Tussen de 4e en de 8e dag na de geboorte van jullie kindje wordt bij jullie thuis door de GGD een hielprik en gehoortest afgenomen. Hielprik en gehoortest Wat komt er bij kijken? terug naar kraambed Algemeen Tussen de 4e en 8e dag na de geboorte van jullie kindje wordt door de verpleegkundige van de GGD een hielprik en gehoortest afgenomen. Via de gemeente waar de aangifte is gedaan, wordt aan de GGD doorgegeven dat er een kindje is geboren. De hielprik De hielprik is zoals de naam al zegt een bloedafname uit de hiel van de baby. Het is belangrijk dat de hiel goed warm is. Veel kinderen hebben niet veel last van de prik zelf maar vooral van het stuwen, als de hiel warm is hoeft dit vaak niet. Het bloed wordt gecontroleerd op een aantal zeldzame ziektes waarvan de meeste erfelijk zijn. Deze zijn niet te genezen maar wel te behandelen met bijvoorbeeld medicijnen of een dieët. De hielprik wordt daarom ook zo vroeg verricht om op tijd te kunnen handelen. Je krijgt altijd binnen 5 weken uitslag hiervan. Rond de 30 weken zwangerschap krijg je een folder over de hielprik van ons. Voor verdere informatie kan je terecht op de site van het RIVM inclusief vertalingen. De gehoortest De gehoortest wordt meestal voorafgaand aan de hielprik uitgevoerd. De baby krijgt in het oor een klein dopje waaruit een hoge piep komt, de weerkaatsing van het trommelvlies wordt hierbij gemeten. De uitslag krijg je direct. Soms mislukt de test (o.a. door teveel omgevingsgeluid), dat kan bij één of beide oortjes zijn. In dat geval wil dat nog niet zeggen dat er iets mis is, maar wordt de test na enige tijd herhaald. Handige linkjes Hielprik Gehoortest Heel prick test Hielprik en gehoortest Hielprik en gehoortest bij pasgeborenen 25MB Openen Ondersteunend materiaal

Persoonlijk bevallingsverhaal van Charlotte: De geboorte van Lieke... Mijn eerste bevalling was een geplande keizersnede waar ik met een goed gevoel op terugkijk. Mijn placenta lag voor het geboortekanaal, dus ik had geen andere optie. Toen ik opnieuw zwanger raakte wist ik dat ik volgens protocol ‘medisch’ was en in het ziekenhuis zou moeten bevallen... Charlotte's Story De geboorte van Lieke... D at ik volgens protocol "medisch"was en in het ziekenhuis zou moeten bevallen vond ik moeilijk om te accepteren. Want buiten het litteken om, ben ik verder gezond en zag ik mijzelf niet als ‘hoog risico’-zwangere. Een natuurlijke thuisbevalling in bad was mijn grootste wens... Halverwege mijn zwangerschap is Barbara W. bij ons thuis langs geweest om onze opties te bespreken. Samen met mijn man hebben we onze wensen voor de bevalling en de risico’s die horen bij een VBAC (vaginal birth after cesarean) besproken. We kwamen erachter dat onze percepties van de risico’s nogal uiteenliepen en de beste manier om het samen eens te worden over het geboorteplan was op zoek te gaan naar meer informatie. Zogezegd, zo gedaan. Ik haalde veel kennis en informatie uit boeken (Vrije Geboorte, Mijn reis naar binnen en MAMA’en) en online door het volgen van geboorteprofessionals op Instagram (@vrijegeboorte, @niravandijk, @vroedvouwmargot, @doulatribe.nl, @ninapierson, @volvertrouwen, @mijnvbac). Zij delen wetenschappelijk onderbouwde informatie over het geboorteproces en de geboortezorg. Ook heb ik via ZOOM een gratis VBAC- webinar gevolg van Doula Tribe. Om een beeld te krijgen van hoe een VBAC in het ziekenhuis zou verlopen heb ik online de protocollen opgezocht en gelezen. Onze conclusie: we moeten niks en in overleg met onze zorgverleners kan en mag héél véél. Je hebt veel rechten en keuzes die je mag en kúnt maken tijdens je bevalling. Hierdoor voelde we ons gesterkt om ons eigen plan te trekken. Thuis bevallen vonden we uiteindelijk een te groot risico, maar ik wilde pas overgaan op een medische bevalling als daar echt aanleiding voor zou zijn. Dus ik besloot de mogelijkheid voor een poliklinische bevalling onder leiding van het Geboortehuis te gaan onderzoeken. Met