Een condoom beschermt je tegen SOA's en is een veelgebruikte vorm van anticonceptie Condooms terug naar anticonceptie Algemeen Het gebruik van condooms is veilig (95-98%) mits je deze op de juiste wijze gebruikt. De voordelen van het condoom zijn vooral dat het beschermt tegen SOA’s en dat het gemakkelijk in gebruik is. Voor veel vrouwen geldt dat ze hiermee geen andere anticonceptie hoeven te gebruiken, zeker als zij last hebben van de hormonen of geen goed alternatief hebben. Condooms zijn gemakkelijk te kopen en in allerlei soorten verkrijgbaar. Het nadeel kan zijn dat het een onderbreking is tijdens de seks en daarmee soms de verleiding dat het zonder een condoom ook wel kan. In deze gevallen kan het zeer gemakkelijk leiden tot een ongewenste zwangerschap. Let altijd even op de houdbaarheidsdatum voor de juiste betrouwbaarheid! Handige linkjes Anticonceptie Keuzehulp anticonceptie

Persoonlijk bevallingsverhaal van Wendy: Van de lauwe wolk gevallen 2020 zou ons jaar worden, we zouden gaan trouwen en als kers op de taart had ik vlak voor ons trouwen een positieve test in handen. We konden ons geluk niet op, zo mooi dat ook dit kindje stiekem bij ons trouwen aanwezig was! Wendy's Story Van de blauwe wolk gevallen W e verheugden ons op de komst van ons kleintje, alles was al (veel te) vroeg klaar. Op wat kwaaltjes en spanningen na ervoer ik een perfecte zwangerschap. Elke keer hoorden we dat we zo'n lekker actief kindje hadden met een sterk kloppend hartje. Met de geslachtsecho moesten we zelfs 3 keer terugkomen omdat hij steeds verkeerd ging liggen, wat moesten we daar om lachen, nu al eigenwijs.... Maar toen... De 20 weken echo... Ik had wel wat spanning vooraf, die ik niet kon verklaren. Ik wilde liever niet, heel gek, want alle andere echo's keek ik naar uit. Die spanning bleek niet geheel onterecht. Nadat ze ons kindje goed bekeek kwam ze in de buurt bij het hartje, een punt wat ik wat spannend vond. Nooit vergeet ik de woorden van de echoscopiste; "ik ga eerlijk tegen jullie zijn, wat ik zie is niet goed.... echt niet goed". Ze legde ons uit wat ze zag (het maagje op de plek van het hartje) en vol verwarring en verdriet, maar toch hoopvol (misschien heeft ze het niet goed gezien of valt het mee) reden we naar huis. Heel lief werden we diezelfde avond nog gebeld door Charlotte, of we begrepen wat er was en hoe we ons voelden. We konden ons verhaal doen en begrepen beter wat er speelde. Gelukkig konden we al heel snel (na 2 dagen al) naar het AMC voor een GUO, de uitgebreide versie van een 20 weken echo. Helaas werd daar de diagnose van de 20 weken echo bevestigd, ons kindje had een CHD (congenitale hernia diafragmatica). De ernst was hier niet goed te bepalen, daarvoor zouden we naar het Erasmus in Rotterdam moeten. Wel adviseerden ze ons om een vruchtwaterpunctie te doen om chromosomale aandoeningen uit te sluiten (de NIPT is niet 100% waterdicht). Helaas was er bij het Erasmus wat meer tijd nodig voor we er terecht konden, we zaten een week in spanning en hoop. Misschien valt het mee, zelfs de hoop dat het zich alsnog vanzelf had opgelost. Maar ook het Erasmus had geen goed nieuws; ons kindje was zeer ernstig ziek. Voordat ik zwanger werd hadden wij al een gesprek gehad over wat we zouden doen bij ernstige afwijkingen. Toen waren we er vrij duidelijk over; we wilden geen kindje op de wereld zetten wat geen eerlijke kans zou krijgen. Maar nu stonden we echt voor de keuze, de moeilijkste keuze in ons leven; gaan we het proberen met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid op overlijden, ernstig lijden of in ieder geval een beperking? Of willen we onszelf, ons gezin en ons kindje hiervoor beschermen? We kozen, met pijn in ons hart voor de laatste optie. We gaven onze keuze door en mochten jn het AMC bevallen. Na een paar dagen moesten we ons melden bij de gynaecoloog, hier kregen we nog eens alle informatie, de vraag of we nog steeds achter onze beslissing stonden en we kregen de 1e medicatie mee. Deze moest ik 2 dagen voor de geplande inleiding innemen. Wat een vreselijk moment... Geen weg meer terug, nu werd het afscheid echt ingezet. Op vrijdag 15 januari 2021, 2 dagen na het innemen van dit medicijn meldden we ons in het AMC. De verpleegsters en verloskundigen daar waren zo lief! Er was alle begrip voor ons verdriet. Het moment van inbrengen van de medicatie die de weeën zou opwekken was weer even pittig, nu werd het echt definitief. Enerzijds wilde ik zo graag dat het achter de rug was, anderzijds was ik nog niet toe aan dit afscheid. Het afscheid van een droom, een toekomst, van ons kindje. De bevalling was heftig, maar mooi. Ik werd ontzettend misselijk van de pijn, emoties en medicatie. Aan alle kanten werd ik geholpen en voelde ik me gesteund, zoals de verpleegkundige zo lief zei; "dit afscheid doet al pijn genoeg, de rest maken we je zo makkelijk mogelijk". Met 22+1 werd onze Mason geboren, 27cm lang en 500 gram zwaar. Hij heeft nog een ruim uur in onze armen mogen liggen en waar zijn 1e hartslag in mijn buik plaatsvond had hij de laatste in de armen van zn vader. Aan de buitenkant was er niets aan hem te zien. Ook hier had ik weer een dubbel gevoel over, ergens had ik wel de bevestiging willen hebben van wat men op de echo's gezien had. Maar dan hadden we wellicht niet zulke mooie foto's gehad. Ondanks de moeilijkheden met Covid hebben we (dankzij een superlieve verpleegkundige) hele mooie foto's. Het liefst had ik Stichting Still gevraagd, maar helaas mocht er niemand bij. Onze trouwfotograve heeft mij voor de bevalling wat uitgelegd over mijn camera, de verpleegkundige maakte met zowel mijn camera als de camera van de afdeling prachtige foto's. Ze heeft ons echte gouden uur vastgelegd. Het uur waarin wij als gezin eventjes compleet waren. Deze foto's zijn later bewerkt door onze trouwfotograaf. Zo hebben we prachtige, bijzondere beelden van onze zoon en ons als gezin. Ook hebben we voetafdrukjes, die we later in brons hebben vereeuwigd. Een waardevol aandenken aan onze 1e zoon. Wij hebben ervoor gekozen Mason achter te laten in het ziekenhuis, we hebben hem afgestaan aan de