aangepakt en ze een nieuwe plek weten te geven. Met onder andere het gevolg: heldere bevalwensen, heel veel vertrouwen en een krachtig gevoel. Ik was er klaar voor! De bevalling Op 9 oktober rond de klok van 03.00 uur moest ik naar de wc en voelde ik lichte krampen. ‘Negeren’, dacht ik, maar ik wist: dit zou zomaar iets kunnen betekenen. Terug in bed voelde ik nattigheid en wist ik: mijn vliezen zijn gebroken. Ik sprong uit bed (want natuurlijk nog geen matje onder ons matras) en liep naar beneden om wat vruchtwater te kunnen opvangen in een glaasje. Ik zocht met trillende handen -want toch wel nerveus- het zeiltje in het kraampakket, nam twee paracetamol en besloot: rust pakken en negeren! Terug in bed werd mijn man wakker omdat ik zat te kutten met het zeiltje. We probeerden nog een beetje te slapen. Lukte natuurlijk niet, maar rust is rust. Om 07.00 uur moest ik me langzaamaan toch wel echt concentreren tijdens de weeën. Ze kwamen snel achter elkaar, maar duurde kort: minder dan een minuut. Ik appte Lubien dat mijn vliezen waren gebroken en de weeën rustig waren begonnen. We spraken af dat ze er om 09.00 uur zou zijn. Laat de tijd maar los, zei Lubien. Je hoeft je weeën niet te timen. En ik dacht: ja, weg met die klok. Ook appte ik mijn moeder, zodat ze wist dat het was begonnen. In dit scenario hadden we afgesproken dat zij Flo zou ophalen van de opvang s’middags en mee naar huis zou nemen. Alles in kan en kruiken, fijn! Flo besloot (natuurlijk precies die dag) uit te slapen. Rond 08.00 uur vroeg ik Alex om hem toch maar wakker te maken en hem weg te brengen naar de opvang. Ik heb hem tussen de weeën door uitgebreid gedag kunnen zeggen. Als er een wee kwam, ving ik die op in de keuken en vervolgens liep ik terug naar hem om hem nog even goed te bekijken. Ik nam met een brok in mijn keel afscheid van ons ‘enigskind’. Hij is straks grote broer! Het vertrek van Alex en Flo viel me even zwaar. Het voelde toch ook als een beetje afscheid nemen van ‘ons drieën’. Ik zocht telefonisch steun bij Lubien en die wist (natuurlijk) de juiste dingen te zeggen. En bovendien: ze was al onderweg! De impact van deze helende, positieve bevalling is groot. Zo zelfverzekerd, zo in controle, zo empowered. Al deze positieve gevoelens zijn diepgeworteld geraakt en zingen na in mijn dagelijkse leven. Een geweldig mooie ervaring, die ik door de intensieve en fijne begeleiding van Lubien, met een heel warm en trots gevoel voor altijd in mijn hart meedraag. 09.00 uur. Lubien was er en Alex was ook weer terug. Toch voelde ik me nog onrustig, alsof ik nog wat dingen moest doen of regelen. Ik was in ontkenningsfase en ‘had geen zin’. Ik voelde me een beetje tegendraads, terwijl de omstandigheden perfect waren: Flo naar de opvang, ik kon lekker thuis blijven als ik dat wilde, voor de 40 weken (wilde ik graag) en Lubien en mijn man waren er. Gelukkig konden we er om lachen en stelde Lubien me gerust: we moeten even landen in de bevalling. Dat is soms even zoeken en helemaal niet erg. Ik ving voorovergebogen de weeën op, hangend op een kast in onze slaapkamer. Rond 09.30 uur besefte ik: het is écht begonnen en ik wil dat omarmen. Het werd intern muisstil en ik voelde een deken van rust over me heen komen. Een mooi en bijzonder moment. Vanaf toen ging het rap en Lubien had dat in de gaten. Daarom kreeg Alex al gauw de instructie om het bevalbad op te zetten. ‘Daar zijn we nog niet hoor, Lubien’, zei ik - met in mijn hoofd: dit wordt vast weer een lange marathon. ‘Doe toch maar, Alex’, zei Lubien. Het hartje van de baby werd gecontroleerd en ze deed het super. ‘Hoe is mijn hartslag?’, vroeg ik onder invloed van hormonen. ‘Nou die zal vast goed zijn, misschien een beetje verhoogd’, zei Lubien - waarna we hard moesten lachen. Om 11.11 uur werd onze dochter Philou thuis, in bad, in een hele veilige en vertrouwde sfeer geboren. Met onze dochter op mijn borst voelde ik direct: ze is gezond. Ze ademt. Ik heb het gedaan. Ik heb het gekregen. Een droombevalling. We besloten samen om boven ‘in ons hol’ te blijven. Gordijnen dicht, het voelde warm en veilig. In Flo zijn kamer was Alex in de weer met het bad - wat hij heerlijk vond: een concrete taak - en ik ving de weeën op. Eerst onder de douche, waar ik ineens besefte: volgens mij gaan we naar de actieve fase. De fase waar ik het meest bang voor was, want vanaf 7cm ging het bij Flo ‘mis’. Gelukkig kon ik mijn gedachten uitspreken, zodat Lubien wist waar ik zat en me kon coachen. Dat ging goed. En dat glaasje zoete diksap onder de douche was ook wel lekker. Daarna ving ik weeën op afwisselend voorovergehangen op de kast, de schouders van Lubien deden het natuurlijk goed, of op knieën op de grond, leunend op ons bed - waar Lubien en Alex tegendruk gaven op mijn onderrug. Alex besloot tussendoor nog even de afwasmachine uit te ruimen - waar ik me aan stoorde en waar Lubien en ik daarna om moesten lachen. Vervolgens kwam hij later met zijn lepeltje al roerend in zijn koffie boven. Die koffie en die lepel moesten weg! Duidelijk. Ik hing nog steeds aan het bed op mijn knieën. Alex moest nog iets bij het bad doen en Lubien wilde wat pakken. Ik wilde niet alleen zijn en kon dat gelukkig uitspreken, dus Alex bleef bij me. Rond 10.30 uur wilde ik weten op hoeveel cm ik zat. Lubien opperde: het hoeft niet! Je zit er zo goed in, het gaat echt lekker. 3cm kan ook 7cm betekenen, het kan echt hard gaan. Toch wilde ik het graag weten en grappend vroeg ik of Lubien niet zo’n ‘lekker morfinepompje’ in haar tas had meegenomen. We doen nog twee weeën en dan gaan we de ontsluiting meten. Op dat moment zat ik op 5cm. Lubien gaf aan dat de ligging van het hoofdje en omstandigheden perfect waren, dus dat het zomaar echt heel hard zou kunnen gaan. Ik heb dat toen wel gehoord, maar ik dacht vooral: mooi, we zijn op de helft. Precies op dat moment was het bad vol en kon ik daar in. Lubien checkte nog even voor de zekerheid: blijven we thuis (ik wilde een thuis,- of ziekenhuisbevalling tijdens de bevalling pas beslissen)? Ja, we blijven thuis, we gaan precies nergens heen. Ik stapte in bad en dacht direct: dit is alles wat ik wil. Ik kom hier niet meer uit. Na enkele minuten voelde ik al persdrang. Die probeerde ik nog weg te zuchten/puffen, maar ze kwamen al gauw met alle kracht en hevigheid. Om 10.50 uur begon ik met actief meepersen. Alex wilde nog even alle ramen dichtdoen (want: oergeluiden en buren), maar ik verzocht hem (dwingend) om te blijven. Natuurlijk was ik totaal niet met de buren bezig. De klink van de deur werd tussendoor nog even gerepareerd, maar ook dat was naar mijn idee absoluut geen goed plan. Hier blijven. Naast me zitten. Het persen ging goed. Ik volgde mijn lichaam, die me precies vertelde wat ik moest doen. Mijn man dichtbij, Lubien dichtbij. Na een perswee, voelde ik het hoofdje weer een beetje teruggaan. Dat vond ik een vervelend gevoel, want even voelde het ‘alsof ik voor niks aan het persen was’. Lubien stelde gerust: ‘Lieke, het gaat hard genoeg. Het hoeft niet sneller. Het gaat goed zo’. Dat hielp. Op een gegeven moment vroeg ik me ook nog even af of het wel ging passen. ‘Ja’, zei Lubien vol vertrouwen. ‘Voel maar’. In eerste instantie durfde ik dat niet, maar toch gedaan. Ik voelde een stukje van haar hoofdje! Het emotioneerde me en gaf me de laatste motivatie. Toen het hoofdje stond, wist ik: nu goed opletten, want hier heb ik de meeste kans op schade. Goed opletten wat Lubien zegt. Probeer maar weg te ademen, even wachten met persen. Voor mijn gevoel duurde dat wel lang, want AU AU AU. Dat deed echt zeer. Daarna voelde ik aan alles: ze moet er nu uit! Het is mooi geweest!! Om 11.11 uur werd onze dochter Philou thuis, in bad, in een hele veilige en vertrouwde sfeer geboren. Met onze dochter op mijn borst voelde ik direct: ze is gezond. Ze ademt. Ik heb het gedaan. Ik heb het gekregen. Een droombevalling. Gouden uren Alex en Lubien hielpen mij na enkele minuten uit bad. Ik hield Philou vast. Op bed kwam de placenta heel gemakkelijk en goed rond 11.30 uur. De navelstreng nog vast. Lubien pakte de placenta in en Philou en ik werden lekker warm toegedekt. Onze dochter op mijn borst. Samen bijkomen. Het was zo fijn, warm en knus. Lubien rommelde wat aan, Alex lag naast ons - samen bewonderden we ons nieuwe gezinslid. Philou dronk al gauw wat aan de borst. Na een uur besloten we samen om de navelstreng door te knippen. Die was inmiddels uitgeklopt. Alex wilde dat graag doen. Ook de medische checks werden gedaan. Heel vlakbij me, ik kon alles zien en maakte het allemaal mee. Pas op mijn verzoek checktte Lubien wat de eventuele schade aan mijn vagina was. Ook dat ging zo zacht en gecontroleerd (en viel gelukkig mee). We rommelden gezellig wat aan en pas rond lunch kwam de kraamzorg. Er werden tosti’s gebakken, ik kon zelfstandig douchen (de kraamzorg stapte vrolijk de badkamer binnen. Hallo kraamzorg, ik ben Lieke! Alle schaamte voorbij). Plassen was nog een hobbel (ging bij Flo niet) - maar ook hierin stelde Lubien me gerust: het hoeft nu niet. Kijk vanmiddag rustig aan. En dat lukte ook. Het was een perfecte dag. Het gouden uur, werden gouden uren, werden gouden weken. De impact van deze helende, positieve bevalling is groot. Ik voel(de) me zo sterk, zo krachtig. Ik leed geen pijn, ik leidde de pijn. Zo zelfverzekerd, zo in controle, zo empowered. Al deze positieve gevoelens zijn diepgeworteld geraakt en zingen na in mijn dagelijkse leven. Een geweldig mooie ervaring, die ik door de intensieve en fijne begeleiding van Lubien, met een heel warm en trots gevoel voor altijd in mijn hart meedraag.