dit plan weken wij af van het protocol en daar moet in eerste instantie de verloskundige wel achterstaan. Mijn geboorteplan is besproken in het praktijkoverleg en gelukkig iedereen kon zich vinden in ons plan. Dat was een enorme opluchting. De volgende stap was om het ziekenhuis te overtuigen, maar dat was niet zo eenvoudig. We hebben meerdere gesprekken gevoerd met de gynaecoloog van TerGooi Blaricum en het Meander Medisch Centrum in Amersfoort. Na goed overleg met de ziekenhuizen en het Geboortehuis hebben we uiteindelijk afgesproken dat ik (volgens protocol) een draadloze CTG om zou doen, maar dat de begeleiding van mijn bevalling bij het Geboortehuis zou blijven (afwijking van protocol). Op 27 juni 2022 begonnen rond 21:30 de weeën en de volgende ochtend om 6:30 heb ik het Geboortehuis gebeld. Barbara to B. kwam langs en met 2cm ontsluiting heeft zij TerGooi en het Meander gebeld. In beide ziekenhuizen was geen plek dus we besloten wat langer thuis te blijven in plaats meteen uit te wijken naar een ander ziekenhuis. Ik ben onder de douche gaan staan en om 8:30 heeft Lubien (die Barbara inmiddels had afgelost) nogmaals gebeld naar de ziekenhuizen. Onze conclusie: we moeten niks en in overleg met onze zorgverleners kan en mag héél véél. Je hebt veel rechten en keuzes die je mag en kúnt maken tijdens je bevalling. Hierdoor voelde we ons gesterkt om ons eigen plan te trekken. TerGooi had een kamer vrij! Helaas zonder bad, dus eenmaal daar ben ik weer onder de douche gaan staan. Het warme water hielp de rugweeën wat te verzachten, maar rond 11:00 heb ik om pijnstilling gevraagd. Ik kon geen houding of manier meer vinden die mij door de pijnlijke en intense rugweeën heen kon helpen. Na het meten van mijn ontsluiting (4cm) en overleg met mijn man en Lubien heb ik gekozen voor een ruggenprik. Door onze uitgebreide voorbereiding wist ik wat er zou gebeuren en wat de consequenties waren. Daardoor bleef ik rustig en kon ik mij goed blijven concentreren op de weeën. Ik durfde aan te geven wat ik wel en niet wilde. Ik heb een paar keer tegen de verloskundige van het ziekenhuis gezegd dat ze rustig aan moest doen of even moest stoppen, want ze handelde veel te snel. Mijn vliezen werden gebroken en er werd een schedelelektrode in het hoofdje van de baby geplaatst. Alles ging op mijn tempo, ook toen mijn bevalling medisch werd. De anesthesist was aanwezig en ik kon vrijwel direct naar beneden, wat een opluchting! Ik had verwacht dat Lubien weg zou (moeten) gaan, maar ze bleef en ging samen met mij en mijn man mee naar beneden. Dat was zo ontzettend fijn! Eenmaal terug op de kamer nam Barbara het weer van Lubien over. De uren verstreken, maar mijn weeën werden niet sterker. Het ziekenhuis gaf mij twee opties: weeënopwekkers inzetten of overgaan op een keizersnede. Wij besloten zelf voor een derde optie: afwachten. Dit was een risico voor mijn litteken, maar het ging goed met mij en de baby. Toen er om 14:30 nog geen vooruitgang was in mijn weeën en ontsluiting hebben mijn man en ik besloten over te gaan tot een keizersnede. Ik voelde mij niet comfortabel bij de inzet van weeënopwekkers en de daar bijhorende risico’s voor mijn litteken. Ik heb met de gynaecoloog de tijd genomen om mijn wensen voor de gentle sectio te bespreken (navelstreng laten uitkloppen en zelf doorknippen, direct huid-op-huid) en om 15:16 is onze dochter Lieke in alle rust geboren. Ik wist dat ik het verloop van mijn bevalling niet kon plannen en heb altijd rekening gehouden met scenario’s als pijnstilling en een tweede keizersnede. Door mij goed voor te bereiden had ik de regie en dat was voor mij het allerbelangrijkste. Ik wist wat mijn rechten en opties waren en bepaalde zelf het tempo... In het hele proces van de voorbereiding tot aan de geboorte van onze dochter hebben wij heel veel steun, begrip, liefde en begeleiding gekregen van alle verloskundigen van het Geboortehuis. Daar zijn wij hen eeuwig dankbaar voor.