wetenschap. Het gaf ons rust om te weten dat op deze manier zijn veel te korte bestaan een bijdrage levert aan de medische wetenschap van de toekomst. Tegenwoordig is er gelukkig de mogelijkheid om je kindje aan te geven bij de gemeente. Helaas ging dit niet zonder slag of stoot... In Amsterdam wist men niet wat ze er mee aan moesten, de systemen konden niet verwerken dat iemand slechts 1 uur geleefd heeft en gaven steeds foutmeldingen. Via omwegen lukte het toch. Vervolgens moest mijn man naar de gemeente hier in Gooische Meren. Door de omslachtige manier van verwerken in Amsterdam was alleen de geboortemelding door gekomen. Hij werd dus vrolijk gefeliciteerd. Toen hij vertelde wat er werkelijk aan de hand was schrokken ze enorm. Ze hebben direct met Amsterdam gebeld en alles recht getrokken. Nu had onze kleine jongen echt bestaan! Na Mason werd ik weer zwanger, wat een spanning had ik met die zwangerschap. Elke keer de angst dat er iets mis zou zijn en ik het (weer) niet door zou hebben. Ik plande pretecho's vlak voor medische echo's om de spanning te spreiden en zo hebben we het gered tot de bevalling. Ook dit was nog even spannend, met 36 + 4 verloor ik vruchtwater. Vanaf dat moment moest ik opgenomen worden in Tergooi. Mijn man regelde alles thuis. De datum werd spannend, het was half januari en ik wilde pertinent niet dat dit kindje op dezelfde datum geboren zou worden als zijn broer. Van het ziekenhuis kregen we de keuze; iets eerder inleiden of afwachten. We kozen voor inleiden, ik durfde afwachten niet aan, bang voor de datum, maar ook dat er op het laatst nog wat mis zou gaan, ik wilde mn kindje in mn armen! Op 14 januari 2022 (1 dag voor de jaardag van Mason dus) werd onze gezonde zoon Timothy geboren. De cirkel was rond.... Onze jongens hadden ieder hun eigen dag. Wat ik heel bijzonder vond was dat ze zo op elkaar leken ook! Mede daarom hebben we met de new born fotograaf besproken niet te veel slapende/ogen dicht foto's te maken, dit gaf mij te veel associaties met Mason. Naast mijn eigen angst en verdriet heb ik steeds zo veel respect gehad voor mijn man. Er is veel aandacht voor de zwangere vrouw, maar in mijn ogen wordt de rol van de partner vaak wat onderschat. Ga er maar aan staan; je verheugt je op een kindje met je vrouw, samen zien jullie een toekomst als gezin en dan wordt ruw de grond onder je voeten vandaan geslagen. Je gaat zelf kapot van verdriet, maar tegelijkertijd zie je je partner lijden. Ze heeft enorm verdriet, ze rouwt... Je ziet haar mentale pijn, je ziet haar fysieke pijn en je wilt er voor haar zijn. Dat wil je zelf, maar dat wordt ook door de maatschappij verwacht. Jij moet de rots zijn waarop zij kan bouwen. Maar wat de maatschappij "vergeet" is dat jij net zo goed uitkeek naar dit kindje, dat ook jij een kind verloren bent. Je ervaart dan misschien niet de fysieke pijn van de bevalling, het herstel etc, maar je partner zien lijden is ook lijden. Ik ben zo dankbaar dat mijn man dit samen met mij heeft willen doorstaan, dat we in staat bleken om elkaar te vinden, de verschillen in verwerken te respecteren en erkennen en vooral elkaar te blijven zien. In dit hele proces, zowel met Mason als Timothy en de miskraam die ik helaas afgelopen zomer nog had zijn we zo fantastisch fijn begeleid door het Geboortehuis! Er was tijd, ruimte en begrip voor angsten, spanningen, verdriet en niet te vergeten ons verhaal. Wat was ik intens dankbaar dat zij als een van de weinigen foto's wilden zien van Mason en ons verhaal wilden horen. In dat stukje voelde ik me zo eenzaam, ik was moeder geworden, maar voelde me daarin niet erkend. Dankbaar ben ik deze fantastische dames voor deze erkenning, tijd en aandacht. Dit was meer waard dan ze zich waarschijnlijk zullen beseffen. Of er ooit nog een broertje of zusje gaat komen weten we niet, na dit alles is het vertrouwen wel een beetje weg. Naast mijn eigen angst en verdriet heb ik steeds zo veel respect gehad voor mijn man.

Met cyclusmonitoring kun je goed berekenen wanneer je vruchtbare dagen zijn om een zwangerschap te voorkomen of juist te plannen Cyclusmonitoring terug naar anticonceptie Algemeen Je kan als vrouw je menstruatiecyclus in kaart brengen en goed bijhouden. Als je een regelmatige cyclus hebt van 28 dagen, kun je goed berekenen wanneer je vruchtbare dagen zijn om zo een zwangerschap te voorkomen of juist te plannen. De vruchtbare periode bevindt zich tussen de 11de en 16de dag na je eerste dag van je laatste menstruatie. Wil je niet zwanger worden, dan moet je deze dagen vermijden om seksueel contact te hebben of bijvoorbeeld condooms gebruiken. Cyclusmonitoring is redelijk betrouwbaar bij een regelmatige cyclus maar niet erg betrouwbaar als je een onregelmatige cyclus hebt. Er kunnen snel “rekenfoutjes” gemaakt worden en de kans op een ongewenste zwangerschap is hoog. Handige linkjes Anticonceptie Keuzehulp anticonceptie

Geboortehuis geeft ook magazines uit en geeft daarmee cliënten een kijkje achter de schermen, achtergrondverhalen en nuttige informatie. ​ Altijd al eens willen weten wat er achter de schermen gebeurt bij het Geboortehuis? Lees dan eens onze magazines. Speciaal geschreven voor onze cliënten. Veel leesplezier! Onze magazines Geboortehuis Magazine? Het begon als een eenmalige editie. De vraag naar een kijkje achter de schermen of achtergrond informatie van het Geboortehuis werd regelmatig door onze cliënten gevraagd... Na het enorme succes van de wintereditie 2022, ligt er nu de nieuwste versie van 2023. En de volgende voor 2024 wordt nu zelfs een extra zomereditie... Veel leesplezier! Lees magazine Wintereditie 2023 En daar is al de tweede editie van het Geboortehuis Magazine! Met nog meer informatie, achtergrondverhalen, nuttige informatie en nog heel veel meer. Geniet ervan en veel leesplezier tijdens de feestdagen! Lees magazine Wintereditie 2022 Ons eerste Geboortehuis Magazine! Op veler verzoek een kijkje achter de schermen. In deze wintereditie van 2022 draaien we een weekenddienst mee met Charlotte, vertellen we over Loenen aan de Vecht, hebben we een interview met onze coach Simone en nog veel meer. Veel leesplezier!