In een gesprek denken we samen met jou na over het zo optimaal mogelijk maken van de omstandigheden om zwanger te worden. Preconceptioneel advies Zwanger willen worden kan soms de nodige vraagtekens opleveren. Hoe kan jij zorgen voor een optimale start aan een zwangerschap? Persoonlijk advies Zwanger (willen) worden is lang niet voor iedereen een gemakkelijke stap of gemakkelijke keuze. Er kunnen veel dingen spelen die de keuze om een zwangerschap aan te gaan, moeilijk maken. Ook kan het zo zijn dat de wens er is maar de zwangerschap nog uit blijft. Heb je de behoefte om hier met een professional over te praten? Dan ben je bij ons aan het juiste adres! Loop je aan tegen medicijngebruik wat mogelijk schadelijk voor de zwangerschap zou kunnen zijn erfelijke ziektes bij jou of je partner erfelijke ziektes in jouw familie of die van je partner een eerder kindje gekregen met een aangeboren afwijking het ongewenst uitblijven van een zwangerschap een eerdere moeilijke zwangerschap of bevalling meegemaakt je menstruatiecyclus (onregelmatig) je gezondheid voeding en lifestyle spanning of angst Praktisch Alle verloskundigen van het Geboortehuis zijn opgeleid om dit gesprek met jullie aan te gaan. Met veel ervaring en de medische kennis kunnen we jou voorzien van advies. Soms verwijzen we je naar de persoon (huisarts / gynaecoloog / coach / psycholoog / diëtiste) of instantie die jou beter verder kan helpen. Neem contact op met onze praktijk om een afspraak in te plannen. Tip: vul de vragenlijst van zwangerwijzer.nl alvast in, dat maakt het gesprek vaak makkelijker! Mogelijkheden Je kan je ten alle tijden aanmelden voor een preconceptie adviesgesprek. Dit betekent dat we voor een daadwerkelijke zwangerschap samen met jou nadenken over het zo optimaal mogelijk maken van de omstandigheden om zwanger te kunnen worden. We zullen bij dit gesprek jouw vraag aanhoren en jouw medische voorgeschiedenis in kaart brengen. Denk hierbij aan eerdere operaties, medicijngebruik, ziektes bij jou, je partner of in jullie families. Ook kijken we naar eventuele eerdere zwangerschappen en/of bevallingen. Tevens bespreken we jouw “lifestyle”, hoe ziet jouw dagelijks leven eruit? Hoe is jouw eetpatroon, heb je een gezonde BMI (lengte en gewicht). Beweeg je voldoende? Ervaar je veel stress en/of onrust in je leven? Heb je te maken met roken, alcohol of drugsgebruik? Samen kijken we naar wat jij nodig hebt om verder te kunnen. Dit gesprek wordt vergoed door je zorgverzekeraar.

Persoonlijk bevallingsverhaal van Cecile: De geboorte van Chloë... Gedurende mijn zwangerschap heb ik een duidelijk beeld van hoe ik mijn bevalling zie, maar begrijp ook goed dat het anders kan lopen. Verschillende beval-scenario’s heb ik in mijn hoofd. Gevoelsmatig is alles oké. Tegelijkertijd houd ik absoluut geen rekening met het feit dat ik zou kunnen gaan bevallen met een keizersnede... Cecile's Story De geboorte van Chloë... M ijn ultieme wens is om zo natuurlijk mogelijk te bevallen. Liever geen interventie, tenzij het beter is voor de gezondheid van onze dochter en mijzelf. Bij voorkeur dus ook geen ruggenprik, hier sta ik alleen voor open als de pijn transformeert naar lijden. Ik koop een zoutlamp voor zacht licht, een beval-bal, mineralen voor mentale kracht en maak een playlist met fijne muziek. Ik volg een cursus Mindful Bevallen. Ik voel gedurende de zwangerschap heel veel vertrouwen in mijn lichaam, de bevalling en het Geboortehuis. Op zondag 29 augustus, een week na mijn uitgerekende datum, word ik vroeg wakker. Ik voel krampjes in mijn buik. Een ander soort krampjes dan voorheen. Ook merk ik al snel dat er een bepaalde regelmaat in zit. Ik durf het bijna niet te geloven maar de bevalling is begonnen. Dit moeten wel weeën zijn. De weeën zijn zeker aanwezig maar doen geen pijn. Ik voel me energiek en sterk. Mijn vriend en ik ontbijten uitgebreid en gaan lekker wandelen met de hond. Aan het einde van de ochtend wordt het allemaal wat intenser. Ik besluit de Sex & The City film aan te zetten. Ik weet dat die film lang duurt. Een goede afleiding. Kop thee erbij, snackjes voor mijn neus en de weeën-timer aan. Ik merk tijdens de film dat ik de weeën wat meer moet wegpuffen. De tijd tussen de weeën wordt ook steeds korter. Aan het einde van de film besluit ik in bad te gaan. Ik heb behoefte aan het warme water. Mijn vriend gaat nog even snel last minute boodschappen doen (die we natuurlijk niet nodig hebben, maar dat voelt op dat moment logisch). Mijn vriend komt rond 14h30 thuis van de boodschapjes. Op dat moment ben ik het bad uit, en sta ik tegen de badrand aangeleund. Het doet nu echt wel pijn denk ik. Ik trek mijn “bevaloutfit” aan, een zwangerschapslegging en groot shirt. Ik verplaats me naar de slaapkamer. De zoutlamp gaat aan, de playlist met rustgevende muziek start en de bevalbal wordt de kamer ingerold. Ik heb allemaal houdingen in mijn hoofd en probeer ze 1 voor 1 uit. Handen en knieën, hangend aan een laken, op de bal, wandelen, dansen. Maar al vrij snel merk ik dat geen enkele houding echt fijn voelt. De zoutlamp moet weer uit, de muziek moet ook uit en die stomme bal werkt niet. De weeën zijn intens, volgen elkaar snel op en trekken door naar mijn rug en benen. “Bel het Geboortehuis maar”, zeg ik. Op dat moment heb ik het gevoel al flink wat ontsluiting te hebben. Ik loop naar de hal en ga staand leunen tegen het traphek. Mijn vriend vraag ik bij iedere wee heel hard met beide handen op mijn onderrug te duwen. Dit verlicht iets. De weeën worden met de minuten intenser, volgen elkaar snel op en ik merk dat ik het bijna niet meer kan opvangen met mijn adem. Rond 17h is Charlotte er. Ze ziet me en ziet ook hoe ik toch wel echt aan het vechten ben met de weeën. Allerlei gedachten gaan door mijn hoofd: “ik moet dit toch kunnen” tot “ik houd dit niet lang vol” tot “ik wil een ruggenprik”. Alle positieve affirmaties en ademhalingsoefeningen die ik paraat had voor de bevalling, zijn even weg. De ontsluiting wordt gecheckt en ik heb pas 2 centimeter ontsluiting. Charlotte vraagt wat ik wil. Ik zeg direct: ziekenhuis. Het voelt niet goed om langer thuis te blijven. Mijn vriend haalt de auto. Ik voel gedurende de zwangerschap heel veel vertrouwen in mijn lichaam, de bevalling en het Geboortehuis. Op handen en knieën, met een emmer naast me, op de achterbank, word ik naar het ziekenhuis gereden. Ik kan en wil niet zitten. Een techno nummer van Joris Voorn aan als afleiding, dat precies is afgelopen als we bij het ziekenhuis aankomen. De rolstoel in het ziekenhuis laat ik voor wat het is. Ik loop, met kleine pauzes om de weeën op te vangen, naar de bevalafdeling. In de bevalkamer neem ik meteen weer dezelfde houding aan als thuis. Staand en met mijn handen leunend tegen de rand van het ziekenhuisbed. Charlotte laat het bad vollopen. Op het moment dat het bad vol is, vraagt ze of ik in bad wil. Dat wil ik niet. Mijn vriend pakt een mineraal uit de tas wat me zou moeten herinneren aan hoe sterk ik ben. De mineraal gooi ik op de grond. Ik wil een ruggenprik. Charlotte reageert direct op mijn wens. Zo ontzettend fijn. Ze roept de klinisch verloskundige op. En tijdens het wachten op haar komst, bevestigt Charlotte alvast de CTG om de hartslag van de baby te checken. Op het moment dat de klinisch verloskundige er is, wordt weer mijn ontsluiting gemeten, 3 cm. Het schiet niet op. De pijn krijg ik niet weggepuft en de ontsluiting schiet niet op. Een ideale casus dus voor een ruggenprik. Mits het hartje van ons dochtertje stabiel is. En dit blijkt niet het geval te zijn. Tijdens de CTG ziet iedereen hoe haar hartslag daalt bij een wee en niet voldoende herstelt. De weeën blijken te intens voor haar. Ik krijg dit allemaal niet bewust mee en ben alleen maar bezig met het opvangen van de pijn. Volledig in mijn eigen wereld. Ik word uiteindelijk toch op het bed gelegd, op mijn zij. De klinisch verloskundige hurkt naast me neer en kijkt me aan: “Vrouw, je krijgt geen ruggenprik”. Mijn wereld stort even in. Ik kan niet meer. Rustig legt ze uit waarom niet. De hartslag van ons kindje is niet stabiel. De ontsluiting is helaas nog minimaal en ons dochtertje moet snel komen. De zoutlamp moet weer uit, de muziek moet ook uit en die stomme bal werkt niet. De oplossing is een keizersnede. Rustig vraagt ze wat ik hiervan vind. Ik roep meteen: “Ja, doen. Haal