Persoonlijk bevallingsverhaal van Florine: De geboorte van Jolie... Het is 23:00. Ik ben vandaag voor de tweede keer gestript. Het doet nog weinig, behalve met mijn hoofd. Die is een beetje onrustig. Zo lang kan het toch niet meer duren? Is dit dan de nacht waarin het gaat gebeuren? Florine's Story De geboorte van Jolie... M et gezonde spanning stap ik mijn bed in en ga voor de zekerheid toch nog even plassen. Met een kind dat al diep is ingedaald en een kop thee of 4 achter de kiezen zal ik ongetwijfeld binnen een half uur toch wel moeten plassen. Ik loop van de badkamer terug naar bed en ga liggen. Iets in mij zegt; je moet nog een keer plassen. Ik sta op en spring net op tijd op zij van het vloerkleed af en pats! Een hele plas vruchtwater volgt. Wow! Dit kende ik nog niet. Bij mijn eerste kindje zijn mijn vliezen niet spontaan gebroken. Ik vond het eigenlijk wel gaaf dat dit zo gebeurde! Vol bewondering sta ik te kijken hoeveel water er op de grond ligt en bij elke stap die ik zet wordt de vloer in onze kamer steeds doorweekter. Pak een glas! Roep ik naar Tom. Die daarop antwoord met; wat wil je drinken? Niks! Roep ik, we moeten het opvangen! De laatste druppels weet ik nog in het glas op te vangen. Volgens mij is het goed. Het ruikt zoetig en is roze van kleur. Ik begin met doeken de vloer te dweilen en doe een nieuwe onderbroek aan. Eigenlijk bijzonder hoe kalm je blijft in zo’n moment. Wetende dat je kindje eraan komt. De krampen beginnen vrijwel direct en ik loop naar de badkamer om mijn haar even te kammen. Want dat is natuurlijk het eerste waar je aan denkt als je de deur uit moet?! Gekke dingen doet het met je, die hormonen ;). De krampen worden steeds sterker en ik ga op handen en knieën tegen ons bed aan hangen. Ik bel de dienstdoende verloskundige. Lubien had me tijdens het strippen al verklapt dat zij de nachtdienst zou hebben. Daar hoopte ik stiekem ook op. Wát een cadeautje dat zij bij me is nu. Mijn vorige bevalling was een ervaring waarvan ik op dat moment niet door had dat hij later toch nog veel met me zou doen. Het is je eerste, je weet niet beter en denkt; dit hoort er vast bij. Ik beviel in Amsterdam, daar woonde ik toen nog, in het OLVG West met een ontzettend fijne verloskundige. Om een lang verhaal kort te maken. Het persen duurde 6 minuten en doordat ik in die korte tijd alles gaf wat ik had kon mijn weefsel niet rustig mee rekken, met alle gevolgen van dien. Het resulteerde in een hoop bloedverlies, veel hechtingen en een pittig herstel. Met name de steun, betrokkenheid en communicatie van de mensen om mij heen na de bevalling heb ik gemist. Dit bleek eigenlijk later pas toen ik 3 jaar later weer zwanger werd en door onze verhuizing naar Bussum op zoek moest naar een andere verloskundigenpraktijk. Ik meldde me aan bij het Geboortehuis, eigenlijk zonder verwachtingen. Bij de eerste afspraak werd mij gevraagd hoe ik mijn eerste bevalling heb ervaren. Dit verhaal kon ik niet navertellen zonder tranen. Toch zat het kennelijk nog hoog, en heb ik dit nooit echt goed kunnen verwerken. Een van de verloskundige wees mij op Simone. Een relatie- en persoonlijk coach waarmee het Geboortehuis nauw samenwerkt. Baadt het niet dan schaadt het niet dacht ik, dus ik maakte een afspraak. Samen met Simone heb ik meerdere gesprekken gehad die mij terugbrachten naar de bevalling. Zelfs een EMDR sessie werd toegepast. Meteen was ik enorm onder de indruk van Simone en voelde ik me gehoord. Ik voelde steun, maar vooral ook vertrouwen in het feit dat deze komende bevalling niet hetzelfde hoeft te verlopen. Pak een glas! Roep ik naar Tom. Die daarop antwoord met: wat wil je drinken? Niks! Roep ik, we moeten het opvangen! De weken vlogen voorbij en vanuit het Geboortehuis voelde ik me steeds meer gehoord. De afspraken waren altijd ontzettend leuk en fijn. Toen een vriendin mij halverwege de zwangerschap vroeg; ‘heb je voorkeur voor een verloskundige?’ Kon ik oprecht geen naam noemen. Allemaal geweldig, zei ik. Omdat ze allemaal dezelfde taal praten. En echt liefde hebben voor hun vak. En daarnaast ook gewoon hele gezellige mensen zijn. Terug naar die weeën. Door de snelheid van de vorige bevallig en de nasleep hiervan wilde ik absoluut niet thuis bevallen. We wonen momenteel 5 minuten van Ter Gooi. Dus ik had me helemaal ingesteld op een kort autoritje naar het ziekenhuis wat bijna in de achtertuin staat. Ook hadden we afgesproken dat wanneer de weeën zouden beginnen ik meteen naar het ziekenhuis zou gaan. Om daar alvast lekker te landen en rustig in mijn bubbel te komen. Lubien neemt op. Het heeft geholpen hoor, roep ik! Je stript als een koning! Ondertussen wiebel ik wat heen en weer en zucht ik een wee weg. Best goed te doen nog. Ik vertrouw erop dat ik dit kan. Lubien belt me vrij snel terug en zegt dat ze even naar ons toe komt om mijn ontsluiting te checken. Ter Gooi is vol, dus daar kunnen we niet naar toe. Ik blokkeer even en raak even in paniek. Ter Gooi vol? Ik ga niet thuis bevallen hoor! Lubien legt me uit dat ze alleen naar het ziekenhuis in Utrecht wil rijden als het voor ons veilig is. En dat is natuurlijk ook helemaal waar. Vooruit, tot zo dan. Ondertussen bellen we mijn schoonouders die naar ons toe komen om op Bella te passen, Het heeft geholpen hoor, roep ik! Je stript als een koning! Ondertussen wiebel ik wat heen en weer en zucht ik een wee weg. Best goed te doen nog. Ik vertrouw erop dat ik dit kan. die vredig ligt te slapen en geen idee heeft dat haar zusje er zal zijn als ze wakker wordt. 5 centimeter, we kunnen gaan. Maar dan moeten we nú, zegt Lubien. Controlfreak als ik ben is dit geen enkel probleem. De vluchttas staat al weken achterin de auto en ik heb mijn haar immers al gekamd. We gaan. Ik zwaai nog even naar mijn schoonouders die inmiddels op de bank zitten. In de auto zucht ik een paar weeën weg. Maar dit gaat goed. Het is nacht. Er is niemand op de weg en Tom rijdt alsof hij Max Verstappen is. Gelukkig kan Lubien hem goed bijhouden. Die vrouw is ook van alle marken thuis. We komen aan bij het ziekenhuis en zetten de auto op knipper. Het is toch nacht. Lubien haalt een rolstoel en rijdt mij richting de ingang. De enige persoon die ik zie is een bewaker en een meisje achter de balie. Ze zien me binnen rijden met een dikke buik en wuiven vriendelijk naar ons. Wat een gezellig ziekenhuis, denk ik. Helemaal niet zo klinisch en kil als ik gewend ben. Het is er knus en kleurrijk. We komen binnen op de kamer en daar wacht een lieve vrouw ons al op. Ze is het bad aan het laten vollopen. Dat was een grote wens van mij, dus super fijn dat dat hier ook kan! De weeën zijn nu wel erg sterk en komen snel achter elkaar. De enige persoon die ik zie is een bewaker en een meisje achter de balie. Ze zien me binnen rijden met een dikke buik en wuiven vriendelijk naar ons. Wat een gezellig ziekenhuis, denk ik. Ik wiebel wat tegen het bed aan en kan eigenlijk nauwelijks rusten tussendoor. Ik moet plassen maar weet niet hoe ik bij de WC moet komen, want de volgende wee dient zich aan. Tom is druk bezig met de etherische oliën en het zoutlampje wat we hebben mee genomen. Hij maakt de kamer gezellig en Lubien rommelt wat in haar tas met papieren. "Wil je in bad? "vraagt de kraamzorg van het ziekenhuis. Maar ik heb geen idee hoe ik er naar toe moet lopen. De weeën zijn zo intens en hevig dat ik ook mijn draai bij het bed niet meer kan vinden en mijn rug alleen maar kan bollen van de pijn. Ik raak weer even in paniek en weet niet of ik dit vol hou op deze manier. Ik heb helemaal geen rust, roep ik. Ze komen achter elkaar! En ik voel een enorme hitte aanval opkomen. Ik spring op het bed en ga op mijn zij liggen. Volgens mij heb ik mijn broek zelfs nog aan. Ik heb echt het gevoel dat ik moet persen, roep ik. Lubien komt rustig bij me zitten en pakt mijn hand. Klopt meid, ze komt eraan hoor. Inmiddels zit Tom ook naast me en ik grijp zijn handen stevig vast. Dit gevoel is zó intens. Het neemt me helemaal over en ik voel een enorme druk naar beneden. Ik heb het warm en kan me ook niet meer stil houden. We gaan alleen maar zuchten, zegt Lubien. Verder hoef je niks te doen. Alleen maar zuchten en ik doe wat ze zegt. Met alles wat ik heb probeer ik deze keer niet te persen, maar te ademen en zuchten tot het weer zakt. Maar het zakt niet. Ik knijp Toms handen