Persoonlijk bevallingsverhaal van Laura: De geboorte van Noortje... Vader worden.... Een rollercoaster van emoties en (goedbedoelde) adviezen Menno's Story De geboorte van Guus... V anaf het moment dat mijn vrouw zwanger was, ging er in mijn hoofd een knop om. Plotseling was het niet meer alleen 'ons', maar ook 'ons plus een mini-versie'. En ja, ik moest toegeven, het was alsof ik in een achtbaan van emoties stapte. Natuurlijk wilden we het geweldige nieuws meteen delen, al waren we pas een aantal weken zwanger. Ja mannen, dat lees je goed; WE, want let op.. je bent samen zwanger! Na enige aarzeling nodigden we onze ouders direct uit om de volgende dag bij ons een hapje te eten, met natuurlijk een vaag excuus om ze over te halen van de plotselinge uitnodiging. En omdat wachten niet echt ons sterkste punt is, meldden we ons de volgende dag aan bij het Geboortehuis. Het leek wel alsof mijn partner zich ging inschrijven voor de meest fantastische cursus ooit. De vaart zat er lekker in, maar wat wilde ik eigenlijk zelf? Je wordt vader, maar waar begin je. In het begin zocht ik vooral hulp bij andere vaders in mijn directe omgeving, maar hier kwam ik voor een verrassing te staan. Veel van die gasten leken de eerste maanden van het vaderschap spontaan te zijn vergeten. Misschien omdat baby's minder snel een vaderlijke hechting ontwikkelen? Geen idee. Wat ik wel zeker wist, is dat toen ik bij mijn mannelijke collega's probeerde te ventileren over de toekomstige geboorte van mijn dochter, ze vooral bezig waren met welke sport ze zou gaan beoefenen. Serieus, jongens? Maar goed, laten we eerlijk zijn, mannen en vrouwen beleven zwangerschap anders. Ik bedoel, wij mannen hebben het toch vrij makkelijk, toch? Vraag dat maar aan iedere moeder. Om toch wat tips in te winnen, vroeg ik ook bij mijn ouders om advies, al was het voor hen natuurlijk ook ruim 30 jaar geleden. De Centuring Pregnancy avonden, die het Geboortehuis organiseert, hebben zowel mij als mijn partner enorm geholpen. De avonden waarbij ook de (toekomstige) vaders aanwezig waren, leverde bruikbare tips op. Wist je bijvoorbeeld dat de eerste poep van je baby zwart is? Nee, je baby is niet kapot. Daarnaast heb ik tijdens de zwangerschap nog enige podcasts geluisterd, waaronder Papa Podcast van Barend van Deelen en Wijnand Speelman. Verder heb ik het boek Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt! gelezen van de auteur Kluun. Dit boek bracht enige lucht in de zaak en leerde mij dat het vooral een kwestie van wachten is en dat je moet vertrouwen op je eigen emoties zodat je tijdens de zwangerschap je partner kan helpen met de kleine dingen, want eerlijk gezegd, we waren allebei nieuw op dit speelveld. Welke laatste tip ik mee wil geven voor de bevalling; ga beide voldoende opzoek naar afleiding, zowel voor jezelf als samen. Ik merkte vooral bij het naderen van de bevalling dat de tijd alleen maar langzamer ging en de dagen steeds zwaarder gingen wegen. Koester die momenten want het zal weer even duren voordat je met een koud biertje in de kroeg staat. De avonden waarbij ook de (toekomstige) vaders aanwezig waren, leverde bruikbare tips op. Wist je bijvoorbeeld dat de eerste poep van je baby zwart is? Nee, je baby is niet kapot. Eindelijk was het zover en mocht ik het bevalbad gaan vullen, tip: lees toch echt eerst die gebruiksaanwijzing.. ik was vergeten het zeil in het bad te leggen dat het bad tijdens de bevalling schoon houdt. Beginnersfout. Gelukkig was ik gewoon thuis op de dag van de bevalling en kon ik samen met mijn partner, onder begeleiding van Lubien, vol moed de bevalling ingaan. Als vader heb je snel het gevoel dat je tijdens een zwangerschap aan de zij-lijn staat maar het is o zo belangrijk om er voor je partner te zijn tijdens de bevalling. Dit geldt natuurlijk niet voor alle bevallingsverhalen, maar door er alleen al bij te zijn aan de rand van het bad en het helpen met coachen sleep je elkaar door de weeën. Enig puntje van kritiek kreeg ik toch wel toen ik een mandarijntje ging eten naast het bad, deze geur staat blijkbaar op de zwarte lijst en ik werd toch vriendelijk verzocht om de kamer te verlaten of die … mandarijn weg te stoppen. Na de bevalling waren die eerste nachten zoals voorspeld zwaar. En tijdens de kraamweek bleek dat zelfs de verloskundige en kraamverzorger elkaar tegenspraken. Mijn eigen mening meegerekend, besefte ik al snel dat vertrouwen op je eigen gevoel van onschatbare waarde is. Het verzorgen van een baby luistert vrij nauw en is volgens een gestructureerd schema om alles te kunnen peilen. Dit was in het begin erg wennen omdat ik er eerlijk gezegd ook niet altijd het nut van in zag na een zware slapeloze nacht. Maar je wilt natuurlijk het beste voor je kind dus even doorzetten. Te midden van alle luiers en slapeloze nachten, zag ik om me heen dat iedereen het nieuwe ouderschap op zijn eigen manier omarmt. Sommigen gaan all out, maar wij hielden het liever bescheiden. Ik denk dat het belangrijk is om vooral het geen te doen wat voor jullie goed voelt, en niet wat er verwacht wordt. Tijdens de zwangerschap en na de bevalling zijn er, soms zonder dat je van het bestaan van deze personen afweet, mensen die enorm met jullie meeleven. Tip: lees toch echt eerst die gebruiksaanwijzing... Ik was vergeten het zeil in het bad te leggen dat het bad tijdens de bevalling schoon houdt. Beginnersfout. Soms heel fijn, maar ook erg benauwend want je raadt het al; er worden verwachtingen gecreëerd door anderen die je niet waar wilt of kunt maken. Wees van het begin af aan duidelijk naar de buitenwereld hoe jullie willen omgaan met de eerste maanden met jullie pasgeboren kindje. Wij zaten na 3 maanden nog steeds met kraambezoek, die lang bleven zitten en vooral over hun eigen huisdieren bleven praten. Trap er niet in. Mijn tip zou zijn; blijf bij jezelf want alle clichés zijn waar, en de tijd vliegt voorbij. Je hebt echt geen tijd voor ongewenste bezoekjes van verre kennissen en achterburen. Een goede vriend van me zei ooit de wijze woorden; ‘Als men last heeft van een beslissingen van jou, om bijvoorbeeld nog niet op bezoek te mogen komen, dan is dat aan hun om daar mee te dealen en voor hun zelf een reden om mee naar de psycholoog te gaan als ze het geen plekje kunnen geven.’ De zware nachten maken het namelijk al moeizaam genoeg in een relatie, blijven communiceren en het uitspreken van elkaars wensen is op zichzelf al complex, maar wel de sleutel tot succes. O ja, en sportkeuzes voor mijn dochter zijn nu even niet aan de orde, eerst zelf maar eens van die bank af komen na deze drukke periode.