haar eruit.” Direct staat er een heel team op mijn kamer. Ik word aan een infuus gehangen en krijg een middeltje in het infuus wat de weeën iets afremt, dit om ons kindje iets te stabiliseren voor de keizersnede. Wat een verlichting en wat een opluchting. We rijden met het bed naar de operatiekamer. Een heel team staat al klaar. Zo indrukwekkend. Ik krijg een ruggenprik en vraag nog 10 keer of ik wel echt verdoofd ben. “Mevrouw, we hebben net heel hard in uw buik geknepen, heeft u dit gevoeld”? Dat heb ik niet. En ineens, een paar minuten later, zie ik door het scherm heen, dat de gynaecoloog ons dochtertje uit mijn buik haalt. Daar is ze, onze dochter, Chloë. Wat een prachtig en onwerkelijk moment. Tranen van geluk. Robert loopt met de kinderarts mee die Chloë direct onderzoekt. Alles is goed. Ze is wel wat klein voor het aantal weken dat ze in de buik heeft gezeten namelijk 2,8 kilo. Dit kan verklaren waarom ze de intensiteit van de weeën niet aan kon. Ik word in de tussentijd weer netjes dicht genaaid. En voor ik het weet ligt Chloë op mijn borst. Wat een wonder. Mooi, lief, sterk meisje! Ik kijk heel erg positief terug op mijn bevalling. Het is natuurlijk anders gelopen dan gehoopt en ook anders dan verwacht. Ik hoopte op een natuurlijke bevalling en had nooit verwacht dat ik een keizersnede zou krijgen. Maar het is oké, en ook gedurende de bevalling was het oké. Ik voelde me ontzettend gehoord in al mijn wensen. Ik voelde me veilig. En voelde dat beslissingen werden genomen voor mijn welzijn en dat van Chloë. De keizersnede voelde als de juiste keuze op het juiste moment. Ik ben zo ontzettend blij met het Geboortehuis. Een fijnere verloskundigen praktijk had ik me niet kunnen wensen. Heel veel dank!

Persoonlijk bevallingsverhaal van Laura: De geboorte van Noortje... Vader worden.... Een rollercoaster van emoties en (goedbedoelde) adviezen Menno's Story De geboorte van Guus... V anaf het moment dat mijn vrouw zwanger was, ging er in mijn hoofd een knop om. Plotseling was het niet meer alleen 'ons', maar ook 'ons plus een mini-versie'. En ja, ik moest toegeven, het was alsof ik in een achtbaan van emoties stapte. Natuurlijk wilden we het geweldige nieuws meteen delen, al waren we pas een aantal weken zwanger. Ja mannen, dat lees je goed; WE, want let op.. je bent samen zwanger! Na enige aarzeling nodigden we onze ouders direct uit om de volgende dag bij ons een hapje te eten, met natuurlijk een vaag excuus om ze over te halen van de plotselinge uitnodiging. En omdat wachten niet echt ons sterkste punt is, meldden we ons de volgende dag aan bij het Geboortehuis. Het leek wel alsof mijn partner zich ging inschrijven voor de meest fantastische cursus ooit. De vaart zat er lekker in, maar wat wilde ik eigenlijk zelf? Je wordt vader, maar waar begin je. In het begin zocht ik vooral hulp bij andere vaders in mijn directe omgeving, maar hier kwam ik voor een verrassing te staan. Veel van die gasten leken de eerste maanden van het vaderschap spontaan te zijn vergeten. Misschien omdat baby's minder snel een vaderlijke hechting ontwikkelen? Geen idee. Wat ik wel zeker wist, is dat toen ik bij mijn mannelijke collega's probeerde te ventileren over de toekomstige geboorte van mijn dochter, ze vooral bezig waren met welke sport ze zou gaan beoefenen. Serieus, jongens? Maar goed, laten we eerlijk zijn, mannen en vrouwen beleven zwangerschap anders. Ik bedoel, wij mannen hebben het toch vrij makkelijk, toch? Vraag dat maar aan iedere moeder. Om toch wat tips in te winnen, vroeg ik ook bij mijn ouders om advies, al was het voor hen natuurlijk ook ruim 30 jaar geleden. De Centuring Pregnancy avonden, die het Geboortehuis organiseert, hebben zowel mij als mijn partner enorm geholpen. De avonden waarbij ook de (toekomstige) vaders aanwezig waren, leverde bruikbare tips op. Wist je bijvoorbeeld dat de eerste poep van je baby zwart is? Nee, je baby is niet kapot. Daarnaast heb ik tijdens de zwangerschap nog enige podcasts geluisterd, waaronder Papa Podcast van Barend van Deelen en Wijnand Speelman. Verder heb ik het boek Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt! gelezen van de auteur Kluun. Dit boek bracht enige lucht in de zaak en leerde mij dat het vooral een kwestie van wachten is en dat je moet vertrouwen op je eigen emoties zodat je tijdens de zwangerschap je partner kan helpen met de kleine dingen, want eerlijk gezegd, we waren allebei nieuw op dit speelveld. Welke laatste tip ik mee wil geven voor de bevalling; ga beide voldoende opzoek naar afleiding, zowel voor jezelf als samen. Ik merkte vooral bij het naderen van de bevalling dat de tijd alleen maar langzamer ging en de dagen steeds zwaarder gingen wegen. Koester die momenten want het zal weer even duren voordat je met een koud biertje in de kroeg staat. De avonden waarbij ook de (toekomstige) vaders aanwezig waren, leverde bruikbare tips op. Wist je bijvoorbeeld dat de eerste poep van je baby zwart is? Nee, je baby is niet kapot. Eindelijk was het zover en mocht ik het bevalbad gaan vullen, tip: lees toch echt eerst die gebruiksaanwijzing.. ik was vergeten het zeil in het bad te leggen dat het bad tijdens de bevalling schoon houdt. Beginnersfout. Gelukkig was ik gewoon thuis op de dag van de bevalling en kon ik samen met mijn partner, onder begeleiding van Lubien, vol moed de bevalling ingaan. Als vader heb je snel het gevoel dat je tijdens een zwangerschap aan de zij-lijn staat maar het is o zo belangrijk om er voor je partner te zijn tijdens de bevalling. Dit geldt natuurlijk niet voor alle bevallingsverhalen, maar door er alleen al bij te zijn aan de rand van het bad en het helpen met coachen sleep je elkaar door de weeën. Enig puntje van kritiek kreeg ik toch wel toen ik een mandarijntje ging eten naast het bad, deze geur staat blijkbaar op de zwarte lijst en ik werd toch vriendelijk verzocht om de kamer te verlaten of die … mandarijn weg te stoppen. Na de bevalling waren die eerste nachten zoals voorspeld zwaar. En tijdens de kraamweek bleek dat zelfs de verloskundige en kraamverzorger elkaar tegenspraken. Mijn eigen mening meegerekend, besefte ik al snel dat vertrouwen op je eigen gevoel van onschatbare waarde is. Het verzorgen van een baby luistert vrij nauw en is volgens een gestructureerd schema om alles te kunnen peilen. Dit was in het begin erg wennen omdat ik er eerlijk gezegd ook niet altijd het nut van in zag na een zware slapeloze nacht. Maar je wilt natuurlijk het beste voor je kind dus even doorzetten. Te midden van alle luiers en slapeloze nachten, zag ik om me heen dat iedereen het nieuwe ouderschap op zijn eigen manier omarmt. Sommigen gaan all out, maar wij hielden het liever bescheiden. Ik denk dat het belangrijk is om vooral het geen te doen wat voor jullie goed voelt, en niet wat er verwacht wordt. Tijdens de zwangerschap en na de bevalling zijn er, soms zonder dat je van het bestaan van deze personen afweet, mensen die enorm met jullie meeleven. Tip: lees toch echt eerst die gebruiksaanwijzing... Ik was vergeten het zeil in het bad te leggen dat het bad tijdens de bevalling schoon houdt. Beginnersfout. Soms heel fijn, maar ook erg benauwend want je raadt het al; er worden verwachtingen gecreëerd door anderen die je niet waar wilt of kunt maken. Wees van het begin af aan duidelijk naar de buitenwereld hoe jullie willen omgaan met de eerste maanden met jullie pasgeboren kindje. Wij zaten na 3 maanden nog steeds met kraambezoek, die lang bleven zitten en vooral over hun eigen huisdieren bleven praten. Trap er niet in. Mijn tip zou zijn; blijf bij jezelf want alle clichés zijn waar, en de tijd vliegt voorbij. Je hebt echt geen tijd voor ongewenste bezoekjes van verre kennissen en achterburen. Een goede vriend van me zei ooit de wijze woorden; ‘Als men last heeft van een beslissingen van jou, om bijvoorbeeld nog niet op bezoek te mogen komen, dan is dat aan hun om daar mee te dealen en voor hun zelf een reden om mee naar de psycholoog te gaan als ze het geen plekje kunnen geven.’ De zware nachten maken het namelijk al moeizaam genoeg in een relatie, blijven communiceren en het uitspreken van elkaars wensen is op zichzelf al complex, maar wel de sleutel tot succes. O ja, en sportkeuzes voor mijn dochter zijn nu even niet aan de orde, eerst zelf maar eens van die bank af komen na deze drukke periode.