fijn. We zien haar hoofdje al hoor! En ik voel een warme washand tegen mijn perineum. Dat voelt heel fijn en ontspannen. Ik kan heel even ademen. Maar dan duwt alles weer naar beneden en voel ik haar hoofdje geboren worden. Op dat moment word ik rustig. En weet ik dat ze er bijna is. Dit was het moeilijkste deel, denk ik. En ik zucht weer verder. "Wil je haar aanpakken Tom? "vraagt Lubien. Ik kijk hem recht in de ogen aan en zeg; niet weggaan. Je moet bij me blijven. We zijn zo’n team. Ik voel haar schoudertje draaien en er flubbert een warm glibberig mensje op mijn borst. Ze is er. Ik heb dit weer gedaan. Het is voorbij. Alles waar ik zo zenuwachtig voor was en zo veel angst voor had is voorbij. En ze ruikt naar bloemetjes. Ik ben buiten adem maar kan alleen maar glimlachen. Ik ben opgelucht en begrijp nu wat vriendinnen met 2 kinderen bedoelde met; de liefde voor je eerste verdubbelt zich met een tweede. Ik wil haar nooit meer loslaten. Ze begint hard te huilen en ligt bij me op de borst. De placenta wordt ook geboren. Ik voel hier weinig van. Zowel Lubien als de kraamzorg van het ziekenhuis zijn zó rustig en er is geen haast of onrust te bekennen. Het enige waar ik me op kan focussen is dat kleine mensje op mijn borst. Ik voel zo veel trots en vergeet de intense minuten die hieraan vooraf zijn gegaan. Minuten die uren leken te duren. We kwamen on 02:00 de kamer binnen. En het is nu 02:19. Ik heb het gevoel dat ik er al uren ben. Maar in nog geen 20 minuten heb ik haar op mijn borst liggen. Bevallen kun je hoor, zegt Lubien. En ik kijk haar tevreden aan, maar vraag dan ook direct of het heel erg beschadigd is daaronder. Dat moet wel denk ik, in dit tempo. Geen idee zegt Lubien, en dat is nu ook helemaal niet belangrijk. Kom eerst maar even bij. Dat gaan we zo wel even bekijken. Meteen valt er weer een rust over me heen en ik lig heerlijk. Jolie probeert een beetje te drinken aan mijn borst en dit lijkt al te lukken. Ondertussen maakt Lubien wat foto’s met mijn telefoon en zegt; dit is hoe geluk eruit ziet! Wat ben ik blij dat zij erbij is. Ze heeft zó haar best gedaan voor me. Ze komt bij me zitten en gaat de schade even bekijken. Samen met de kraamzorg van het ziekenhuis staan ze aan het voeteneind van het bed en ik voel wat lichte branderige steekjes. Ik ben wat zenuwachtig voor de uitkomst en houd mijn tanden stevig op elkaar. Nul, zegt Lubien. Nul hechtingen. Wat!? Er valt een traan over mijn wang en ik besef me dat ze gelijk had. Deze bevalling kon inderdaad een andere ervaring worden dan de vorige. Wil je de navelstreng doorknippen, Tom? En ik kijk verbaasd naast me en besef me dat de placenta nog aan me vast zit en als een soort Hermes Tasje naast me is neergelegd in een doek gewikkeld. Volledig uitgeklopt, wit. Precies zoals ik wilde, maar waar ik absoluut niet vanuit ging omdat ik dacht dat een ziekenhuis hier niet per se naar zou luisteren. Weer een cadeautje. We knippen de navelstreng door en ik blijf voor mijn gevoel nog uren lang met Jolie op mijn borst liggen. Ik krijg appelsap en een boterham met kaas. Je denkt na zo’n bevalling dat je zin hebt in sushi, rode wijn en vitello tonato. Appelsap en een boterham met kaas. Precies waar ik nu zin in had. Ik ga even rustig douchen en voel me herboren. Plassen vind ik nog wat spannend maar na een paar keer proberen lukt het me en kleed ik me met hulp van de kraamzorg aan. Ze zijn zó lief voor me. Jolie is ondertussen ook aangekleed en heeft haar jasje aan. Ik baal stiekem dat we niet nog even mogen blijven. Het is hier zo fijn. Naar huis gaan voelt dan toch weer spannend. Maar Lubien legt me uit dat het met Jolie en mij heel goed gaat en er geen reden is om nog langer te blijven. We rijden in de rolstoel, met Jolie in de autostoel op schoot naar buiten. Dezelfde portier en het meisje achter de bali wuiven weer. Wat een grappige baan hebben zij eigenlijk soms, bedenk ik me. Ze zien me met een dikke buik binnen komen en met een baby op schoot vertrekken. De auto staat nog steeds op knipper en we stappen met zijn drieën in. Op naar huis, naar grote zus. De tranen rollen weer over mijn wangen. Ze is er. En het is oké. Alles is oke.