Een interview met onze verloskundige Desiree hoe je als verloskundige omgaat met het geven van slecht nieuws Interview Desiree Hoe breng je als verloskundige slecht nieuws terug naar verlies Hoe lang ben je al verloskundige? Ik ben in februari 2011 in Amsterdam afgestudeerd als verloskundige aan de Verloskunde Academie, dus alweer ruim 11 jaar verloskundige (tijd vliegt). Ben je dan automatisch ook echoscopiste? Nee, je bent niet direct ook echoscopiste, daarvoor bestaan er aparte opleidingen, deze opleiding heb ik in 2012 gevolgd. Wat vind je het leukste aan je werk als echoscopiste? Ik vind het heel leuk om jullie je kindje te laten zien, dat is ook de reden dat ik ook pretecho's maak. Maar wat ik met name fijn vind is om jullie snel gerust te kunnen stellen wanneer nodig of meer duidelijkheid te kunnen geven wanneer een zwangere bijvoorbeeld buikpijn en/of bloedverlies heeft. Onzekerheid is heel vervelend en dat hoop ik met het maken van een echo weg te kunnen nemen. Zijn er ook dingen die je niet leuk vind? Wat ik bij de vorige vraag al aangaf, hoop ik iemand gerust te kunnen stellen. Helaas is dit natuurlijk niet altijd zo. Soms is het maken van een echo helemaal niet leuk, omdat ik bijvoorbeeld zie dat er iets niet goed is met het kindje in je buik of wanneer het hartje gestopt is met kloppen. Hoe vaak tref je een zwangere met een miskraam? Ik denk in een maand ongeveer 3x. In de praktijk moeten we ongeveer 5-6x per maand vertellen dat het hartje gestopt is met kloppen en dat er sprake is van een miskraam. Hoe ga je daarmee om? Hoe breng je het slechte nieuws? Ik neem de zwangere en haar partner mee in wat ik zie op de echo. Vaak is het voor ouders snel duidelijk dat het niet goed is, omdat ze dat zo gehoopte kloppende hartje niet zien. Ik vertel dan ook direct wat er aan de hand is. Na de echo praten we dan verder over wat we zien op de echo, hoe dit komt, wat er nu gaat volgen en heel belangrijk; waar hebben ouders dan behoefte aan. Is het altijd meteen duidelijk dat het een miskraam is? Het is niet altijd gelijk duidelijk met 1 echo. Soms komt het voor dat een zwangere niet helemaal een regelmatige menstruatiecyclus heeft. Als ik dan een echo maak en op de echo is een hele prille zwangerschap te zien zonder dat we een hartje zien kloppen, betekent dit niet gelijk dat er sprake is van een miskraam. Het kan ook goed zijn dat een zwangere dan minder ver zwanger is. We moeten dan altijd de echo herhalen om te kijken wat we dan kunnen zien. We beseffen dat die tijd tot de volgende echo heel lang en onzeker is, maar die tijd is wel nodig om dan meer duidelijkheid te kunnen geven. Ben jij de enige die echo’s maakt bij het Geboortehuis? Nee, ik ben gelukkig niet de enige. Charlotte maakt ook echo's. Is ook fijn om dit met z'n tweeën te doen, zo kunnen we ook overleggen met elkaar als we ergens over twijfelen of om even samen te kijken. Hoe begeleiden jullie in de praktijk vrouwen met een miskraam? We begeleiden vrouwen naar behoefte. Zwangeren komen hier voor een echo, als deze niet goed blijkt te zijn gaan we in gesprek. Meestal bellen we de dag erna hoe het gaat en of er vragen zijn. Bij een miskraam kan je afwachten tot je lichaam het zelf "oplost", maar je kan ook verwezen worden naar het ziekenhuis voor behandeling. We begeleiden je in de keuze die je daarin maakt. Weet altijd dat hier niet per se een goed of fout in is. Je moet doen wat voor jezelf goed voelt. In de tijd na de miskraam hebben we regelmatig telefonisch contact en als daar behoefte aan is een controle op de praktijk. Sommige vrouwen vinden het fijn om na een doorlopen miskraam nog een controle echo te hebben om te kijken of de miskraam echt achter de rug is, deze maken we dan ook op de praktijk. We krijgen regelmatig van vrouwen terug dat ze het contact na het slechte nieuws als heel fijn en betrokken hebben ervaren. Voor ons is dit vanzelfsprekend, want we leven met jullie mee in leuke tijden, maar zeker ook als er verdriet is. Kun je als vrouw iets doen om een miskraam te voorkomen? Nee, helaas kan je niets doen om een miskraam te voorkomen. Bij een miskraam is er vroeg in de ontwikkeling van het kindje een "foutje" opgetreden waardoor het hartje van het kindje stopt met kloppen en het kindje stopt met groeien. Of de innesteling in de baarmoeder is niet goed gegaan waardoor het kindje zich niet verder kan ontwikkelen. Heb je als vrouw iets fout gedaan als je zwangerschap eindigt in een miskraam? Nee, je hebt zeker niets fout gedaan! Als zwangere probeer je vaak een oorzaak te zoeken en dan begin je over jezelf te twijfelen. Maar je hebt niets fout gedaan en je had niets kunnen doen om dit te kunnen voorkomen! Zaken als sporten, bewegen, vrijen of vliegen kunnen geen miskraam veroorzaken. Wanneer stuur je iemand door naar het ziekenhuis of de gynaecoloog bij een miskraam? We sturen je naar het ziekenhuis als je dit zelf wilt. Soms is het kindje in de buik al een poosje gestopt met groeien, maar heeft je lichaam nog niet door dat het niet goed is, er komt geen miskraam op gang. Je hebt geen bloedverlies of buikpijn. Het is medisch gezien fijner voor je lichaam om af te wachten, maar mentaal is dit soms heel zwaar. Mocht je dit willen kunnen we je dan verwijzen naar het ziekenhuis voor een behandeling om de miskraam op gang te brengen. In sommige gevallen duurt de miskraam, dus het bloedverlies en de krampen lang, waardoor je je lichamelijk en mentaal niet goed voelt. Dit is ook een reden dat we verwijzen naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis zal de gynaecoloog een behandeling met je bespreken. Dit is meestal en bij voorkeur een behandeling met medicatie om de baarmoeder te laten krampen en zo de miskraam te laten starten. Soms kan er gekozen worden voor een curettage. Heb je na een miskraam meer kans dat dit nog een keer gebeurt? Nee, in de meeste gevallen is het echt pech. Soms is er een medische reden waarom een miskraam optreedt. Na herhaaldelijke miskramen zal er onderzoek aangeboden worden. Wat is je advies aan vrouwen na een miskraam? Neem de tijd om het verlies te verwerken samen met je partner. Soms staan jullie er verschillend in en dit is oke, ben er voor elkaar en respecteer elkaars verdriet en manier van verwerken. Mocht je een kinderwens hebben voel je vanzelf wanneer hier weer ruimte voor is. En een praktische tip: blijf je foliumzuur gebruiken als jullie kinderwens blijft bestaan.

Hier vind je alle voor jou interessante onderwerpen die te maken hebben met jouw bevalling. Tevens vind je hier ook alle zorg en ondersteuning die wij jou als Geboortehuis bieden tijdens jouw bevalling... Hier vind je alle voor jou interessante onderwerpen die te maken hebben met jouw bevalling. Tevens vind je hier alle zorg en ondersteuning die wij jou als Geboortehuis bieden tijdens jouw bevalling... Alles over de bevalling Jouw bevalling Elke bevalling is uniek. Er is geen standaard draaiboek voor hoe een bevalling zal verlopen. We gaan in dit proces uit van jouw kracht en geven je de ruimte om de bevalling op jouw manier aan te gaan, te doorlopen en te beleven. Tijdens de zwangerschap zullen we je leren kennen en gaandeweg ontdekken wat jouw wensen zijn, jouw verleden en jouw manier van kijken naar de bevalling. Voor ons is alles bespreekbaar, we zoeken graag met jou naar het plan wat het beste bij je past. Jij staat centraal! Goed om te weten Een goede voorbereiding is het halve werk! Kennis van wat je kan verwachten tijdens de bevalling, zal je helpen om betere keuzes te kunnen maken tijdens jouw bevalling. Hieronder vind je feitelijke kennis, maar bijvoorbeeld ook een bevalplan om jouw wensen kenbaar te maken. Uiteraard nemen we de tijd om dit rustig met je te bespreken. Plaats bevalling Fasen bevalling Baringshouding Bevalplan Inleiden Beladvies Tips voor de partner Pijnbestrijding Al jouw zorg onder één dak Tijdens de bevalling zullen we jouw wensen als uitgangspunt nemen en stap voor stap kijken wat jij nodig hebt in het gehele proces. Soms heb je als zwangere meer nodig om je kunnen voorbereiden op de bevalling. Hierbij kan onze coach ondersteunen. Merk je dat je tegen de bevalling aan moeilijk kan ontspannen? Of gun je jezelf gewoon nog even een moment om te genieten? Dan kan een ontspannende massage een uitkomst bieden! Persoonlijke begeleiding Massage Coaching De overweldigende kracht, het vertrouwen wat ik terug heb gekregen in mijn lichaam en de positieve ervaring neem ik mijn hele leven mee. Nog zo vaak denk ik hier aan terug en het heeft mij krachtiger gemaakt als vrouw. Bron: Nina's story