De pil of minipil is een betrouwbare vorm van anticonceptie. Pil/minipil terug naar anticonceptie Algemeen Er zijn verschillende soorten en merken van de anticonceptiepil. Hieronder nemen we de combinatiepil en de minipil met je door. Combinatiepil: De pil wordt ook wel de combinatiepil genoemd omdat deze 2 soorten hormoon bevat; oestrogeen en progestageen. De pil zorgt ervoor dat je geen eisprong meer hebt en dat het slijmvlies in de baarmoedermond “taaier” wordt zodat het geen zaadcellen kan doorlaten. Mocht er toch een bevruchting hebben plaatsgevonden dan is het baarmoederslijmvlies niet geschikt om in te nestelen. Het gebruik van de pil kan je heel wat voordelen opleveren: Het is (bij het juiste gebruik) een zeer betrouwbare vorm van anticonceptie. Het is gemakkelijk zelf te nemen en je krijgt er een mooie regelmatige cyclus van. Je kan zelfs je cyclus beïnvloeden door de pil door te slikken of bewust een keer te stoppen voor een menstruatie. Vrouwen met heftige menstruaties ervaren tijdens het pilgebruik meestal dat dit minder is. In principe heb je na het stoppen met de pil snel weer vruchtbaar als je graag zwanger wil worden. Het gebruik van de pil heeft zelfs een beschermende werking tegen het ontwikkelen van verschillende kankersoorten zoals darm en ovariumkanker. Maar het gebruik van de pil heeft ook nadelen: Je kan er verschillende bijwerkingen van krijgen zoals gewichtstoename, somberheid, gespannen borsten, hoofdpijn, misselijkheid, tussentijdse bloedingen en minder zin in seks. De pil beschermt je niet tegen een SOA en de pil kan zijn werking verliezen als je deze niet consequent neemt (bij een onregelmatig leven) of als je ziek bent. Bij koorts en/of overgeven is de pil niet meer betrouwbaar en kan je ongewenst zwanger worden. Ook geeft het gebruik van de pil meer risico op trombose (bloedpropjes in je bloedvaten). Dit is vooral het geval bij vrouwen boven de 35 jaar, vrouwen die roken, bij trombose in de familie, bij vrouwen met een hoge bloeddruk of migraine met aura, bij vrouwen met overgewicht en vrouwen die weinig bewegen. Kosten: Vanaf 21 jaar betaal je zelf voor de pil. Tussen 18 en 21 jaar vergoed de zorgverzekeraar de kosten maar deze gaan eerst van je eigen risico af. Onder de 18 jaar worden de kosten volledig vergoed. De kosten hangen erg af van welk merk je gebruikt. Gemiddeld ligt de prijs voor een doosje voor 3 maanden tussen de €10,00 en €25,00. Minipil: De minipil bevat maar 1 soort hormoon; progestageen. De werking van de minipil is hetzelfde als bij de combinatiepil maar bij de minipil komt het er veel meer op aan dat je deze elke dag trouw neemt rond hetzelfde tijdstip. Het vergeten of slordig nemen van de minipil kan sneller tot een zwangerschap leiden dan bij de combinatiepil. Het voordeel van de minipil ten opzichte van de combinatiepil is dat deze wel tijdens de borstvoeding gebruikt kan worden. Verder zijn de voor en-nadelen van de minipil gelijk aan de combinatiepil. Dat geldt ook voor de kosten. Handige linkjes Anticonceptie Keuzehulp anticonceptie

Een interview met onze verloskundige Desiree hoe je als verloskundige omgaat met het geven van slecht nieuws Interview Desiree Hoe breng je als verloskundige slecht nieuws terug naar verlies Hoe lang ben je al verloskundige? Ik ben in februari 2011 in Amsterdam afgestudeerd als verloskundige aan de Verloskunde Academie, dus alweer ruim 11 jaar verloskundige (tijd vliegt). Ben je dan automatisch ook echoscopiste? Nee, je bent niet direct ook echoscopiste, daarvoor bestaan er aparte opleidingen, deze opleiding heb ik in 2012 gevolgd. Wat vind je het leukste aan je werk als echoscopiste? Ik vind het heel leuk om jullie je kindje te laten zien, dat is ook de reden dat ik ook pretecho's maak. Maar wat ik met name fijn vind is om jullie snel gerust te kunnen stellen wanneer nodig of meer duidelijkheid te kunnen geven wanneer een zwangere bijvoorbeeld buikpijn en/of bloedverlies heeft. Onzekerheid is heel vervelend en dat hoop ik met het maken van een echo weg te kunnen nemen. Zijn er ook dingen die je niet leuk vind? Wat ik bij de vorige vraag al aangaf, hoop ik iemand gerust te kunnen stellen. Helaas is dit natuurlijk niet altijd zo. Soms is het maken van een echo helemaal niet leuk, omdat ik bijvoorbeeld zie dat er iets niet goed is met het kindje in je buik of wanneer het hartje gestopt is met kloppen. Hoe vaak tref je een zwangere met een miskraam? Ik denk in een maand ongeveer 3x. In de praktijk moeten we ongeveer 5-6x per maand vertellen dat het hartje gestopt is met kloppen en dat er sprake is van een miskraam. Hoe ga je daarmee om? Hoe breng je het slechte nieuws? Ik neem de zwangere en haar partner mee in wat ik zie op de echo. Vaak is het voor ouders snel duidelijk dat het niet goed is, omdat ze dat zo gehoopte kloppende hartje niet zien. Ik vertel dan ook direct wat er aan de hand is. Na de echo praten we dan verder over wat we zien op de echo, hoe dit komt, wat er nu gaat volgen en heel belangrijk; waar hebben ouders dan behoefte aan. Is het altijd meteen duidelijk dat het een miskraam is? Het is niet altijd gelijk duidelijk met 1 echo. Soms komt het voor dat een zwangere niet helemaal een regelmatige menstruatiecyclus heeft. Als ik dan een echo maak en op de echo is een hele prille zwangerschap te zien zonder dat we een hartje zien kloppen, betekent dit niet gelijk dat er sprake is van een miskraam. Het kan ook goed zijn dat een zwangere dan minder ver zwanger is. We moeten dan altijd de echo herhalen om te kijken wat we dan kunnen zien. We beseffen dat die tijd tot de volgende echo heel lang en onzeker is, maar die tijd is wel nodig om dan meer duidelijkheid te kunnen geven. Ben jij de enige die echo’s maakt bij het Geboortehuis? Nee, ik ben gelukkig niet de enige. Charlotte maakt ook echo's. Is ook fijn om dit met z'n tweeën te doen, zo kunnen we ook overleggen met elkaar als we ergens over twijfelen of om even samen te kijken. Hoe begeleiden jullie in de praktijk vrouwen met een miskraam? We begeleiden vrouwen naar behoefte. Zwangeren komen hier voor een echo, als deze niet goed blijkt te zijn gaan we in gesprek. Meestal bellen we de dag erna hoe het gaat en of er vragen zijn. Bij een miskraam kan je afwachten tot je lichaam het zelf "oplost", maar je kan ook verwezen worden naar het ziekenhuis voor behandeling. We begeleiden je in de keuze die je daarin maakt. Weet altijd dat hier niet per se een goed of fout in is. Je moet doen wat voor jezelf goed voelt. In de tijd na de miskraam hebben we regelmatig telefonisch contact en als daar behoefte aan is een controle op de praktijk. Sommige vrouwen vinden het fijn om na een doorlopen miskraam nog een controle echo te hebben om te kijken of de miskraam echt achter de rug is, deze maken we dan ook op de praktijk. We krijgen regelmatig van vrouwen terug dat ze het contact na het slechte nieuws als heel fijn en betrokken hebben ervaren. Voor ons is dit vanzelfsprekend, want we leven met jullie mee in leuke tijden, maar zeker ook als er verdriet is. Kun je als vrouw iets doen om een miskraam te voorkomen? Nee, helaas kan je niets doen om een miskraam te voorkomen. Bij een miskraam is er vroeg in