Je leest en hoort er steeds meer over: bevallen in bad. Hoe zit dat nou precies en wat zijn de voordelen? De populariteit van de badbevalling heeft de afgelopen jaren een aardige vlucht genomen. Toen Charlotte ruim 25 jaar geleden in opleiding was, bestond het fenomeen badbevalling niet. Zeer sporadisch koos een vrouw in die tijd voor bevallen in bad. Je kwam het bijna niet tegen. In de jaren na haar afstuderen begeleidde Charlotte wel wat vaker een bevalling in bad maar dat was meestal niet gepland. De barende vrouw zat dan in haar eigen bad de weeën op te vangen en als ze persdrang kreeg en uit bad wilde komen, zei Charlotte “blijf maar lekker zitten” en werd de baby in bad geboren. De moeders bij wie dit zo gebeurde, vonden het prachtig! Gaandeweg kwam de vraag om een bevalling in bad vaker en konden zwangeren een speciaal bevalbad huren. Bevallen in bad was hierbij alleen mogelijk in de thuissituatie. Naarmate er steeds meer vrouwen kwamen met het verzoek om hun bevalbad mee te nemen naar het ziekenhuis, werd het ook voor de ziekenhuizen duidelijk dat dit een wens /verzoek was waar ze iets mee moesten doen. Tergooi heeft hier met de bouw van het nieuwe ziekenhuis goed rekening mee gehouden en er zijn meerdere verloskamers met bad. Ook in de geboortecentra in Amersfoort (Meander) en Utrecht (Diakonessenhuis) zijn bevalbaden beschikbaar. Het Antonius ziekenhuis in Leidsche rijn heeft sinds de verbouwing eveneens bevalbaden gerealiseerd. Wat is er nou zo fijn aan bevallen in bad? Ten eerste is het erg fijn om de ontsluitingsweeën op te vangen in bad. Het warme water biedt verlichting en verzachting van de pijn. Tevens ben je licht in het water waardoor je je gemakkelijker kan bewegen. Zeker in de ronde bevalbaden kun je meerdere houdingen aannemen zoals liggen (op je rug of op je zij), zitten en op handen/knieen zitten. Je kan dan over de rand van het bad hangen met je armen terwijl je buik in het warme water hangt. Vrouwen die (een deel van) hun ontsluiting in bad opvangen, hebben significant minder vaak pijnstilling nodig! Ten tweede is het fijn om te persen in bad. Ook hier heeft het warme water een pijnstillend effect en helpen verschillende houdingen je goed door deze fase heen te komen. Je hele bekkenbodemspier is warm en week door het water waardoor je minder snel zal uitscheuren. Ten derde is het voor je kindje heel fijn om in bad geboren te worden. De baby gaat van het ene warme water naar het andere warme water. Doordat de baby niet gelijk een kou-prikkel ervaart, zal hij/zij niet meteen een adembeweging maken en kan de baby nog even onder water blijven. Dit is vaak een heel speciaal en mooi moment. Je kan als kersverse moeder en/of vader de baby zelf boven water halen. Soms wordt de placenta ook in het bad geboren maar soms zullen we je vragen om uit bad te komen zodat we dit op bed kunnen doen. Bevallen in bad kan ook wat nadelen hebben. Het is bijvoorbeeld voor ons als verloskundigen wat lastiger om goed te kunnen zien wat er gebeurt en ook het hartje luisteren is soms wat lastiger (afhankelijk van de houding van de barende). Sommige vrouwen krijgen het erg warm in bad. Dit kunnen we weer oplossen door wat verkoelende doeken om je schouders heen te leggen bijvoorbeeld. Soms merken we dat de barende vrouw haar draai niet kan vinden in bad of geen prettige houvast heeft. Uiteraard staat het je altijd vrij om in en uit bad te stappen wanneer jij dat wil! Wij houden in onze praktijk erg van badbevallingen en hebben hier ook veel ervaring mee. Heb je vragen over bevallen in bad? Stel ze gerust!

Wist je dat wij als verloskundigen ook zorg bieden om een zwangerschap te voorkomen? Best een logisch vervolg op je zwangerschap, bevalling en kraamperiode. De meeste vrouwen zitten dan al helemaal niet te wachten op een nieuwe zwangerschap! Maar ja, wat kies je dan? Voor veel vrouwen geldt dat ze na één of meerdere kinderen geen zin meer hebben in een pil of veel hormonen. Vaak hebben vrouwen vóór het krijgen van hun kinderen wel een lange periode de pil gebruikt. Geregeld horen wij dat dit tot klachten heeft geleid, zowel lichamelijk als psychisch en dat vrouwen hier niet meer naar terug willen. Er zijn na de geboorte van je kindje