In een gesprek denken we samen met jou na over het zo optimaal mogelijk maken van de omstandigheden om zwanger te worden. Preconceptioneel advies Zwanger willen worden kan soms de nodige vraagtekens opleveren. Hoe kan jij zorgen voor een optimale start aan een zwangerschap? Persoonlijk advies Zwanger (willen) worden is lang niet voor iedereen een gemakkelijke stap of gemakkelijke keuze. Er kunnen veel dingen spelen die de keuze om een zwangerschap aan te gaan, moeilijk maken. Ook kan het zo zijn dat de wens er is maar de zwangerschap nog uit blijft. Heb je de behoefte om hier met een professional over te praten? Dan ben je bij ons aan het juiste adres! Loop je aan tegen medicijngebruik wat mogelijk schadelijk voor de zwangerschap zou kunnen zijn erfelijke ziektes bij jou of je partner erfelijke ziektes in jouw familie of die van je partner een eerder kindje gekregen met een aangeboren afwijking het ongewenst uitblijven van een zwangerschap een eerdere moeilijke zwangerschap of bevalling meegemaakt je menstruatiecyclus (onregelmatig) je gezondheid voeding en lifestyle spanning of angst Praktisch Alle verloskundigen van het Geboortehuis zijn opgeleid om dit gesprek met jullie aan te gaan. Met veel ervaring en de medische kennis kunnen we jou voorzien van advies. Soms verwijzen we je naar de persoon (huisarts / gynaecoloog / coach / psycholoog / diëtiste) of instantie die jou beter verder kan helpen. Neem contact op met onze praktijk om een afspraak in te plannen. Tip: vul de vragenlijst van zwangerwijzer.nl alvast in, dat maakt het gesprek vaak makkelijker! Mogelijkheden Je kan je ten alle tijden aanmelden voor een preconceptie adviesgesprek. Dit betekent dat we voor een daadwerkelijke zwangerschap samen met jou nadenken over het zo optimaal mogelijk maken van de omstandigheden om zwanger te kunnen worden. We zullen bij dit gesprek jouw vraag aanhoren en jouw medische voorgeschiedenis in kaart brengen. Denk hierbij aan eerdere operaties, medicijngebruik, ziektes bij jou, je partner of in jullie families. Ook kijken we naar eventuele eerdere zwangerschappen en/of bevallingen. Tevens bespreken we jouw “lifestyle”, hoe ziet jouw dagelijks leven eruit? Hoe is jouw eetpatroon, heb je een gezonde BMI (lengte en gewicht). Beweeg je voldoende? Ervaar je veel stress en/of onrust in je leven? Heb je te maken met roken, alcohol of drugsgebruik? Samen kijken we naar wat jij nodig hebt om verder te kunnen. Dit gesprek wordt vergoed door je zorgverzekeraar.

De pil of minipil is een betrouwbare vorm van anticonceptie. Pil/minipil terug naar anticonceptie Algemeen Er zijn verschillende soorten en merken van de anticonceptiepil. Hieronder nemen we de combinatiepil en de minipil met je door. Combinatiepil: De pil wordt ook wel de combinatiepil genoemd omdat deze 2 soorten hormoon bevat; oestrogeen en progestageen. De pil zorgt ervoor dat je geen eisprong meer hebt en dat het slijmvlies in de baarmoedermond “taaier” wordt zodat het geen zaadcellen kan doorlaten. Mocht er toch een bevruchting hebben plaatsgevonden dan is het baarmoederslijmvlies niet geschikt om in te nestelen. Het gebruik van de pil kan je heel wat voordelen opleveren: Het is (bij het juiste gebruik) een zeer betrouwbare vorm van anticonceptie. Het is gemakkelijk zelf te nemen en je krijgt er een mooie regelmatige cyclus van. Je kan zelfs je cyclus beïnvloeden door de pil door te slikken of bewust een keer te stoppen voor een menstruatie. Vrouwen met heftige menstruaties ervaren tijdens het pilgebruik meestal dat dit minder is. In principe heb je na het stoppen met de pil snel weer vruchtbaar als je graag zwanger wil worden. Het gebruik van de pil heeft zelfs een beschermende werking tegen het ontwikkelen van verschillende kankersoorten zoals darm en ovariumkanker. Maar het gebruik van de pil heeft ook nadelen: Je kan er verschillende bijwerkingen van krijgen zoals gewichtstoename, somberheid, gespannen borsten, hoofdpijn, misselijkheid, tussentijdse bloedingen en minder zin in seks. De pil beschermt je niet tegen een SOA en de pil kan zijn werking verliezen als je deze niet consequent neemt (bij een onregelmatig leven) of als je ziek bent. Bij koorts en/of overgeven is de pil niet meer betrouwbaar en kan je ongewenst zwanger worden. Ook geeft het gebruik van de pil meer risico op trombose (bloedpropjes in je bloedvaten). Dit is vooral het geval bij vrouwen boven de 35 jaar, vrouwen die roken, bij trombose in de familie, bij vrouwen met een hoge bloeddruk of migraine met aura, bij vrouwen met overgewicht en vrouwen die weinig bewegen. Kosten: Vanaf 21 jaar betaal je zelf voor de pil. Tussen 18 en 21 jaar vergoed de zorgverzekeraar de kosten maar deze gaan eerst van je eigen risico af. Onder de 18 jaar worden de kosten volledig vergoed. De kosten hangen erg af van welk merk je gebruikt. Gemiddeld ligt de prijs voor een doosje voor 3 maanden tussen de €10,00 en €25,00. Minipil: De minipil bevat maar 1 soort hormoon; progestageen. De werking van de minipil is hetzelfde als bij de combinatiepil maar bij de minipil komt het er veel meer op aan dat je deze elke dag trouw neemt rond hetzelfde tijdstip. Het vergeten of slordig nemen van de minipil kan sneller tot een zwangerschap leiden dan bij de combinatiepil. Het voordeel van de minipil ten opzichte van de combinatiepil is dat deze wel tijdens de borstvoeding gebruikt kan worden. Verder zijn de voor en-nadelen van de minipil gelijk aan de combinatiepil. Dat geldt ook voor de kosten. Handige linkjes Anticonceptie Keuzehulp anticonceptie

Hier vind je alle gegevens die nodig zijn om contact met ons op te nemen. Wil je je graag aanmelden? Klik op de aanmeldbutton Heb je een andere vraag? Vul dan het contactformulier in. Welkom bij het Geboortehuis Hier vind je alle gegevens die nodig zijn om contact met ons op te nemen. Wil je je graag aanmelden? Klik op de aanmeldbutton Heb je een andere vraag? Vul dan het contactformulier in. Let op, heb je een zorgvraag (buikpijn, bloedverlies of zorgen)? Bel ons dan altijd. Het contactformulier wordt niet altijd direct door ons gelezen. Contact formulier Voel je welkom! Neem contact met ons op Heb je een vraag voor ons? Vul dan onderstaand contactformulier in. Wij zullen dan zo snel mogelijk reageren. Uiteraard kun je ons altijd 24 uur per dag bellen via onderstaande telefoonnummers. Mocht je je direct in willen schrijven, maak dan gebruik van de knop direct inschrijven. Contactformulier Voornaam* Last name* Email* Phone Message* Versturen Telefoon: +31 (0)35 - 6915458 Kies optie 1 voor het spreken van de verloskundige Kies optie 2 voor het spreken van de praktijkassistente Praktijk Bussum Huizerweg 24a, 1402 AB in Bussum Praktijk Loenen aan de Vecht Molendijk 8, 3632 EN in Loenen aan de Vecht Email: info@geboortehuis.nl Direct inschrijven...