de ontwikkeling van het kindje een "foutje" opgetreden waardoor het hartje van het kindje stopt met kloppen en het kindje stopt met groeien. Of de innesteling in de baarmoeder is niet goed gegaan waardoor het kindje zich niet verder kan ontwikkelen. Heb je als vrouw iets fout gedaan als je zwangerschap eindigt in een miskraam? Nee, je hebt zeker niets fout gedaan! Als zwangere probeer je vaak een oorzaak te zoeken en dan begin je over jezelf te twijfelen. Maar je hebt niets fout gedaan en je had niets kunnen doen om dit te kunnen voorkomen! Zaken als sporten, bewegen, vrijen of vliegen kunnen geen miskraam veroorzaken. Wanneer stuur je iemand door naar het ziekenhuis of de gynaecoloog bij een miskraam? We sturen je naar het ziekenhuis als je dit zelf wilt. Soms is het kindje in de buik al een poosje gestopt met groeien, maar heeft je lichaam nog niet door dat het niet goed is, er komt geen miskraam op gang. Je hebt geen bloedverlies of buikpijn. Het is medisch gezien fijner voor je lichaam om af te wachten, maar mentaal is dit soms heel zwaar. Mocht je dit willen kunnen we je dan verwijzen naar het ziekenhuis voor een behandeling om de miskraam op gang te brengen. In sommige gevallen duurt de miskraam, dus het bloedverlies en de krampen lang, waardoor je je lichamelijk en mentaal niet goed voelt. Dit is ook een reden dat we verwijzen naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis zal de gynaecoloog een behandeling met je bespreken. Dit is meestal en bij voorkeur een behandeling met medicatie om de baarmoeder te laten krampen en zo de miskraam te laten starten. Soms kan er gekozen worden voor een curettage. Heb je na een miskraam meer kans dat dit nog een keer gebeurt? Nee, in de meeste gevallen is het echt pech. Soms is er een medische reden waarom een miskraam optreedt. Na herhaaldelijke miskramen zal er onderzoek aangeboden worden. Wat is je advies aan vrouwen na een miskraam? Neem de tijd om het verlies te verwerken samen met je partner. Soms staan jullie er verschillend in en dit is oke, ben er voor elkaar en respecteer elkaars verdriet en manier van verwerken. Mocht je een kinderwens hebben voel je vanzelf wanneer hier weer ruimte voor is. En een praktische tip: blijf je foliumzuur gebruiken als jullie kinderwens blijft bestaan.

Geboortehuis in Bussum en Loenen aan de Vecht is een verloskundigenpraktijk voor het echt persoonlijk begeleiden van zwangeren tijdens zwangerschap, bevalling en kraambed. Meer over ons Geboortehuis Team Welkom op onze site! Een plek waar je ons kan leren kennen, de liefde voor ons vak zal voelen en je kan ontdekken of het Geboortehuis de plek is waar jij en jouw partner zich thuis zullen voelen. Wij bieden met ons team zorg rondom zwangerschap, bevalling en kraamtijd. We vinden het belangrijk om onze zorg af te stemmen op jouw wensen. Elke vrouw heeft zo haar eigen verhaal, eigen verleden en eigen heden. We gaan samen op zoek naar wat jij nodig hebt en zorgen dat je je veilig, gehoord en vertrouwd voelt. Daarnaast kun je bij ons terecht voor leuke pretecho’s, een heerlijke ontspannende massage, ondersteuning van onze coach of de gezelligheid van onze Centering Pregnancy bijeenkomsten. Zelfs voor en na je zwangerschap kun je bij ons terecht voor preconceptiezorg en anticonceptiezorg! Lees op deze site alles over wie we zijn, wat we doen en waar ons hart naar uit gaat. De stories bieden je de mogelijkheid om ervaringen te lezen, onze blogs geven een hoop diepte informatie of blader gerust eens door ons eigen Geboortehuis magazine! Kortom, voel je welkom bij team Geboortehuis! Meld je hieronder aan bij het Geboortehuis. Aanmelden verloopt via de site van het zwangerenportaal. Je kan uiteraard ook telefonisch contact met ons opnemen op 035-6915458 , optie 2. Direct aanmelden Jouw zwangerschap Voor de zorg tijdens jouw zwangerschap ben je bij ons in goede handen. Onze begeleiding is persoonlijk, afgestemd op jouw behoeften en we hebben vertrouwen in het natuurlijke proces. Samen kijken we wat jij nodig hebt om deze bijzondere maar soms ook spannende tijd positief te beleven. Alles over jouw zwangerschap Jouw bevalling In deze periode zullen we samen met jou toeleven naar het moment van bevallen. De wensen van jou en jouw partner staan centraal zodat wij in onze begeleiding daar goed op aan kunnen sluiten. Medisch goede zorg en jouw wensen gaan samen. Ons uitgangspunt is het vertrouwen in het natuurlijke proces en jouw kracht! Alles over jouw bevalling Jouw Kraambed Ook in deze periode zijn wij als Geboortehuis intensief betrokken bij jouw gezin. We komen meerdere keren bij jou thuis langs, zijn jouw eerste aanspreekpunt en bespreken onder andere de bevalling na. Verder hebben we oog voor alles wat aandacht en zorg nodig heeft. Alles over jouw kraambed Al jouw zorg onder één dak Jij staat centraal! Als Geboortehuis bieden wij jou en jouw partner heel graag alle zorg die je in de komende periode nodig hebt. In de periode dat we elkaar leren kennen verdien je onze persoonlijke zorg. Jouw wensen staan voor ons centraal. Deze persoonlijke zorg zul je dan ook tijdens alle contact momenten ervaren. Welke momenten voor jou nodig en goed zijn is voor iedereen verschillend. Voor de een is dat informatie omtrent anticonceptie of ondersteuning van onze coach. Voor de ander is dat mooie 3D plaatsjes laten maken of een fijne massage. Alle zorg die jij nodig hebt en/of fijn vindt, is te vinden onder ons veilige en vertrouwde Geboortehuis-dak. Persoonlijke begeleiding Centering Pregnancy Pretecho Massage Coaching Begeleiding bij verlies Preconceptioneel advies Anticonceptie Contact Telefoon: +31 (0)35 - 6915458 Kies optie 1 voor het spreken van de verloskundige Kies optie 2 voor het spreken van de praktijkassistente Praktijk Bussum Huizerweg 24a 1402 AB in Bussum Praktijk Loenen aan de Vecht Molendijk 8 3632 EN in Loenen aan de Vecht Email: info@geboortehuis.nl Instagram

Hier vind je alle gegevens die nodig zijn om contact met ons op te nemen. Wil je je graag aanmelden? Klik op de aanmeldbutton Heb je een andere vraag? Vul dan het contactformulier in. Welkom bij het Geboortehuis Hier vind je alle gegevens die nodig zijn om contact met ons op te nemen. Wil je je graag aanmelden? Klik op de aanmeldbutton Heb je een andere vraag? Vul dan het contactformulier in. Let op, heb je een zorgvraag (buikpijn, bloedverlies of zorgen)? Bel ons dan altijd. Het contactformulier wordt niet altijd direct door ons gelezen. Contact formulier Voel je welkom! Neem contact met ons op Heb je een vraag voor ons? Vul dan onderstaand contactformulier in. Wij zullen dan zo snel mogelijk reageren. Uiteraard kun je ons altijd 24 uur per dag bellen via onderstaande telefoonnummers. Mocht je je direct in willen schrijven, maak dan gebruik van de knop direct inschrijven. Contactformulier Voornaam* Last name* Email* Phone Message* Versturen Telefoon: +31 (0)35 - 6915458 Kies optie 1 voor het spreken van de verloskundige Kies optie 2 voor het spreken van de praktijkassistente Praktijk Bussum Huizerweg 24a, 1402 AB in Bussum Praktijk Loenen aan de Vecht Molendijk 8, 3632 EN in Loenen aan de Vecht Email: info@geboortehuis.nl Direct inschrijven...