meerdere opties mogelijk! De 3 opties zonder gebruik van hormonen zijn: Condooms; zeer effectief en vaak gebruikt in de periode na je kraamtijd. Zeker in combinatie met het geven van borstvoeding vinden vrouwen dit vaak prettig. Koperspiraal; een koperspiraal is een al lang bestaande en zeer betrouwbare manier van anticonceptie. Vrouwen ervaren hier het voordeel van geen toegevoegde hormonen in hun lijf en hun eigen cyclus blijft zichtbaar en onverstoord. Het kan goed in combinatie met borstvoeding. Cyclusmonitoring; dit kan eigenlijk alleen als je een regelmatige cyclus hebt. In de periode na je bevalling en zeker als je borstvoeding geeft, is dit helemaal niet betrouwbaar en dus zeker geen aanrader! De 5 opties met gebruik van hormonen: Hormoonspiraal; dit is de meest betrouwbare vorm van anticonceptie. Het geeft wel hormoon af maar in veel lagere dosering dan de pil. Daarnaast werkt het plaatselijk en geeft het veel minder klachten door je hele lijf. Een bijkomend voordeel van een hormoon spiraal is dat het je menstruaties zal onderdrukken of laten verdwijnen. Bij een hormoonspiraal kun je kiezen uit een Mirena of Kyleena. Het hormoonspiraaltje kan goed in combinatie met het geven van borstvoeding, de hormonen komen niet/nauwelijks in de borstvoeding terecht. Implanon; dit is een hormoonstaafje dat in je bovenarm onder de huid geplaatst wordt. Het is een betrouwbare vorm van anticonceptie en kan in combinatie met het geven van borstvoeding. De hormonen komen wel in de borstvoeding terecht. Een Implanon kan je menstruaties uitvlakken maar soms ervaren vrouwen juist meer (onregelmatig) bloedverlies. Pil of borstvoedingspil; de pil is zeker weer een optie om te starten na je kraamperiode. De pil heeft echter wel effect op het geven van borstvoeding. Vaak zie je dat de borstvoeding terugloopt door het starten met de pil. Dit kan een onwenselijk effect zijn. Dan is er ook nog de borstvoedingspil (Cerazette). Deze heeft geen invloed op je productie en kan dus gebruikt worden tijdens het geven van borstvoeding. Omdat deze pil geen oestrogenen bevat is het wel van belang om deze pil heel consequent elke dag rond dezelfde tijd te nemen, anders is het niet meer betrouwbaar. Voor beide pillen geldt dat de hormonen wel in de borstvoeding terecht komen. Prikpil; deze vorm van anticonceptie mag in combinatie met borstvoeding. Het nadeel van de prikpil kan zijn dat na het stoppen met prikken lang kan duren voor je weer vruchtbaar bent. De hormonen komen wel in je borstvoeding terecht. Nuvaring; deze plaats je zelf voor het hebben van seks. De Nuvaring wordt afgeraden zolang je borstvoeding geeft. Let op dat combinatiepreparaten zoals de pil en Nuvaring een risico op trombose geven. Dit risico loopt op bij vrouwen die roken en/of boven de de 35 jaar zijn en/of vrouwen met een verhoogde BMI. Heb jij interesse in een spiraaltje of het Implanonstaafje? Dan kun je bij ons op de praktijk terecht! Twee van onze verloskundigen plaatsen spiraaltjes en 1 verloskundige is bekwaam in het verwijderen en plaatsen van een Implanonstaafje. Voor het plaatsen van een spiraaltje kun je vanaf 10 weken na je bevalling terecht. We bespreken de anticonceptie al met je in de kraamperiode. Heb je interesse, dan nemen we de opties met je door en kiezen we de vorm die het beste bij jou past. Je krijgt van ons een recept voor het spiraal van jouw keuze en deze haal je zelf op bij de apotheek. Gewapend met je spiraal kom je dan naar de praktijk voor de plaatsing. We nemen voor het plaatsen van een spiraal de tijd en leggen alles goed uit. Na het plaatsen controleren we met de echo nog of het spiraal goed in de baarmoeder geplaatst is. Afhankelijk van welk spiraal je gekozen hebt, ben je tussen de 5 en 10 jaar beschermd tegen zwangerschap. Wil je op termijn wel zwanger worden, dan verwijderen wij ook weer je spiraal. Voor een Implanonstaafje geldt dat deze al snel (direct) na de bevalling geplaatst kan worden. Ook hier krijg je een recept en we leggen je uit wat we gaan doen. Het Implanonstaafje heeft een werking van 3 jaar. Wil je na verloop van tijd het Implanonstaafje laten verwijderen? Dan kun je je weer melden. Heb jij nog vragen over anticonceptie? Bel ons dan gerust!