Persoonlijk bevallingsverhaal van Laura: Miskraam bij eerste zwangerschap... Huilend stonden mijn vriend en ik in de badkamer met de test in mijn handen. Een ongelofelijk mooi moment waar we al zo lang op hadden gewacht. Zo nuchter als ik ben zei ik tegen hem: ‘’Eerst maar kijken of dit goed blijft gaan’’. Laura's Story Miskraam bij eerste zwangerschap I k had immers in de jaren en maanden voor ik zwanger werd vele internet fora bezocht en veel verschillende ervaringen gelezen. Toen we in januari het Geboortehuis belde voor een eerste afspraak vond ik dat onwerkelijk. Over een paar weken zouden we de eerste echo krijgen en meer informatie krijgen. Die weken voorafgaand aan de afspraak vond ik toen erg spannend, ik had een aantal keer last van licht bloedverlies. Een paar druppeltjes hier en daar op het wc-papier. Na een paar keer heb ik gebeld naar het Geboortehuis, waar me werd verteld dat dit normaal kan zijn en dat er geen reden is tot verder onderzoek of paniek wanneer er geen helderrood of heftig bloedverlies is. Tot ik precies een week voor onze eerste afspraak op een zaterdagochtend opstond en wat helderrood bloedverlies aantrof op het wc-papier. Ik twijfelde of ik wel zou bellen op een zaterdag, maar door mijn slechte voorgevoel heb ik toen toch de telefoon gepakt en gebeld. Ik kreeg Charlotte aan de lijn en ze vertelde me dat ik meteen langs mocht komen op de praktijk. Met een slecht voorgevoel liep ik naar het Geboortehuis, mijn vriend had corona en kon helaas niet mee naar de afspraak. Ik weet nog goed dat ik binnen liep en Charlotte’s deur stond al open, ik kon meteen naar binnen en ze zou een echo gaan maken. Op het moment dat op de tv het beeld tevoorschijn kwam kon ik het zelf al zien. Een baarmoeder met een leeg vruchtzakje. Charlotte legde uit wat ze zag en wat het kan betekenen. Een mogelijke ‘missed abortion’ noemde ze het. Er was waarschijnlijk iets misgegaan met de aanleg in het begin van de zwangerschap. Toen ik weer aan tafel ging zitten samen met Charlotte legde ze me uit wat er mogelijk aan de hand zou kunnen zijn. Ik was wel degelijk zwanger, ik had zwangerschapssymptomen maar er was iets niet goed in de baarmoeder. Charlotte drukte me op het hart dat het niet door mijn eigen toedoen zou kunnen komen en dat het waarschijnlijk een ‘foutje’ in de aanleg is geweest. Om eerlijk te zijn is de rest van het gesprek behoorlijk langs me heen gegaan door de shock en het verdriet van dat moment. Een week later zou ik terugkomen voor een controle echo om te kijken of er echt geen groei had plaatsgevonden. Toen ik weer thuiskwam en mijn vriend heb ingelicht hebben we samen dagenlang gehuild en veel met elkaar gepraat. Een dag later hebben we ook onze ouders verteld over de situatie. Ik en mijn vriend vonden het fijn om er met hen over te praten en onze kinderwens kenbaar te maken na een lange tijd. Gezien het feit dat ik op dat moment een zusje had die zwanger was, wilde ik het ook vertellen aan mijn twee zusjes over onze langdurige kinderwens en deze miskraam. Toen ik mijn jongste zusje vertelde over mijn situatie vertelde ze mij dat ze ‘ook’ zwanger was op dat moment, zij zou een week na mij uitgerekend zijn. Dit kwam op dat moment hard binnen. Een week erna was de afspraak voor een echo ter bevestiging, ik vond het vreselijk om weer naar de praktijk te gaan, om weer geconfronteerd te worden met het slechte nieuws. Ik had gehoopt dat het in die week vanzelf zou gebeuren, dat de miskraam op gang zou komen, maar dat deed het niet. Er werd een afspraak gemaakt in het ziekenhuis voor verdere behandeling. Maar de dag na de bevestigings- echo begon de miskraam toch vanzelf, dus de afspraak in het ziekenhuis is niet doorgegaan. Het ervaren van de miskraam vond ik erg heftig. Charlotte had me verteld wat ik zou kunnen verwachten mocht het op gang komen, krampen, bloedverlies, etc. Maar in de praktijk vond ik het heftiger dan ik had verwacht. Ik stond huilend onder de douche met bloed dat langs mijn benen naar beneden stroomde. De krampen die erbij kwamen kijken waren zoals ik ze nooit had gehad. Ik ben zware menstruaties gewend maar dit was toch echt een ander verhaal. Voor mijn vriend waren deze weken op zijn eigen manier ook moeilijk te verwerken. Hij had natuurlijk geen last van het fysieke gedeelte maar voelde zich vooral wel machteloos om ook maar iets te doen wat hielp. Deels kwam daar een gevoel van falen bij, dat hij iets verkeerd had gedaan. Na de miskraam kwam ik weer op controle bij Charlotte om te kijken of mijn lijf de miskraam netjes en volledig had opgeruimd, dat had het gelukkig. Hierna volgde een gesprek met Charlotte, ze nam de tijd en drukte me meermaals op het hart dat het niet mijn eigen schuld was maar er simpelweg iets mis was met de zwangerschap en dat er geen grotere kans was op herhaling in de toekomst. Ook noemde ze wat statistieken, 1 op de 10 zwangerschappen loopt af in een miskraam. In mijn omgeving had ik geen mensen die een miskraam hadden meegemaakt, gelukkig maar, maar op dat moment voelde ik me toch erg alleen in de situatie. Op het internet zocht ik naar ervaringsverhalen van anderen, De dagen na de miskraam heb ik vrij genomen van mijn werk, om alles even op een rijtje te zetten. Ook mijn vriend had een paar dagen vrij genomen. De tijd na de miskraam vond ik het moeilijk om in aanraking te komen met zwangere vrouwen of zwangerschapsaankondigingen. Maar met twee zwangere zusjes viel dat niet altijd mee. Hun zwangerschappen verliep gelukkig goed, maar ik vond soms erg moeilijk om met ze om te gaan, met name mijn jongste zusje. Haar mijlpalen hadden immers ook de mijne kunnen zijn, dat voelde heel confronterend. We hebben het nieuws gedeeld met een aantal goede vrienden in onze omgeving en onze ouders. Soms was het heel fijn om er over te praten, sommige adviezen of uitspraken waren niet zo handig, zeker niet van mensen die het zelf niet mee hebben gemaakt. Mensen die begripvol waren over mijn situatie en me de ruimte lieten om verdrietig te zijn zonder adviezen of bagatelliseren waren erg fijn. Opmerkingen als ‘’gelukkig kan je wel zwanger worden’’, ‘’je bent nog jong’’, ‘’de buurvrouw van mijn vriendin had het ook, je bent niet alleen, ik weet hoe je je voelt’’ van iemand die het niet zelf heeft meegemaakt helpen niet. Na de miskraam was het niet meteen afgesloten en verwerkt. Alles in mijn omgeving deed me denken aan hoe het na zo’n lange tijd nog niet gelukt is en dat mijn lichaam het niet kon waarmaken. 3 weken later stond ik op de babyshower van mijn zusje, ik ben meerdere malen naar het toilet gevlucht om wat tranen te laten. Niet omdat ik niet blij was voor haar, maar omdat het op dat moment te confronterend was. Hierna zijn nog vele soortgelijke situaties voorgevallen. We wilden heel graag een kindje en na deze gebeurtenis veranderde dat niet. De maanden daarna probeerde we weer zwanger te worden, ik vond dat mentaal heel zwaar, vaak ben ik in tranen uitgebarsten uit verdriet. Toen de periode na de miskraam eenmaal een tijdje achter ons lag en het gelukkige nieuws van een 2e positieve zwangerschapstest mijn vriend bereikte was er toch allereerst heel veel blijdschap dat het inderdaad weer ‘gewoon’ kon lukken. Daarna kwam ook de twijfel wel even voorbij, zou het nu niet weer hetzelfde verhaal worden? Gelukkig bleef hij (nog wel terughoudend richting mij) altijd van het positieve uitgaan. Ikzelf vond het erg lastig om te geloven dat deze zwangerschap goed zou gaan. Nadat ik weer wat bloedverlies had gehad in de eerste weken maakte ik me ontzettend zorgen. Ik hing ‘s avonds aan de telefoon met het Geboortehuis (Lubien) en ze wilde er alles aan doen om me gerust te stellen. Ik mocht de volgende dag met 6,5 week langskomen voor een vroege echo ter bevestiging of geruststelling. Doodsbang waren we voor weer slecht nieuws, dat bloedverlies is namelijk iets wat me meteen terugbracht naar het moment in januari. Toen we weer bij Charlotte op het spreekuur kwamen voor de echo kreeg ik een enorme flashback. Charlotte had dat wel in de gaten en bond er geen doekjes om, ga maar meteen liggen, we gaan kijken, dat praten doen we erna wel. Toen kwam de echo en al gauw hoorde ik Charlotte zeggen, kijk een klein koppend hartje. We barstte in tranen uit, ik kon het niet geloven. Momenteel ben ik 24 weken zwanger en begin ik steeds meer te geloven dat deze zwangerschap wel eens goed zou kunnen aflopen. Na een angstig begin kunnen wij niet wachten tot wij in januari ons kindje mogen verwelkomen. Mensen die begripvol waren over mijn situatie en me de ruimte lieten om verdrietig te zijn zonder adviezen of bagatelliseren waren erg fijn.