Persoonlijk bevallingsverhaal van Florine: De geboorte van Jolie... Het is 23:00. Ik ben vandaag voor de tweede keer gestript. Het doet nog weinig, behalve met mijn hoofd. Die is een beetje onrustig. Zo lang kan het toch niet meer duren? Is dit dan de nacht waarin het gaat gebeuren? Florine's Story De geboorte van Jolie... M et gezonde spanning stap ik mijn bed in en ga voor de zekerheid toch nog even plassen. Met een kind dat al diep is ingedaald en een kop thee of 4 achter de kiezen zal ik ongetwijfeld binnen een half uur toch wel moeten plassen. Ik loop van de badkamer terug naar bed en ga liggen. Iets in mij zegt; je moet nog een keer plassen. Ik sta op en spring net op tijd op zij van het vloerkleed af en pats! Een hele plas vruchtwater volgt. Wow! Dit kende ik nog niet. Bij mijn eerste kindje zijn mijn vliezen niet spontaan gebroken. Ik vond het eigenlijk wel gaaf dat dit zo gebeurde! Vol bewondering sta ik te kijken hoeveel water er op de grond ligt en bij elke stap die ik zet wordt de vloer in onze kamer steeds doorweekter. Pak een glas! Roep ik naar Tom. Die daarop antwoord met; wat wil je drinken? Niks! Roep ik, we moeten het opvangen! De laatste druppels weet ik nog in het glas op te vangen. Volgens mij is het goed. Het ruikt zoetig en is roze van kleur. Ik begin met doeken de vloer te dweilen en doe een nieuwe onderbroek aan. Eigenlijk bijzonder hoe kalm je blijft in zo’n moment. Wetende dat je kindje eraan komt. De krampen beginnen vrijwel direct en ik loop naar de badkamer om mijn haar even te kammen. Want dat is natuurlijk het eerste waar je aan denkt als je de deur uit moet?! Gekke dingen doet het met je, die hormonen ;). De krampen worden steeds sterker en ik ga op handen en knieën tegen ons bed aan hangen. Ik bel de dienstdoende verloskundige. Lubien had me tijdens het strippen al verklapt dat zij de nachtdienst zou hebben. Daar hoopte ik stiekem ook op. Wát een cadeautje dat zij bij me is nu. Mijn vorige bevalling was een ervaring waarvan ik op dat moment niet door had dat hij later toch nog veel met me zou doen. Het is je eerste, je weet niet beter en denkt; dit hoort er vast bij. Ik beviel in Amsterdam, daar woonde ik toen nog, in het OLVG West met een ontzettend fijne verloskundige. Om een lang verhaal kort te maken. Het persen duurde 6 minuten en doordat ik in die korte tijd alles gaf wat ik had kon mijn weefsel niet rustig mee rekken, met alle gevolgen van dien. Het resulteerde in een hoop bloedverlies, veel hechtingen en een pittig herstel. Met name de steun, betrokkenheid en communicatie van de mensen om mij heen na de bevalling heb ik gemist. Dit bleek eigenlijk later pas toen ik 3 jaar later weer zwanger werd en door onze verhuizing naar Bussum op zoek moest naar een andere verloskundigenpraktijk. Ik meldde me aan bij het Geboortehuis, eigenlijk zonder verwachtingen. Bij de eerste afspraak werd mij gevraagd hoe ik mijn eerste bevalling heb ervaren. Dit verhaal kon ik niet navertellen zonder tranen. Toch zat het kennelijk nog hoog, en heb ik dit nooit echt goed kunnen verwerken. Een van de verloskundige wees mij op Simone. Een relatie- en persoonlijk coach waarmee het Geboortehuis nauw samenwerkt. Baadt het niet dan schaadt het niet dacht ik, dus ik maakte een afspraak. Samen met Simone heb ik meerdere gesprekken gehad die mij terugbrachten naar de bevalling. Zelfs een EMDR sessie werd toegepast. Meteen was ik enorm onder de indruk van Simone en voelde ik me gehoord. Ik voelde steun, maar vooral ook vertrouwen in het feit dat deze komende bevalling niet hetzelfde hoeft te verlopen. Pak een glas! Roep ik naar Tom. Die daarop antwoord met: wat wil je drinken? Niks! Roep ik, we moeten het opvangen! De weken vlogen voorbij en vanuit het Geboortehuis voelde ik me steeds meer gehoord. De afspraken waren altijd ontzettend leuk en fijn. Toen een vriendin mij halverwege de zwangerschap vroeg; ‘heb je voorkeur voor een verloskundige?’ Kon ik oprecht geen naam noemen. Allemaal geweldig, zei ik. Omdat ze allemaal dezelfde taal praten. En echt liefde hebben voor hun vak. En daarnaast ook gewoon hele gezellige mensen zijn. Terug naar die weeën. Door de snelheid van de vorige bevallig en de nasleep hiervan wilde ik absoluut niet thuis bevallen. We wonen momenteel 5 minuten van Ter Gooi. Dus ik had me helemaal ingesteld op een kort autoritje naar het ziekenhuis wat bijna in de achtertuin staat. Ook hadden we afgesproken dat wanneer de weeën zouden beginnen ik meteen naar het ziekenhuis zou gaan. Om daar alvast lekker te landen en rustig in mijn bubbel te komen. Lubien neemt op. Het heeft geholpen hoor, roep ik! Je stript als een koning! Ondertussen wiebel ik wat heen en weer en zucht ik een wee weg. Best goed te doen nog. Ik vertrouw erop dat ik dit kan. Lubien belt me vrij snel terug en zegt dat ze even naar ons toe komt om mijn ontsluiting te checken. Ter Gooi is vol, dus daar kunnen we niet naar toe. Ik blokkeer even en raak even in paniek. Ter Gooi vol? Ik ga niet thuis bevallen hoor! Lubien legt me uit dat ze alleen naar het ziekenhuis in Utrecht wil rijden als het voor ons veilig is. En dat is natuurlijk ook helemaal waar. Vooruit, tot zo dan. Ondertussen bellen we mijn schoonouders die naar ons toe komen om op Bella te passen, Het heeft geholpen hoor, roep ik! Je stript als een koning! Ondertussen wiebel ik wat heen en weer en zucht ik een wee weg. Best goed te doen nog. Ik vertrouw erop dat ik dit kan. die vredig ligt te slapen en geen idee heeft dat haar zusje er zal zijn als ze wakker wordt. 5 centimeter, we kunnen gaan. Maar dan moeten we nú, zegt Lubien. Controlfreak als ik ben is dit geen enkel probleem. De vluchttas staat al weken achterin de auto en ik heb mijn haar immers al gekamd. We gaan. Ik zwaai nog even naar mijn schoonouders die inmiddels op de bank zitten. In de auto zucht ik een paar weeën weg. Maar dit gaat goed. Het is nacht. Er is niemand op de weg en Tom rijdt alsof hij Max Verstappen is. Gelukkig kan Lubien hem goed bijhouden. Die vrouw is ook van alle marken thuis. We komen aan bij het ziekenhuis en zetten de auto op knipper. Het is toch nacht. Lubien haalt een rolstoel en rijdt mij richting de ingang. De enige persoon die ik zie is een bewaker en een meisje achter de balie. Ze zien me binnen rijden met een dikke buik en wuiven vriendelijk naar ons. Wat een gezellig ziekenhuis, denk ik. Helemaal niet zo klinisch en kil als ik gewend ben. Het is er knus en kleurrijk. We komen binnen op de kamer en daar wacht een lieve vrouw ons al op. Ze is het bad aan het laten vollopen. Dat was een grote wens van mij, dus super fijn dat dat hier ook kan! De weeën zijn nu wel erg sterk en komen snel achter elkaar. De enige persoon die ik zie is een bewaker en een meisje achter de balie. Ze zien me binnen rijden met een dikke buik en wuiven vriendelijk naar ons. Wat een gezellig ziekenhuis, denk ik. Ik wiebel