Steeds vaker hoor je of lees je over het maken van een geboorteplan of bevalplan. Beide staan voor hetzelfde. Wat houdt een geboorteplan in en wat schiet je er nou mee op? Ben je verplicht er een te maken? Lees hier alle ins en outs! Wat is een geboorteplan? Een geboorteplan staat voor een document waarin jij opschrijft wat jouw wensen zijn rondom jouw bevalling en de geboorte van jullie kindje. Er zijn online standaard geboorteplannen te vinden. Wij gebruiken op onze website de link naar de website van deverloskundige.nl. Daar vind je een standaard format met vragen die jou in gedachte door je bevalling heen loodsen. Door zo’n geboorteplan in te vullen, ga je vanzelf nadenken over wat jij vindt van de verschillende onderdelen van een bevalling en hoe jij daar graag mee om zou willen gaan. Soms zal je niet echt een idee hebben over wat je vindt of wil met een bepaald onderdeel. Je kan dit dan open laten of je meer verdiepen in dat onderdeel om zo wellicht te ontdekken wat bij jou past. Vragen die je in een geboorteplan kan tegenkomen zijn o.a. Waar wil je graag bevallen? Denk aan thuis, ziekenhuis of een geboortecentrum. Maar denk ook aan bijvoorbeeld “slaapkamer” of liever “woonkamer” als je daar meer ruimte hebt of het warmer is. Heb je voorkeur voor bepaalde houdingen? Denk aan bevallen in bad of op een baarkruk. Sommige vrouwen willen graag staan of onder de douche blijven. Heb je voorkeur voor pijnstilling? Soms geeft een vrouw aan snel voor een ruggenprik te willen gaan terwijl een ander liever zo natuurlijk mogelijk bevalt. Hoe kijk je naar medische interventies zoals het breken van de vliezen of het doen van een inwendig onderzoek? Heb je moeite met dit soort interventies, zorg dan dat je altijd eerst wil weten waarom een zorgverlener dit wil doen. Wat zijn de voordelen en wat de mogelijke nadelen? En weet dat een zorgverlener altijd eerst jouw toestemming nodig heeft voordat hij/zij kan overgaan tot een interventie. Hoe kijk je naar de bevalling als een keizersnee nodig blijkt? Wil je dat je partner mee gaat, wil je meekijken hoe de baby geboren wordt? Hoe kijk je naar de situatie als de baby met een kinderarts mee moet? Gaat je partner dan met de baby mee of wil je liever dat je partner bij jou blijft? Hoe kijk je naar de communicatie rondom jouw bevalling? Heeft jouw partner hier een actieve rol in? Zij er nog anderen bij jou aanwezig? Schiet je nou iets op met zo’n geboorteplan? Deze vraag krijgen wij geregeld. Want je kan je bevalling toch niet regisseren? En het gaat toch altijd anders dan je denkt of het wordt toch niet gelezen? Dat je je bevalling niet kan regisseren klopt. Er kunnen allerlei omstandigheden voorkomen waar je geen invloed op hebt. Maar waar je wel invloed op hebt, is hoe jij daarmee omgaat en vervolgens hoe wij daarmee omgaan! Als iemand een geboorteplan heeft waar in staat dat ze graag thuis en zo natuurlijk mogelijk wil bevallen, zal ons dat helpen onze zorg daar op af te stemmen. Zelfs als er dan een medische indicatie ontstaat, kunnen we zorgen voor een zo huiselijk mogelijke sfeer en een zo natuurlijk mogelijke benadering. Misschien kan je dan met een medische indicatie toch nog in het ziekenhuis in bad bevallen bijvoorbeeld! Met iemand die graag pijnstilling wil, zullen we wat sneller naar het ziekenhuis gaan om de hele procedure te laten starten en iemand niet lang te laten wachten. Als je hebt aangegeven graag op de baarkruk te willen bevallen, zullen we deze meenemen bij jouw bevalling. Maar verreweg het belangrijkste is goede communicatie! Hierin speelt jouw zorgverlener een hele belangrijke rol. Binnen het Geboortehuis staat goede communicatie met stip op nummer 1. We vinden het heel belangrijk je steeds te vertellen wat er gaande is, welke wegen we kunnen bewandelen en welke keuzemogelijkheden je hebt. Naast dat wij goed met jou willen communiceren, is het andersom net zo belangrijk. Zorg dat jij en je partner steeds goed begrijpen wat de situatie is door dit actief te bevragen! Denk aan vragen als: Kun je me uitleggen wat dit betekent? Wat kunnen we in deze situatie doen? Zijn er meerdere opties? Zitten er voordelen en/of nadelen aan? Zijn er risico’s? Zijn er ingrepen nodig? Moeten deze ingrepen meteen gedaan worden of kan dat ook later? Mogen we er even over nadenken? Wat nou als we even niets doen en afwachten? Wij gebruiken graag de B.R.A.I.N.S. methode, daarin zitten bovenstaande vragen verwerkt. Goede communicatie heeft een vergaande invloed op de beleving van jouw bevalling. Slechte communicatie kan de meest mooie bevalling in een vervelende ervaring veranderen. Maar goede communicatie kan de meest lastige complicaties tot een goede ervaring maken. Je niet gezien of gehoord voelen, je geen onderdeel van het proces voelen of het niet respecteren van jouw grenzen zorgen voor een nare ervaring. Door te vragen, door mee te denken in het proces en door aan te geven wat jouw grenzen zijn, zal je veel beter terugkijken op jouw bevalling. Dus vraag en wees niet bescheiden! Het is jouw bevalling en jouw lijf! Samen maken we er een prachtige beleving van! Ben je verplicht een geboorteplan te maken? Nee, je bent nooit ergens toe verplicht! Voel je vrij een geboorteplan te maken maar als je niet weet wat je ermee aan moet of liever de bevalling met een open vizier aangaat, is dat net zo goed! Vind je het lastig om een geboorteplan te maken maar zou je het wel graag willen? Vraag dan advies aan een van ons tijdens je controle op de praktijk. Je kunt ook kijken op onze bevalpagina, waar je ook een lege pdf template kun https://deverloskundige.nl/bevalling/tekstpagina/30/geboorteplan/