Persoonlijk bevallingsverhaal van Laura: De geboorte van Noortje... Mijn helende en positieve geboorteverhaal van Philou... Lieke's Story De geboorte van Philou... Geboorte Florian 2021 Op 13 augustus 2021 is onze zoon Florian geboren, in het OLVG West in Amsterdam. Hoewel de eerste vijf centimeter goed gingen, eindigde de bevalling in een medische nachtmerrie - waarin communicatieve fouten zijn gemaakt en ik de controle over mijn lichaam volledig verloor. Tijdens de uitdrijvingsfase was ik er niet zeker van of we een gezonde en levende zoon zouden ontmoeten. Dat onzekere, spannende en stressvolle gevoel heeft veel impact gehad. Naast blijdschap en een overweldigd gevoel van nieuwe liefde, ervaarde ik de eerste periode na de geboorte van Flo ook heel veel verdriet. Ik moest die ervaring een plek geven en voelde me daarin vaak eenzaam. Verwerking Ondanks de vervelende ervaring, was de wens voor een tweede kindje groter. Precies een jaar geleden, op 5 februari 2023, kwamen we er achter dat ik weer in verwachting was. Het eerste trimester was vooral overleven (natuurlijk heel blij!!), want misselijk en lamlendig. Na het eerste trimester kwam ruimte om na te denken over een volgende bevalling. De dames van het Geboortehuis namen vanaf moment 1 mijn eerste verhaal heel serieus. Ik voelde me gehoord en gezien en besefte opnieuw: ons eerste geboorteverhaal is niet normaal en heel verdrietig. Daar moesten we wat mee. Onder intensieve begeleiding van Lubien en (coach) Simone heb ik gewerkt aan thema’s zoals veiligheid en vertrouwen. Ik heb (oude diepgewortelde) trauma’s met beide ogen durven aankijken, we hebben ze aangepakt en ze een nieuwe plek weten te geven. Met onder andere het gevolg: heldere bevalwensen, heel veel vertrouwen en een krachtig gevoel. Ik was er klaar voor! De bevalling Op 9 oktober rond de klok van 03.00 uur moest ik naar de wc en voelde ik lichte krampen. ‘Negeren’, dacht ik, maar ik wist: dit zou zomaar iets kunnen betekenen. Terug in bed voelde ik nattigheid en wist ik: mijn vliezen zijn gebroken. Ik sprong uit bed (want natuurlijk nog geen matje onder ons matras) en liep naar beneden om wat vruchtwater te kunnen opvangen in een glaasje. Ik zocht met trillende handen -want toch wel nerveus- het zeiltje in het kraampakket, nam twee paracetamol en besloot: rust pakken en negeren! Terug in bed werd mijn man wakker omdat ik zat te kutten met het zeiltje. We probeerden nog een beetje te slapen. Lukte natuurlijk niet, maar rust is rust. Om 07.00 uur moest ik me langzaamaan toch wel echt concentreren tijdens de weeën. Ze kwamen snel achter elkaar, maar duurde kort: minder dan een minuut. Ik appte Lubien dat mijn vliezen waren gebroken en de weeën rustig waren begonnen. We spraken af dat ze er om 09.00 uur zou zijn. Laat de tijd maar los, zei Lubien. Je hoeft je weeën niet te timen. En ik dacht: ja, weg met die klok. Ook appte ik mijn moeder, zodat ze wist dat het was begonnen. In dit scenario hadden we afgesproken dat zij Flo zou ophalen van de opvang s’middags en mee naar huis zou nemen. Alles in kan en kruiken, fijn! Flo besloot (natuurlijk precies die dag) uit te slapen. Rond 08.00 uur vroeg ik Alex om hem toch maar wakker te maken en hem weg te brengen naar de opvang. Ik heb hem tussen de weeën door uitgebreid gedag kunnen zeggen. Als er een wee kwam, ving ik die op in de keuken en vervolgens liep ik terug naar hem om hem nog even goed te bekijken. Ik nam met een brok in mijn keel afscheid van ons ‘enigskind’. Hij is straks grote broer! Het vertrek van Alex en Flo viel me even zwaar. Het voelde toch ook als een beetje afscheid nemen van ‘ons drieën’. Ik zocht telefonisch steun bij Lubien en die wist (natuurlijk) de juiste dingen te zeggen. En bovendien: ze was al onderweg! De impact van deze helende, positieve bevalling is groot. Zo zelfverzekerd, zo in controle, zo empowered. Al deze positieve gevoelens zijn diepgeworteld geraakt en zingen na in mijn dagelijkse leven. Een geweldig mooie ervaring, die ik door de intensieve en fijne begeleiding van Lubien, met een heel warm en trots gevoel voor altijd in mijn hart meedraag. 09.00 uur. Lubien was er en Alex was ook weer terug. Toch voelde ik me nog onrustig, alsof ik nog wat dingen moest doen of regelen. Ik was in ontkenningsfase en ‘had geen zin’. Ik voelde me een beetje tegendraads, terwijl de omstandigheden perfect waren: Flo naar de opvang, ik kon lekker thuis blijven als ik dat wilde, voor de 40 weken (wilde ik graag) en Lubien en mijn man waren er. Gelukkig konden we er om lachen en stelde Lubien me gerust: we moeten even landen in de bevalling. Dat is soms even zoeken en helemaal niet erg. Ik ving voorovergebogen de weeën op, hangend op een kast in onze slaapkamer. Rond 09.30 uur besefte ik: het is écht begonnen en ik wil dat omarmen. Het werd intern muisstil en ik voelde een deken van rust over me heen komen. Een mooi en bijzonder moment. Vanaf toen ging het rap en Lubien had dat in de gaten. Daarom kreeg Alex al gauw de instructie om het bevalbad op te zetten. ‘Daar zijn we nog niet hoor, Lubien’, zei ik - met in mijn hoofd: dit wordt vast weer een lange marathon. ‘Doe toch maar, Alex’, zei Lubien. Het hartje van de baby werd gecontroleerd en ze deed het super. ‘Hoe is mijn hartslag?’, vroeg ik onder invloed van hormonen. ‘Nou die zal vast goed zijn, misschien een beetje verhoogd’, zei Lubien - waarna we hard moesten lachen. Om 11.11 uur werd onze dochter Philou thuis, in bad, in een hele veilige en vertrouwde sfeer geboren. Met onze dochter op mijn borst voelde ik direct: ze is gezond. Ze ademt. Ik heb het gedaan. Ik heb het gekregen. Een