wat tegen het bed aan en kan eigenlijk nauwelijks rusten tussendoor. Ik moet plassen maar weet niet hoe ik bij de WC moet komen, want de volgende wee dient zich aan. Tom is druk bezig met de etherische oliën en het zoutlampje wat we hebben mee genomen. Hij maakt de kamer gezellig en Lubien rommelt wat in haar tas met papieren. "Wil je in bad? "vraagt de kraamzorg van het ziekenhuis. Maar ik heb geen idee hoe ik er naar toe moet lopen. De weeën zijn zo intens en hevig dat ik ook mijn draai bij het bed niet meer kan vinden en mijn rug alleen maar kan bollen van de pijn. Ik raak weer even in paniek en weet niet of ik dit vol hou op deze manier. Ik heb helemaal geen rust, roep ik. Ze komen achter elkaar! En ik voel een enorme hitte aanval opkomen. Ik spring op het bed en ga op mijn zij liggen. Volgens mij heb ik mijn broek zelfs nog aan. Ik heb echt het gevoel dat ik moet persen, roep ik. Lubien komt rustig bij me zitten en pakt mijn hand. Klopt meid, ze komt eraan hoor. Inmiddels zit Tom ook naast me en ik grijp zijn handen stevig vast. Dit gevoel is zó intens. Het neemt me helemaal over en ik voel een enorme druk naar beneden. Ik heb het warm en kan me ook niet meer stil houden. We gaan alleen maar zuchten, zegt Lubien. Verder hoef je niks te doen. Alleen maar zuchten en ik doe wat ze zegt. Met alles wat ik heb probeer ik deze keer niet te persen, maar te ademen en zuchten tot het weer zakt. Maar het zakt niet. Ik knijp Toms handen fijn. We zien haar hoofdje al hoor! En ik voel een warme washand tegen mijn perineum. Dat voelt heel fijn en ontspannen. Ik kan heel even ademen. Maar dan duwt alles weer naar beneden en voel ik haar hoofdje geboren worden. Op dat moment word ik rustig. En weet ik dat ze er bijna is. Dit was het moeilijkste deel, denk ik. En ik zucht weer verder. "Wil je haar aanpakken Tom? "vraagt Lubien. Ik kijk hem recht in de ogen aan en zeg; niet weggaan. Je moet bij me blijven. We zijn zo’n team. Ik voel haar schoudertje draaien en er flubbert een warm glibberig mensje op mijn borst. Ze is er. Ik heb dit weer gedaan. Het is voorbij. Alles waar ik zo zenuwachtig voor was en zo veel angst voor had is voorbij. En ze ruikt naar bloemetjes. Ik ben buiten adem maar kan alleen maar glimlachen. Ik ben opgelucht en begrijp nu wat vriendinnen met 2 kinderen bedoelde met; de liefde voor je eerste verdubbelt zich met een tweede. Ik wil haar nooit meer loslaten. Ze begint hard te huilen en ligt bij me op de borst. De placenta wordt ook geboren. Ik voel hier weinig van. Zowel Lubien als de kraamzorg van het ziekenhuis zijn zó rustig en er is geen haast of onrust te bekennen. Het enige waar ik me op kan focussen is dat kleine mensje op mijn borst. Ik voel zo veel trots en vergeet de intense minuten die hieraan vooraf zijn gegaan. Minuten die uren leken te duren. We kwamen on 02:00 de kamer binnen. En het is nu 02:19. Ik heb het gevoel dat ik er al uren ben. Maar in nog geen 20 minuten heb ik haar op mijn borst liggen. Bevallen kun je hoor, zegt Lubien. En ik kijk haar tevreden aan, maar vraag dan ook direct of het heel erg beschadigd is daaronder. Dat moet wel denk ik, in dit tempo. Geen idee zegt Lubien, en dat is nu ook helemaal niet belangrijk. Kom eerst maar even bij. Dat gaan we zo wel even bekijken. Meteen valt er weer een rust over me heen en ik lig heerlijk. Jolie probeert een beetje te drinken aan mijn borst en dit lijkt al te lukken. Ondertussen maakt Lubien wat foto’s met mijn telefoon en zegt; dit is hoe geluk eruit ziet! Wat ben ik blij dat zij erbij is. Ze heeft zó haar best gedaan voor me. Ze komt bij me zitten en gaat de schade even bekijken. Samen met de kraamzorg van het ziekenhuis staan ze aan het voeteneind van het bed en ik voel wat lichte branderige steekjes. Ik ben wat zenuwachtig voor de uitkomst en houd mijn tanden stevig op elkaar. Nul, zegt Lubien. Nul hechtingen. Wat!? Er valt een traan over mijn wang en ik besef me dat ze gelijk had. Deze bevalling kon inderdaad een andere ervaring worden dan de vorige. Wil je de navelstreng doorknippen, Tom? En ik kijk verbaasd naast me en besef me dat de placenta nog aan me vast zit en als een soort Hermes Tasje naast me is neergelegd in een doek gewikkeld. Volledig uitgeklopt, wit. Precies zoals ik wilde, maar waar ik absoluut niet vanuit ging omdat ik dacht dat een ziekenhuis hier niet per se naar zou luisteren. Weer een cadeautje. We knippen de navelstreng door en ik blijf voor mijn gevoel nog uren lang met Jolie op mijn borst liggen. Ik krijg appelsap en een boterham met kaas. Je denkt na zo’n bevalling dat je zin hebt in sushi, rode wijn en vitello tonato. Appelsap en een boterham met kaas. Precies waar ik nu zin in had. Ik ga even rustig douchen en voel me herboren. Plassen vind ik nog wat spannend maar na een paar keer proberen lukt het me en kleed ik me met hulp van de kraamzorg aan. Ze zijn zó lief voor me. Jolie is ondertussen ook aangekleed en heeft haar jasje aan. Ik baal stiekem dat we niet nog even mogen blijven. Het is hier zo fijn. Naar huis gaan voelt dan toch weer spannend. Maar Lubien legt me uit dat het met Jolie en mij heel goed gaat en er geen reden is om nog langer te blijven. We rijden in de rolstoel, met Jolie in de autostoel op schoot naar buiten. Dezelfde portier en het meisje achter de bali wuiven weer. Wat een grappige baan hebben zij eigenlijk soms, bedenk ik me. Ze zien me met een dikke buik binnen komen en met een baby op schoot vertrekken. De auto staat nog steeds op knipper en we stappen met zijn drieën in. Op naar huis, naar grote zus. De tranen rollen weer over mijn wangen. Ze is er. En het is oké. Alles is oke.

Geboortehuis geeft ook magazines uit en geeft daarmee cliënten een kijkje achter de schermen, achtergrondverhalen en nuttige informatie. ​ Altijd al eens willen weten wat er achter de schermen gebeurt bij het Geboortehuis? Lees dan eens onze magazines. Speciaal geschreven voor onze cliënten. Veel leesplezier! Onze magazines Geboortehuis Magazine? Het begon als een eenmalige editie. De vraag naar een kijkje achter de schermen of achtergrond informatie van het Geboortehuis werd regelmatig door onze cliënten gevraagd... Na het enorme succes van de wintereditie 2022, ligt er nu de nieuwste versie van 2023. En de volgende voor 2024 wordt nu zelfs een extra zomereditie... Veel leesplezier! Lees magazine Wintereditie 2023 En daar is al de tweede editie van het Geboortehuis Magazine! Met nog meer informatie, achtergrondverhalen, nuttige informatie en nog heel veel meer. Geniet ervan en veel leesplezier tijdens de feestdagen! Lees magazine Wintereditie 2022 Ons eerste Geboortehuis Magazine! Op veler verzoek een kijkje achter de schermen. In deze wintereditie van 2022 draaien we een weekenddienst mee met Charlotte, vertellen we over Loenen aan de Vecht, hebben we een interview met onze coach Simone en nog veel meer. Veel leesplezier!