droombevalling. We besloten samen om boven ‘in ons hol’ te blijven. Gordijnen dicht, het voelde warm en veilig. In Flo zijn kamer was Alex in de weer met het bad - wat hij heerlijk vond: een concrete taak - en ik ving de weeën op. Eerst onder de douche, waar ik ineens besefte: volgens mij gaan we naar de actieve fase. De fase waar ik het meest bang voor was, want vanaf 7cm ging het bij Flo ‘mis’. Gelukkig kon ik mijn gedachten uitspreken, zodat Lubien wist waar ik zat en me kon coachen. Dat ging goed. En dat glaasje zoete diksap onder de douche was ook wel lekker. Daarna ving ik weeën op afwisselend voorovergehangen op de kast, de schouders van Lubien deden het natuurlijk goed, of op knieën op de grond, leunend op ons bed - waar Lubien en Alex tegendruk gaven op mijn onderrug. Alex besloot tussendoor nog even de afwasmachine uit te ruimen - waar ik me aan stoorde en waar Lubien en ik daarna om moesten lachen. Vervolgens kwam hij later met zijn lepeltje al roerend in zijn koffie boven. Die koffie en die lepel moesten weg! Duidelijk. Ik hing nog steeds aan het bed op mijn knieën. Alex moest nog iets bij het bad doen en Lubien wilde wat pakken. Ik wilde niet alleen zijn en kon dat gelukkig uitspreken, dus Alex bleef bij me. Rond 10.30 uur wilde ik weten op hoeveel cm ik zat. Lubien opperde: het hoeft niet! Je zit er zo goed in, het gaat echt lekker. 3cm kan ook 7cm betekenen, het kan echt hard gaan. Toch wilde ik het graag weten en grappend vroeg ik of Lubien niet zo’n ‘lekker morfinepompje’ in haar tas had meegenomen. We doen nog twee weeën en dan gaan we de ontsluiting meten. Op dat moment zat ik op 5cm. Lubien gaf aan dat de ligging van het hoofdje en omstandigheden perfect waren, dus dat het zomaar echt heel hard zou kunnen gaan. Ik heb dat toen wel gehoord, maar ik dacht vooral: mooi, we zijn op de helft. Precies op dat moment was het bad vol en kon ik daar in. Lubien checkte nog even voor de zekerheid: blijven we thuis (ik wilde een thuis,- of ziekenhuisbevalling tijdens de bevalling pas beslissen)? Ja, we blijven thuis, we gaan precies nergens heen. Ik stapte in bad en dacht direct: dit is alles wat ik wil. Ik kom hier niet meer uit. Na enkele minuten voelde ik al persdrang. Die probeerde ik nog weg te zuchten/puffen, maar ze kwamen al gauw met alle kracht en hevigheid. Om 10.50 uur begon ik met actief meepersen. Alex wilde nog even alle ramen dichtdoen (want: oergeluiden en buren), maar ik verzocht hem (dwingend) om te blijven. Natuurlijk was ik totaal niet met de buren bezig. De klink van de deur werd tussendoor nog even gerepareerd, maar ook dat was naar mijn idee absoluut geen goed plan. Hier blijven. Naast me zitten. Het persen ging goed. Ik volgde mijn lichaam, die me precies vertelde wat ik moest doen. Mijn man dichtbij, Lubien dichtbij. Na een perswee, voelde ik het hoofdje weer een beetje teruggaan. Dat vond ik een vervelend gevoel, want even voelde het ‘alsof ik voor niks aan het persen was’. Lubien stelde gerust: ‘Lieke, het gaat hard genoeg. Het hoeft niet sneller. Het gaat goed zo’. Dat hielp. Op een gegeven moment vroeg ik me ook nog even af of het wel ging passen. ‘Ja’, zei Lubien vol vertrouwen. ‘Voel maar’. In eerste instantie durfde ik dat niet, maar toch gedaan. Ik voelde een stukje van haar hoofdje! Het emotioneerde me en gaf me de laatste motivatie. Toen het hoofdje stond, wist ik: nu goed opletten, want hier heb ik de meeste kans op schade. Goed opletten wat Lubien zegt. Probeer maar weg te ademen, even wachten met persen. Voor mijn gevoel duurde dat wel lang, want AU AU AU. Dat deed echt zeer. Daarna voelde ik aan alles: ze moet er nu uit! Het is mooi geweest!! Om 11.11 uur werd onze dochter Philou thuis, in bad, in een hele veilige en vertrouwde sfeer geboren. Met onze dochter op mijn borst voelde ik direct: ze is gezond. Ze ademt. Ik heb het gedaan. Ik heb het gekregen. Een droombevalling. Gouden uren Alex en Lubien hielpen mij na enkele minuten uit bad. Ik hield Philou vast. Op bed kwam de placenta heel gemakkelijk en goed rond 11.30 uur. De navelstreng nog vast. Lubien pakte de placenta in en Philou en ik werden lekker warm toegedekt. Onze dochter op mijn borst. Samen bijkomen. Het was zo fijn, warm en knus. Lubien rommelde wat aan, Alex lag naast ons - samen bewonderden we ons nieuwe gezinslid. Philou dronk al gauw wat aan de borst. Na een uur besloten we samen om de navelstreng door te knippen. Die was inmiddels uitgeklopt. Alex wilde dat graag doen. Ook de medische checks werden gedaan. Heel vlakbij me, ik kon alles zien en maakte het allemaal mee. Pas op mijn verzoek checktte Lubien wat de eventuele schade aan mijn vagina was. Ook dat ging zo zacht en gecontroleerd (en viel gelukkig mee). We rommelden gezellig wat aan en pas rond lunch kwam de kraamzorg. Er werden tosti’s gebakken, ik kon zelfstandig douchen (de kraamzorg stapte vrolijk de badkamer binnen. Hallo kraamzorg, ik ben Lieke! Alle schaamte voorbij). Plassen was nog een hobbel (ging bij Flo niet) - maar ook hierin stelde Lubien me gerust: het hoeft nu niet. Kijk vanmiddag rustig aan. En dat lukte ook. Het was een perfecte dag. Het gouden uur, werden gouden uren, werden gouden weken. De impact van deze helende, positieve bevalling is groot. Ik voel(de) me zo sterk, zo krachtig. Ik leed geen pijn, ik leidde de pijn. Zo zelfverzekerd, zo in controle, zo empowered. Al deze positieve gevoelens zijn diepgeworteld geraakt en zingen na in mijn dagelijkse leven. Een geweldig mooie ervaring, die ik door de intensieve en fijne begeleiding van Lubien, met een heel warm en trots gevoel voor altijd in mijn hart meedraag.