Persoonlijk bevallingsverhaal van Laura: Miskraam bij eerste zwangerschap... Huilend stonden mijn vriend en ik in de badkamer met de test in mijn handen. Een ongelofelijk mooi moment waar we al zo lang op hadden gewacht. Zo nuchter als ik ben zei ik tegen hem: ‘’Eerst maar kijken of dit goed blijft gaan’’. Laura's Story Miskraam bij eerste zwangerschap I k had immers in de jaren en maanden voor ik zwanger werd vele internet fora bezocht en veel verschillende ervaringen gelezen. Toen we in januari het Geboortehuis belde voor een eerste afspraak vond ik dat onwerkelijk. Over een paar weken zouden we de eerste echo krijgen en meer informatie krijgen. Die weken voorafgaand aan de afspraak vond ik toen erg spannend, ik had een aantal keer last van licht bloedverlies. Een paar druppeltjes hier en daar op het wc-papier. Na een paar keer heb ik gebeld naar het Geboortehuis, waar me werd verteld dat dit normaal kan zijn en dat er geen reden is tot verder onderzoek of paniek wanneer er geen helderrood of heftig bloedverlies is. Tot ik precies een week voor onze eerste afspraak op een zaterdagochtend opstond en wat helderrood bloedverlies aantrof op het wc-papier. Ik twijfelde of ik wel zou bellen op een zaterdag, maar door mijn slechte voorgevoel heb ik toen toch de telefoon gepakt en gebeld. Ik kreeg Charlotte aan de lijn en ze vertelde me dat ik meteen langs mocht komen op de praktijk. Met een slecht voorgevoel liep ik naar het Geboortehuis, mijn vriend had corona en kon helaas niet mee naar de afspraak. Ik weet nog goed dat ik binnen liep en Charlotte’s deur stond al open, ik kon meteen naar binnen en ze zou een echo gaan maken. Op het moment dat op de tv het beeld tevoorschijn kwam kon ik het zelf al zien. Een baarmoeder met een leeg vruchtzakje. Charlotte legde uit wat ze zag en wat het kan betekenen. Een mogelijke ‘missed abortion’ noemde ze het. Er was waarschijnlijk iets misgegaan met de aanleg in het begin van de zwangerschap. Toen ik weer aan tafel ging zitten samen met Charlotte legde ze me uit wat er mogelijk aan de hand zou kunnen zijn. Ik was wel degelijk zwanger, ik had zwangerschapssymptomen maar er was iets niet goed in de baarmoeder. Charlotte drukte me op het hart dat het niet door mijn eigen toedoen zou kunnen komen en dat het waarschijnlijk een ‘foutje’ in de aanleg is geweest. Om eerlijk te zijn is de rest van het gesprek behoorlijk langs me heen gegaan door de shock en het verdriet van dat moment. Een week later zou ik terugkomen voor een controle echo om te kijken of er echt geen groei had plaatsgevonden. Toen ik weer thuiskwam en mijn vriend heb ingelicht hebben we samen dagenlang gehuild en veel met elkaar gepraat. Een dag later hebben we ook onze ouders verteld over de situatie. Ik en mijn vriend vonden het fijn om er met hen over te praten en onze kinderwens kenbaar te maken na een lange tijd. Gezien het feit dat ik op dat moment een zusje had die zwanger was, wilde ik het ook vertellen aan mijn twee zusjes over onze langdurige kinderwens en deze miskraam. Toen ik mijn jongste zusje vertelde over mijn situatie vertelde ze mij dat ze ‘ook’ zwanger was op dat moment, zij zou een week na mij uitgerekend zijn. Dit kwam op dat moment hard binnen. Een week erna was de afspraak voor een echo ter bevestiging, ik vond het vreselijk om weer naar de praktijk te gaan, om weer geconfronteerd te worden met het slechte nieuws. Ik had gehoopt dat het in die week vanzelf zou gebeuren, dat de miskraam op gang zou komen, maar dat deed het niet. Er werd een afspraak gemaakt in het ziekenhuis voor verdere behandeling. Maar de dag na de bevestigings- echo begon de miskraam toch vanzelf, dus de afspraak in het ziekenhuis is niet doorgegaan. Het ervaren van de miskraam vond ik erg heftig. Charlotte had me verteld wat ik zou kunnen verwachten mocht het op gang komen, krampen, bloedverlies, etc. Maar in de praktijk vond ik het heftiger dan ik had verwacht. Ik stond huilend onder de douche met bloed dat langs mijn benen naar beneden stroomde. De krampen die erbij kwamen kijken waren zoals ik ze nooit had gehad. Ik ben zware menstruaties gewend maar dit was toch echt een ander verhaal. Voor mijn vriend waren deze weken op zijn eigen manier ook moeilijk te verwerken. Hij had natuurlijk geen last van het fysieke gedeelte maar voelde zich vooral wel machteloos om ook maar iets te doen wat hielp. Deels kwam daar een gevoel van falen bij, dat hij iets verkeerd had gedaan. Na de miskraam kwam ik weer op controle bij Charlotte om te kijken of mijn lijf de miskraam netjes en volledig had opgeruimd, dat had het gelukkig. Hierna volgde een gesprek met Charlotte, ze nam de tijd en drukte me meermaals op het hart dat het niet mijn eigen schuld was maar er simpelweg iets mis was met de zwangerschap en dat er geen grotere kans was op herhaling in de toekomst. Ook noemde ze wat statistieken, 1 op de 10 zwangerschappen loopt af in een miskraam. In mijn omgeving had ik geen mensen die een miskraam hadden meegemaakt, gelukkig maar, maar op dat moment voelde ik me toch erg alleen in de situatie. Op het internet zocht ik naar ervaringsverhalen van anderen, De dagen na de miskraam heb ik vrij genomen van mijn werk, om alles even op een rijtje te zetten. Ook mijn vriend had een paar dagen vrij genomen. De tijd na de miskraam vond ik het moeilijk om in aanraking te komen met zwangere vrouwen of zwangerschapsaankondigingen. Maar met twee zwangere zusjes viel dat niet altijd mee. Hun zwangerschappen verliep gelukkig goed, maar ik vond soms erg moeilijk om met ze om te gaan, met name mijn jongste zusje. Haar mijlpalen hadden immers ook de mijne kunnen zijn, dat voelde heel confronterend. We hebben het nieuws gedeeld met een aantal goede vrienden in onze omgeving en onze ouders. Soms was het heel fijn om er over te praten, sommige adviezen of uitspraken waren niet zo handig, zeker niet van mensen die het zelf niet mee hebben gemaakt. Mensen die begripvol waren over mijn situatie en me de ruimte lieten om verdrietig te zijn zonder adviezen of bagatelliseren waren erg fijn. Opmerkingen als ‘’gelukkig kan je wel zwanger worden’’, ‘’je bent nog jong’’, ‘’de buurvrouw van mijn vriendin had het ook, je bent niet alleen, ik weet hoe je je voelt’’ van iemand die het niet zelf heeft meegemaakt helpen niet. Na de miskraam was het niet meteen afgesloten en verwerkt. Alles in mijn omgeving deed me denken aan hoe het na zo’n lange tijd nog niet gelukt is en dat mijn lichaam het niet kon waarmaken. 3 weken later stond ik op de babyshower van mijn zusje, ik ben meerdere malen naar het toilet gevlucht om wat tranen te laten. Niet omdat ik niet blij was voor haar, maar omdat het op dat moment te confronterend was. Hierna zijn nog vele soortgelijke situaties voorgevallen. We wilden heel graag een kindje en na deze gebeurtenis veranderde dat niet. De maanden daarna probeerde we weer zwanger te worden, ik vond dat mentaal heel zwaar, vaak ben ik in tranen uitgebarsten uit verdriet. Toen de periode na de miskraam eenmaal een tijdje achter ons lag en het gelukkige nieuws van een 2e positieve zwangerschapstest mijn vriend bereikte was er toch allereerst heel veel blijdschap dat het inderdaad weer ‘gewoon’ kon lukken. Daarna kwam ook de twijfel wel even voorbij, zou het nu niet weer hetzelfde verhaal worden? Gelukkig bleef hij (nog wel terughoudend richting mij) altijd van het positieve uitgaan. Ikzelf vond het erg lastig om te geloven dat deze zwangerschap goed zou gaan. Nadat ik weer wat bloedverlies had gehad in de eerste weken maakte ik me ontzettend zorgen. Ik hing ‘s avonds aan de telefoon met het Geboortehuis (Lubien) en ze wilde er alles aan doen om me gerust te stellen. Ik mocht de volgende dag met 6,5 week langskomen voor een vroege echo ter bevestiging of geruststelling. Doodsbang waren we voor weer slecht nieuws, dat bloedverlies is namelijk iets wat me meteen terugbracht naar het moment in januari. Toen we weer bij Charlotte op het spreekuur kwamen voor de echo kreeg ik een enorme flashback. Charlotte had dat wel in de gaten en bond er geen doekjes om, ga maar meteen liggen, we gaan kijken, dat praten doen we erna wel. Toen kwam de echo en al gauw hoorde ik Charlotte zeggen, kijk een klein koppend hartje. We barstte in tranen uit, ik kon het niet geloven. Momenteel ben ik 24 weken zwanger en begin ik steeds meer te geloven dat deze zwangerschap wel eens goed zou kunnen aflopen. Na een angstig begin kunnen wij niet wachten tot wij in januari ons kindje mogen verwelkomen. Mensen die begripvol waren over mijn situatie en me de ruimte lieten om verdrietig te zijn zonder adviezen of bagatelliseren waren erg fijn.

In deze kalender lees je van week tot week alle relevante informatie over de groei en ontwikkeling van jouw baby. Tevens geven we je tips over praktische zaken die tijdens jouw zwangerschap geregeld kunnen worden. Zwangerschaps kalender De groei van jouw baby van week tot week terug naar zwangerschap Jullie staan centraal! Verwonderen van week tot week In deze kalender lees je van week tot week alle relevante informatie over de groei en ontwikkeling van jouw baby. Tevens geven we je tips over praktische zaken die tijdens jouw zwangerschap geregeld kunnen worden. Lees van week tot week en verbaas en verwonder je over alle ontwikkelingen en veranderingen. 1e trimester 2e trimester 3e trimester Week 1 Week 2 Week 3 Week 4 Week 5 Week 6 Week 7 Week 8 Week 9 Week 10 Week 11 Week 12 The Sustainability Summit Add your own text here. To customize it select Edit Text. You can upload custom fonts, scale text, change heading tags and more. Get Tickets Week 13 Week 14 Week 15 Week 16 Week 17 Week 18 Week 19 Week 20 Week 21 Week 22 Week 23 Week 24 Week 25 Week 26 Week 27 Week 28 Week 29 Week 30 Week 31 Week 32 Week 33 Week 34 Week 35 Week 36 Week 37 Week 38 Week 39 Week 40 Week 41 Week 42 Filter op Termijn: Alle 1e Trimester 2e Trimester 3e Trimester Week 1 Week 2 Week 3 Week 4 Week 5 Week 6 Week 7 Week 8 Week 9 Week 10 Week 11 Week 12 Week 13 Week 14 Week 15 Week 16 Week 17 Week 18 Week 19 Week 20 Week 21 Week 22 Week 23 Week 24 Week 25 Week 26 Week 27 Week 28 Week 29 Week 30 Week 31 Week 32 Week 33 Week 34 Week 35 Week 36 Week 37 Week 38 Week 39 Week 40